حکايت مديريت دانشگاه علامه طباطبايي
هر که با او درافتاد برافتاد
فرارو- رییس دانشگاه علامه طباطبایی فردی قدرتمند است. او 5سال است با وجود تمام انتقادها بر مسند ریاست این دانشگاه حضور دارد، تقریبا همه از دست او مینالند. استادان از یک سو، دانشجویان از سویی دیگر. البته فقط مینالند، خبری از اعتراض نیست. با گذشت 5سال آن ها یاد گرفتهاند که اگر اعتراض کنند باید دانشگاه را ترک کنند.
به گزارش فرارو، دوم مهر ماه سال 1384 بود که وزارت علوم دولت نوپای محمود احمدی نژاد اولین تغییر را در سطح مدیران دانشگاهی ایران ایجاد کرد. حجت الاسلام سید صدرالدین شریعتی جانشین نجفقلی حبیبی در دانشگاه علامه شد. تا دوران 8ساله ریاست حبیبی پایان یابد و بدین ترتیب تغییرات جدی نیز در این دانشگاه آغاز شود.
تنها آکادمی علوم انسانی کشور با آغاز مهر ماه 84 دانشگاه شاهد اتفاقات جدید و اغلب عجیبی بود. مراسم تودیع و معارفه حبیبی و شریعتی بدون اطلاع رسانی و به صورت ناگهانی در اواسط مهر ماه با حضور وزارای علوم دولت خاتمی(توفیقی) و احمدینژاد(زاهدی) در سالن شهید عضدی دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی برگزار شد.
سالن مملو از جمعیت بود برخی دانشجویان و اساتید خوشحال بودند و برخی نگران، نگران از این که چه خواهد شد. مراسم تودیع و معارفه با حاشیه های اندکی رو به پایان بود که ناگهان یکی از اساتید گروه معارف اسلامی از جای خود برخاست و شدیدا به نجفقلی حبیبی رییس برکنار شده اعتراض کرد.
در آن بین یکی از اساتید گروه علوم سیاسی در مقابل او ایستاد و با داد و بیداد از استاد گروه معارف خواست که ساکت شود. استاد اول مهدی طیب بود که در مرداد ماه سال 1387 با حکم صدرالدین شریعتی از دانشگاه اخراج شد و دومی مصطفی کواکبیان بود که اکنون در مجلس حضور دارد و در مواقعی به دفاع از عملکرد صدرالدین شریعتی میپردازد.
این طنز تلخ روزگار است. مهدی طیب که از مخالفان سر سخت جبیبی بود تا روز آخر ریاست او در دانشگاه حرفش را میزد تدریسش را هم میکرد، اما با حضور رییس جدید که طیب یکی از مدافعان حضور او بود کمتر از سه سال بعد توسط شریعتی از دانشگاه اخراج شد. او دیگر نتوانست در دانشگاه حرفی بزند و یا به تدریسش ادامه دهد.
طیب اکنون در تلاش است که بتوان به حق خود یعنی بازگشت به دانشگاه برسد. حقی که نمایندگان مجلس نیز بارها برای تحقق آن تلاش کردند. رییس جمهور نیز برای بازگشت طیب دستور لازم را صادر کرد اما شریعتی حاضر نیست او را به دانشگاه بازگرداند.
دوستان پرنفوذ طیب نیز همچنان برای بازگرداندن او تلاش میکنند. پنج شنبه هفته گذشته 75 نماینده مجلس نامهای تهدید آمیز خطاب به وزیر علوم نوشتند و اعلام کردند که اگر کامران دانشجو همچنان نسبت به نحوه مدیریت رییس دانشگاه علامه سکوت کند از اختیارات خود همچون سوال و استیضاح استفاده میکنند.
اما این فقط طیب نیست که از نحوه مدیریت شریعتی متضرر شده است، بلکه اساتید و دانشجویان فراوانی هستند که هر یک بنا به دلایلی حق شان نادیده گرفته شده است و هیچ نماینده مجلسی برای احقاق حق انها اقدامی صورت نداده است.
