سردار ساجدینیا خبر از کشف سرنخهای جدید در سرقت سریالی مجسمهها داده است
جدی نگیرید!
فرارو- باید خوشحال بود از این که رئیس پلیس تهران خبر از سرنخهای جدید در کشف سارقین مجسمه داده است؟ شاید بله، اما کمی دقیقتر که شویم انگار رئیس پلیس تنها همان حرفهای پیشین را تکرار کرده، تکراری که اگر گرفتاری او در دام پرسش ناگهانی خبرنگار نمیبود، چندان ضرورتی هم نداشت.
به گزارش فرارو ؛ اردیبهشت ماه 88، موعد سرگرمی مردم و رسانهها با خبری بود که برای هنرمندان گران تمام میشد. «سرقت سریالی مجسمههای تهران». ماجرا کمکم به جایی رسیده بود که رسانهها نقش کنتور را ایفا میکردند: نهمی هم دزدیده شد. دهمی هم رفت. یازدهمی... این ماجرا خیلی زود آمد، خیلی زود رفت. شاید اگر نبود حواسجمعی خبرنگار مهر کسی به این زودیها سراغی از آن خبر نمیگرفت.
سردار ساجدینیا به تازگی خبر از سرنخهای مهم برای سرقت سریالی مجسمههای پایتخت داده است. به گفته ساجدینیا، «سرقت مجسمه های تهران از آذرماه سال 88 آغاز شده بود اما موضوع سرقت در فروردین 89 به پلیس گزارش شد و همین تاخیر در اعلام گزارش موجب شد تا بسیاری از سرنخها برای شناسایی سارقان از بین برود و سرعت پلیس در دستگیری مجرمان کمتر شود».
البته مروری بر اخبار ابتدای سال نشان میدهد قریب 10 مجسمه در بهار 89 سرقت شدند. هر چند در همان زمان هم این مسئله مطرح شد که سرقت مجسمهها از کی آغاز شده است؟ برخی معتقد بودند سرقتها احتمالا از نوروز شروع شده است. امر مسلم آن است که این سرقتها پیشینهای طولانی داشته اند و به گفته پرویز تناولی، مجسمهساز، «در عرض چند سال گذشته، از هفت مجسمهای که من ساختم، چهار مجسمه را از پارک دانشجو دزدیدند»؛ اما روند این «مجسمهستیزی» در بهار 89 شدت بیشتری به خود گرفت.
ساجدینیا در گفتوگوی خود به این مسئله هم اشاره کرده است که «سرقت مجسمه های تهران کاملا با قصد و نیت خاصی بوده زیرا ارزش ریالی مجسمه های به سرقت رفته حدود 10 میلیون تومان بود بر همین اساس سارقان هدف مالی در سرقت مجسمه ها نداشتند». در همان بهار 89، احمد مسجدجامعی وزیر اسبق فرهنگ و عضو شورای شهر تهران این اقدام را یک «لجبازی فرهنگی» دانسته بود.
علاوه بر این که سرنخ مجسمهستیزی به چند سال قبل در اصفهان و شخصی به نام ک.ک بازمیگشت، سایت تابناک نیز در آن زمان خبر از احتمال دست داشتن نیروهای خودسر در دزدیده شدن مجسمهها داد و نوشت: «آنچه مسلم است این که انگیزه اصلی این سرقتها به هیچ وجه جنبه اقتصادی نبوده و به احتمال زیاد یک جریان فکری افراطی پیگیر این ماجراست که به راحتی هم «دم به تله نمیدهد»؛ آن هم به واسطه اتصال به برخی منابع فکری افراطی».
رئیس پلیس تهران در گفتوگوی جدید خود همچنین اظهار داشته است که «در واقع سرقت تعدادی از این مجسمهها هزینه و سختی بسیاری برای سارقان داشت که این امر انگیزه سرقت آنان را سوال برانگیزتر می کند»، امری که در همان زمان هم بسیاری از کارشناسان امر بر آن تاکید میکردند.
مریم سالور، مجسمهساز در این خصوص گفته بود: «دزدیدن یک مجسمه برنزی در اين ابعاد به راحتی امکانپذیر نیست». وی البته اظهارات دیگری در خصوص تامین امنیت مجسمهها کرده بود، به زعم وی «در شرايطی كه سيستم امنيتی قوی در سطح شهر حاكم است، جای سوال دارد كه چگونه مجسمههايی در اين ابعاد و اشكال در شهر دزديده میشوند و نقش شهرداری و نيروهاي امنيتی در اين ميان چيست؟!»
اینک ولی سردار ساجدینیا اظهارات دیگری درباره مسئولیت پلیس در تامین امنیت شهری میکند. وی میگوید: «همه انتقادات و انتظارات از سوی مردم و دستگاهها در زمینه سرقت مجسمه به سوی پلیس بود در حالی که پلیس نه تنها در ایران بلکه در هیچ جای دنیا مسئولیتی در قبال نگهداری از تمام لوازم و تجهیزات ندارد. دستگاهها خود موظف به نگهداری از اموالشان هستند، برهمین اساس نمی توان پلیس را در سرقت مجسمه ها مسئول دانست».
شاید در شرایطی که ساجدینیا اینگونه از پلیس به خاطر دزدیده شدن مجسمهها سلب مسئولیت میکند دیگر نباید به حرفهایی از این دست که وی ادعا میکند «برخلاف تاخیر 9 ماهه دستگاه مربوطه در گزارش سرقت پلیس اکنون به سرنخهای قابل توجهی در شناسایی سارقان دست یافته که امیدواریم به زودی به نتایج خوبی منجر شود»؛ دل خوش کرد.
در همان بحبوحه سرقت مجسمهها بود که یکی از مسئولین شهرداری خبر از به دست آمدن فیلمی از سارقین داد. در همان بحبوحه بود که «سرنخهایی» به دست آمد. حالا آقای پلیس تهران هم خبر از به دست آمدن«سرنخهای» خوبی درباره سرقت مجسمهها میدهد. باید خرسند باشیم از این خبر، یا زیاد جدیش نگیریم؟ فکر میکنم بهتر است جدی نگیریم.