آي کيوي بالا، هم رحمت است و هم زحمت؟!
رييس انجمن بينالمللي پژوهشهاي فلسفي(ISPE) كه يك انجمن ويژه افراد فوق هوشمند است، ميگويد: ضريب هوشي بالا اغلب اوقات مخلوطي از رحمت و زحمت است. خيلي دور بودن از ميانگين ضريب هوشي 100 نوعي انزواي اجتناب ناپذير را با خود به همراه دارد.
به گزارش ايسنا، پتريک اوشه توضيح ميدهد: اگر شما ضريب هوشي 160 و يا بالاتر از آن داريد، احتمالا ميتوانيد با کمتر از يک درصد مردم ارتباط خوبي برقرار كنيد.
به گفته اوشه، در ميان حدود 600 نفر اعضاي انجمن ISPE که ضريب هوشي همه آنها حدود 150 و بالاتر است، انزواي اجتماعي يک تجربه مشترک است و يافتن خروجيهاي مناسبي براي استفاده از اين نعمت چالشي است.
وي ميافزايد: خيلي خوب است که آدم باهوش باشد، خيلي خوب است که از ديگران جلو باشد، اما اگر اين باهوش بودن از نقطه معيني بگذرد، شما ديگر قابل اعتماد نيستيد و با انگهايي مانند خرخوان و عقدهاي بودن مواجه خواهيد شد.
اوشه خاطرنشان ميكند: «مريلين ووساوانت» بايد در اين مورد خوب بداند؛ در دهه 1980، حدود 30 سال پيش، بعد از آن که او به عنوان يک دختر دانشآموز در آزموني در سن لويي از ايالت ميسوري شرکت کرد، موضوع ضريب هوشي وي مورد توجه قرار گرفت. در سال 1985 کتاب رکوردداري گينس پذيرفت که او در سن ده سالگي توانسته به تمامي سوالهاي آزمون هوش استنفورد بينه براي بزرگسالان پاسخ درست دهد. در نتيجه، در ده سالگي سن هوشي او 22 سال و 11 ماه و ضريب هوشي او عدد غير زميني و معجزه آساي 228 بود.