انتقاد علیخانی به رسایی
وقتی شکست مقدمه بیاخلاقی میشود
فرارو- قدرت الله علیخانی از جمله نمایندگان عضو فراکسیون اقلیت مجلس شورای اسلامی است، که وبلاگنویسی میکند. وی در پست اخیر وبلاگ خود که میزان نام دارد، خواسته تا فعالین سیاسی بعد از شکست، بیاخلاقی را پیشه نکنند:
پس از سخن بدعتآمیز آقای احمدینژاد که خیال همه را راحت کردند و قبل از سفر به نیویورک با صراحت گفتند که از نظر ایشان:«مجلس در راس امور نیست»، ظاهرا این رسم شده است که برخی افراد، نظیر همکارمان جناب آقای رسایی، گهگاه که به مراد دلشان درمجلس نمیرسند یا از تصدی مسوولیتی بازمیمانند، اولین کارشان بي مهري به مجلس و زیر سوال بردن همکارانشان باشد.
آقای رسایی که منطقا بايد وكيل ملت باشند، متاسفانه دیر زمانی است که بنا بر رسم مذموم اما معهود این روزها، دامنهي حمایت مطلق از دولت را به جایی رسانیدهاند که از نظر ایشان هرعقیده یا تصمیمی که برخلاف میل دولت باشد، از نظر ایشان، ملاك خروج از دایره طهارت و صداقت است و شاید به همین دلیل است که همچون آن نمايندهي اصولگرا كه سيلي به گوش نمايندهي اصلاح طلب شيراز زد و گفت:« اين سيلي ريشه در اصولگرايي دارد!»، همكار محترمام، آقاي رسايي نيز؛ تصور میکنند، اکنون؛ چرخ قانون، اخلاق وانقلاب بر محور ایشان وهمفکرانشان میگردد و مابقی همکاران در مجلس که ممكن است نظري مخالف با ایشان داشته باشند، لاجرم؛ یا محكوم به اتهامات آنچناني هستند یا در صف فتنه و توطئه و جالب آنکه شاهين ترازوی دوست و دشمن شناسی ایشان، دقیقا وقتی به کار میافتد که نتيجهي یکی از رای گیری های مجلس، مطلوب ايشان نباشد.
نماينده محترم تهران، البته قبلا نیز تجربه ناکامی در انتخابات اعضای هیأت رییسه اتحادیه بین المجالس، مجلس شورای اسلامی(17راي) و حتي انتخابات پيشين انتخاب ناظر مجلس شورای اسلامی در هیات نظارت بر مطبوعات( 66راي) را نیز داشتهاند، اما ماجرای ناکامی ایشان -آن هم تنها با پنج رای- در انتخاب اخير ناظرمجلس شورای اسلامی در هیات نظارت بر مطبوعات، به قدري؛ بر ایشان گران آمده است که در یادداشت اخیر وبلاگ خود؛ بازهم به تخطئه همکاران خود، ریاست محترم مجلس و حتی جناب آقاي علی مطهری، یعنی پیروز این انتخابات؛ پرداختهاند و اگر اين مطلب تندروانه از سوي ايشان منتشر نميشد، بنده نيز به هيچ وجه در قالب اين يادداشت از سر دلسوزي، بناي توصيه به ايشان را نداشتم و منبعد نيز صرفا به عنوان عضوي از اين مجلس، از جايگاه دفاع از شان همكارانم - چه اصولگرا و چه اصلاح طلب- نسبت به چنين سخناني واكنش نشان خواهم داد، اما چه خوب بود؛ آقاي رسايي که برای استخاره قبل از رای گیری خدمت دوستان بزرگواري می روند که با مفاهیم اخلاقی آشنا هستند، کمی هم به اصول اخلاق عملی توجه میکردند و به یاد میآوردند که اولین وظیفه ایشان در خانهي ملت و به عنوان
نماینده مردم، صیانت از حقوق حقهي آنان است نه افتخار به «وکیل الدوله» بودن و يك نماينده اگرچه در داخل مجلس، ممكن است در قبال همكاران خود تندي كند اما تداوم اين رفتار، آن هم بيرون از مجلس؛ به هيچوجه شايسته نيست.
