خبری ازت نباشه یعنی مُردی! یعنی نیستی!
عمل «غیر اخلاقی» آقای کارگردان!
مهدی تراب بیگی
فرارو- چند شب پیش، در برنامه تلویزیونی هفت، گزارشی از فریماه فرجامی پخش شد که بیشتر به یک سکانس سینمایی شبیه بود تا یک گفتگوی ضبط شده، چند سالی بود که خبری از فرجامی نبود و همین بهانهای شد برای داغ شدن یک برنامه تلویزیونی.
گذشته از چهره و لحن تکان دهنده ای که دوربین این برنامه از فریماه فرجامی نمایش می داد، برخورد فریدون جیرانی با این بازیگر کهنه کار جالب توجه بود.
جیرانی از انتخاب چنین سوژهای چنان ذوق زده بود که گویا از یاد برده بود قرار نیست یک کارگردان به عنوان مجری، در جریان یک مصاحبه هم به سبک و سیاق بازیگردانیهایش عمل کند.
پیش از این نیز در همین برنامۀ «هفت»، جیرانی، ابولفضل پورعرب را جلوی دوربین گریاند و چهرۀ این قهرمان فیلمهای دهه هفتاد را با شکل و شمایلی رقتانگیز به نمایش گذاشت.
حرف و حدیثهای زیادی پیرامون کارگردانان مطرح سینما شنیده می شود که برای بازی گرفتن از بازیگرانشان، دست به راه و روشهای غیر انسانی زده و می زنند و با بازیگر به مثابه یک شیء رفتار میشود، ولی چنین برخوردی همیشه پشت دوربین صورت گرفته و می گیرد نه در معرض نگاه میلیونی یک برنامه تلوزیونی.
جیرانی در پاسخ به گلایه و انتقاد امین تارخ، عنوان کرد که منظور او از پخش چنین گزارشی زنده کردن نام و خاطره فریماه فرجامی بوده است. توجیهی که ما را به جهان سینمایی جیرانی نزدیک می کند.
جیرانی چند سال پیش، سه گانه ای با عنوان ستاره ها ساخت که در آن به معرفی حال و هوای دنیای بازیگری پرداخت. «ستاره بود» آخرین فیلم این سه گانه بود،فیلمی که سعی می کرد با لحنی سوزناک، سرنوشت غم انگیز «روح انگیز سامی نژاد»، اولین بازیگر زن ایران را روایت کند.
زاویه دیدی که جیرانی برای فیلمش انتخاب کرده بود، جای تامل دارد، او همه چیز را از نگاه خبرنگار سینمایی یک نشریه دنبال می کند تا مثلاً فضایی واقع گرایانه به فیلمش ببخشد.
انتخاب همین تدبیر، بینش و نگرش سینمایی جناب فریدون جیرانی را به نمایش می گذارد که لابد تحت تاثیر نظریات فلسفی «بودریار» است که معتقد است چنانچه واقعه ای در رسانه ای منعکس نشود گویا هرگز اتفاق نیفتاده است.