مشکل آقای کارگردان کجاست؟
مرگ تدریجی یک جوابیه!
فرارو- فريدون جيراني در اوایل برنامه هفت که در بامداد امروز (شنبه16 بهمن ماه) پخش شد، اول از همه به توجیه مصاحبهاش با فریماه فرجامی که هفته گذشته از همان برنامه پخش شده بود پرداخت.
ای کاش جیرانی با آن تب و تاب همیشگیاش، سعی نمی کرد جوابیه اش را با این قبیل مفاهیم دهان پرکن و گل درشت پر کند و به همان عذر خواهی مختصر بسنده می کرد.
همه چیز از هفته گذشته شروع شد، گفتگویی با فریماه فرجامی از برنامه «هفت» پخش شد و واکنش شماری از سینماگران را به دنبال داشت، که جیرانی در برنامهاش از آنها با عنوان «عزيزان طرفدار دموكراسي» نام برد.
جیرانی در جوابیه اش، هدفش را از مصاحبه با فريماه فرجامي، کمک به يك بازيگر تنها! به حساب آورد و مخالفانش را به صبر و تحمل در برابر واقعیت تلخ موجود، دعوت کرد.
جیرانی عزیز! بحث بر سر کمک کردن یا نکردن نیست، حتی بحث بر سر چرایی انتخاب یک بازیگر کهنه کار و فراموش شده به عنوان نمایش گوشهای از واقعیت تلخ دنیایی بازیگری هم نیست، بحث بر سر چگونگی پرداختن به این موضوع است! بحث بر سر لحن و زاویه دید است!
نمایش وضعیت غم انگیز یک بازیگر با حال و هوای رقت انگیز به عنوان یک اثر ملودرام (ژانری که خود جیرانی در کارنامه اش به آن علاقه زیادی نشان داده است) قابل توجیه و دفاع است ولی سینما کجا و زندگی واقعی یک بازیگر کجا؟
از آنجا که جیرانی (به نقل از خودش در برنامه هفت) به تاريخنگاري علاقهمند است و هميشه حرفها و نظراتش را در سينما از منظر جامعهشناسي تاريخي نگاه می کند، گویا علاقه ی خاصی هم به گسترش و بسط یک ایده جنجالی دارد، وگرنه به یک عذر خواهی مختصر بسنده می کرد و بیش از این بسطش نمی داد.
گویا توسل به مفاهیمی نخ نما و انتزاعی! از قبیل دموکراسی، آزادی بیان، نسبیت، نقد و انتقاد پذیری، توهم توطئه و ...به گفتمانی رایج در فرهنگ رایج «جوابیه صادر کردن»، بدل شده است و به نظر می رسد نوعی دهن کجی به جریان روشنفکری باشد.
هر چند پیش از این نیز جناب جیرانی در سریال «مرگ تدریجی یک رویای»اش که از تلویزیون پخش شد، جریان روشنفکری را مورد لطف و تفقد قرار داده بودند.