صدرالدین شریعتی از همان آغاز به کار خود با مقوله اخراج استاد و دانشجو میانه خوبی داشت. اولین اقدام او در این رابطه در بهمن ماه سال 84 رقم خورد. رییس با تجربه اما جدید دانشگاه علامه در اواخر بهمن ماه سال اول ریاست خود دکتر حسن نمک دوست تهرانی عضو هیئت علمی دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه را به نوعی از دانشگاه اخراج کرد.
شریعتی قرارداد این استاد محبوب را که به عنوان پژوهشگر برگزیده سال نیز انتخاب شده بود، تمدید نکرد و عملا باعث ایجاد یک بحران در دانشکده ارتباطات شد. طی چند روز دانشجویان این دانشگاه تحصن کردند و برای بازگشت نمک دوست تمام تلاش خود را به کار بردند. تا این که با دخالت دکتر کاظم معتمدنژاد پدر ارتباطات ایران و فشار دانشجویان نمکدوست توانست به دانشگاه برگردد.
به این ترتیب اولین پروژه شریعتی باشکست مواجه شد. اما پروژههای دیگرش همگی با موفقعیت انجام شد. در همان زمان تدریس دکتر مردیها نیز در دانشکده علوم سیاسی با وقفه روبه شد. دومین پروژه آغاز شده بود. مرتضی مردیها به دلیل آنچه که بیارتباط بودن مدرک تحصیلی با حوزه تدریس گفته میشد برای تدریس محدود شد. او فقط میتوانست روش تحقیق و درسهایی از این جنس را در دانشکده علوم سیاسی تدریس کند.
مردیها با فشار دانشگاه گروه خود را تغییر و به دانشکده ادبیات آمد تا خود را در گروه فلسفه جای دهد. گروهی که به سختی اغیار را در خود راه میداد اما مردیها بلاخره موفق شد در سال 86 به گروه فلسفه دانشگاه علامه وارد شود و در آنجا فلسفه و تاریخ علم، روش تحقیق و واحدهای از این دست را تدریس کند.
مردیها 2سال بعد به طور کامل و با حکم صدرالدین شریعتی از دانشگاه اخراج شد. او برای همیشه با دانشگاه علامه طباطبایی خداحافظی کرد. اما هیچ نمایندهای از حقش دفاع نکرد.
سومین پروژه شریعتی کنار گذاشتن اساتید با تجربه به بهانه بازنشستگی بود. دکتر میر جلال الدین کزازی استاد ادبیات فارسی یکی از این اساتید بود. او در اواخر تابستان سال 86 و قبل از آغاز سال تحصیلی جدید بازنشسته شد. ابتدا گفته شد کزازی اخراج شده است اما خود استاد این مسئله را تکذیب کرد و اعلام بازنشستگی نمود.
اما شاهکار رییس دانشگاه علامه طباطبایی سال گذشته رقم خورد. او در اقدامی عجیب و بیسابقه 12تن از اساتید با تجربه و کاردان دانشکده اقتصاد علامه را بازنشسته کرد تا نشان دهد چقدر به تئوری حذف علاقه و اعتقاد دارد.
شریعتی ابتدا در توجیه این اقدام بازنشستگی را امری طبیعی دانست اما بعد از مدتی دلایل دیگری را برای بازنشسته کردن اساتید اقتصاد عنوان کرد.
او نیت اخلال در امتحانات دانشگاه از سوی اساتید و تبدیل کردن گروه اموزشی توسعه دانشکده اقتصاد به باشگاه سیاسی را از دلایل ارائه این حکم بازنشستگی برای آنها عنوان کرد. به این ترتیب اساتید گروه توسعه دانشگاه علامه بازنشست شدند. گروه توسعه منحل شد. هیچ نمایندهای هم اعتراض نکرد.
اینها بخشهایی از اقدامات رییس دانشگاه علامه طباطبایی است که درباره اساتید اعمال شده است. اما مدیریت دانشگاه، دانشجویان را نیز از الطاف خود بی نصیب نگذاشته است. حکایت شریعتی و دانشجویان نیز خود حدیث مفصلی است. حدیث احضار، اخراج، تعلیق و...
خلاصه اینکه حجت الاسلام سید صدرالدین شریعتی، معاون وزیر کشور در سالهای 72تا 76، دارنده دکترای الهیات و استاد دانشکده روانشناسی دانشگاه علامه مرد قدرتمندی که هر کس که با او درافتاد؛ برافتاد.