آقای رسایی در یادداشت خود و برای توجیه کسب تنها پنج رای نوشتهاند:« برخی از دوستان نزدیکم هم عذر خواستند و گفتند که چون احتمال دادیم شما رای نمی آوری ما هم به کامران رای دادیم»! اما شاید بهتر بود خود ایشان با یادآوری ناکامی های قبلی و به جای این توجیهات اندکی در رفتارهای خود تجدیدنظر میکردند و اي كاش با بازبيني در رفتارهاي تند و غيرمنصفانه خود به اين فكر ميكردند كه چرا اكنون، حتي دوستان صميميشان هم در انتخاباتهايي كه وي حضور دارد، ترجيح ديگري دارند و آن66راي انتخابات پيشين انتخاب ناظر مجلس شورای اسلامی در هیات نظارت بر مطبوعات وآن 18راي ناكافي به ايشان در انتخاب اعضاي هيات رييسه اتحاد بين المجالس در راي گيري اخير، به دليل تندرويهاي ايشان، به عدد پنج؛ تنزل يافته است؟
آقای رسایی، هر از گاهی؛ اتهاماتي را هم متوجه نمایندگانی میکنند که به زعم ایشان در ماجراي دانشگاه آزاد دخیل و وامدار آن هستند و البته عادت ایشان در این هنگام وعدهي افشای اسنادی است که هیچگاه ارایه نمی شود، بیآنکه لحظهای بیاندیشند دلیل رفتار نمایندگان در قبال دانشگاه آزاد نه وابستگی و وامداری که درک درست و مبتنی بر واقعیت آنان از نقشی است که دانشگاه آزاد در توسعهي علمي، اقتصادی وعمرانی حوزههای انتخابیهشان داشته است، درنتيجه، برادرانه از اين همكار گرامي مي خواهم، كه انصاف را در حق مجلس و نمايندگان دلسوز آن رعايت كنند نه آنكه براي جبران عدم موفقیت، همکاران خود را زیر سوال ببرد، آقای لاریجانی را به جانبداری متهم کند و با يادآوري ادبیات«فاخر» آقای مطهری، از انتخاب ايشان تعجب كند، بی آنکه به یاد بیاورد که ضرورت داشتن«ادبیات فاخر» را آيتالله لاریجانی آملی به چه مناسبتی و برای چه كسي بکار برد و نمونههای دیگری از ادبیات «غیر فاخر» را در بیان سخنان سابق و لاحق کدام یک از مسوولان میتوان سراغ گرفت!
آقای رسایی در بخش دیگری از یادداشت خود نوشتهاند:« تازه فهمیدم که چرا بر خلاف دورههای قبل، از میان اصلاحطلبان کاندیدایی برای کلیدیترین جایگاه نظارت بر مطبوعات به میدان نیامده ! در بین کاندیداهایی که نامشان مطرح شده بود، نام آقای مطهری مشکل و ابهامم را بر طرف کرد»، آقای رسایی بر اساس همان دیدگاهي که در آن، نظر مخالف با ايشان بالمآل توام با خبط و خطاست به گونهای از اصلاح طلبان و حمایت آنان از آقای مطهری سخن گفتهاند، که گویی هم طيف مزبور و هم شخص آقای مطهری؛ بواسطه این عمل زیر سوال و محل تردیدند حال آنکه بيشتر اعضاي فراکسیون اقلیت، مفتخرند که به عنوان فراکسیونی مستقل، همواره خیرو صلاح جامعه و مردم را بر همه چیز ارجحیت دادهاند و در جریان رای گیری اخیر نیز فردی چون آقای علی مطهری را مورد حمایت خود قرار دادهاند، فردی که هم از خانوادهای ریشه دار هستند و هم نشان دادهاند که در دفاع از مجلس، قانون و حفظ شخصیتي مستقل؛ اهتمام جدی دارند، بنابراین شاید بهتر بود که آقای حمید رسایی، دست کم این بار که در انتخابات - برخلاف آقای مطهری- ترجیح قاطبهي همکاران و حتی دوستان خود نبودهاند، سخنی در رد و تخطئهي
نمایندگان دلسوز مردم بر زبان نمیآوردند و انصاف را درحق مجلسی که به مصداق سخن گوهر بار امام راحل(ره)، مقام معظم رهبري ونص صریح قانون اساسی :«در راس امور است»، رعایت میکردند.