واشنگتن در قضيهي پاكستان بايد از زمان پيشي بگيرد
"مرگ بينظير بوتو و تنشهاي ناشي از آن در پاكستان چالشهاي بزرگي را پيش روي دولت آمريكا قرار داده كه پاكستان را اصليترين شريك خود در جنگ عليه تروريسم ميداند. خروج بوتو از معادلهاي كه دولت بوش براي تشكيل ائتلاف ضد ترور در پاكستان ترسيم كرده بود، خلايي را به وجود آورده كه جبرانش براي دولتمردان كاخ سفيد سخت و دشوار مي نمايد."
روزنامهي البيان -چاپ امارات متحدهي عربي- در تحليلي تحت عنوان واشنگتن و آيندهي پاكستان به بررسي چالشهاي پيش روي آمريكا پس از مرگ ناگهاني بي نظير بوتو نخست وزير اسبق پاكستان پرداخته است.
در اين تحليل آمده است: "پس از ترور بينظير بوتو و خروج ناگهاني وي از عرصهي سياسي اين كشور آمريكا گزينهاي جز حمايت از دولت پاكستان كه پرويز مشرف، رييس جمهور اين كشور در راس آن قرار دارد نخواهد داشت اما حتي اين مساله نيز نميتواند واشنگتن را از خطرهاي سياسي سختي كه فقدان بوتو بر جاي گذاشته دور سازد."
البيان مينويسد: "نبود بوتو با شخصيت كاريزمايي كه داشت باعث شده كه طرح ائتلاف قدرتي كه دولت بوش آن را تنظيم نموده و درصدد بود تا با اجراي آن مشكل تروريسم را در پاكستان و همچنين افغانستان حل كند، ناقص بماند.
اين طرح بر اساس اصل ائتلاف بوتو و ژنرال مشرف در قدرت و حكومت شكل گرفته بود كه ميتوان گفت در حال حاضر و با وضعيت موجود، آمريكا در اجراي آن و نحوه سامان دهي به وضعيت پاكستان حيران و سرگردان مانده است، به طوري كه استفان كوهن، پژوهشگر مركز پژوهشي بروكينگز در واشنگتن در ارزيابي اوضاع پاكستان پس از ترور بوتو ميگويد: شرايط به گونهاي است كه آمريكا نميداند چه بايد بكند؟ زيرا پيش از اين بر سر ائتلاف بوتو و مشرف حساب باز كرده بود اما اكنون يكي از گزينههايش حذف شده است."
در ادامه اين تحليل به اظهارات آنتوني كوردسمن، تحليلگر امنيتي مركز پژوهشهاي استراتژيكي و بينالمللي در واشنگتن اشاره شده كه صراحتا ميگويد: "كشته شدن بوتو به شدت اوضاع سياسي پاكستان را به هم ريخته است زيرا ديگر كسي وجود ندارد كه قدرت و توانايي لازم را براي تحقق ثبات سياسي در پاكستان در اختيار داشته و بتواند شريك مناسبي براي آمريكا در مبارزه با تروريسم باشد و حضور وي بتواند شكاف بين مشرف و مردم پاكستان را پر كند."
البيان ميافزايد: "با توجه به اين مسايل اين اوج مشكل آمريكا است كه بايد بينديشد چگونه ميتواند از يك سو شكاف بين ژنرال و مردم پاكستان را پر كرده و از سوي ديگر به ادامه همكاريهاي اين كشور در جنگ عليه تروريسم دل ببندد و يا اين سوال را ميتوان به اين شكل مطرح ساخت كه آمريكا چگونه ميتواند ساختار نظام دموكراتيك را بر حكومتي اعمال كند كه با خطر فروپاشي و سقوط روبه رو است؟ بايد گفت كه آمريكا در اين معادله روي بينظير بوتو حساب باز كرده بود و با بازگرداندن وي به پاكستان سعي داشت ائتلاف قدرت بين بوتو و ژنرال مشرف را عملي ساخته و يك ائتلاف قدرتمند جهت همكاري در جنگ عليه تروريسم تشكيل دهد."
در ادامهي اين تحليل آمده است: "منصفانه است چنانچه بگوييم اين طرح در عين هوشياري و درايت تنظيم شده بود زيرا بوتو رهبر يك حزب سياسي بزرگ (حزب مردم در پاكستان) بود كه از حمايتهاي مردمي ويژهاي برخوردار است و رهبر آن نيز ضمن گرايشهاي آمريكايي به منافع ملت و كشورش نيز اهتمام زيادي ميورزيد و به اين ترتيب ميتوانست يك مهرهي مردمي مناسب براي شراكت با ژنرال مشرف باشد.
اما عيب و اشكال طرح آمريكا در اين بود كه به جاي تكيه بر يك حزب سياسي مردمي بر يك شخص تكيه كرده بود. رياست حزب مردم پاكستان طي سالها در اختيارخاندان بوتو بود كه از ذوالفقار علي بوتو، پدر بينظير و بنيانگذار حزب مردم آغاز و به خود وي ختم شد و با رفتن بينظير ميتوان گفت كه حزب مردم بيرهبر شده است؛ زيرا او آخرين مهره از خانوادهي بوتو بود كه از قدرت و توانمندي رهبري يك حزب برخوردار بود و توانايي انجام اين مسووليت مهم را داشت اما ديگر افراد خارج از خانوادهي بوتو مهرههايي نه چندان مهم با تجربههاي سياسي ناچيز هستند."
البيان در پايان اين تحليل آورده است: "با مرگ بوتو ميتوان گفت كه سياست آمريكا در قبال پاكستان به خانه اول كه همان خانهي ژنرال مشرف است باز گشته و طبيعتا جورج بوش بايد همواره اين سوال را با خود تكرار كند كه ما با ژنرال مشرف چه كنيم؟ آيا به حمايتهايمان از ديكتاتوري ادامه دهيم كه حكومتش هر لحظه با خطر فروپاشي روبه رو است؟ و يا اين كه اگر دست از او بكشيم چه جايگزين مناسبي براي ائتلاف با آمريكا در جنگ عليه تروريسم خواهيم داشت؟ به اين ترتيب و با وضعيت بحراني موجود ميتوان گفت دولت بوش اكنون در شرايطي قرار گرفته كه بايد از زمان پيشي بگيرد."