آگاه
کد خبر: ۵۸۸۲۳

به امام رضای غریب

رحمت الله صدیق سروستانی


فرارو- نظر شما درباره نحوه اجرای قسامه در دادگاه‌ها چیست؟ اصلا نظر شما در باره سوگندهای روزمره‌ای که به مقدسات می‌خوریم چیست؟ دکتر صدیق سروستانی، فارغ از تخصص علمی خود که جامعه‌شناسی است، به نقل خاطره‌ای درباره قسامه در دادگاه پرداخته و گوشه‌ای هم به قسم‌های دروغ ما به مقدسات زده است. همان‌گونه که خودش می‌گوید: «به امام رضای غریب». این نوشته را بخوانید:

امروز صبح زود یک جای خوش آب و هوای پر گل سنبل بودم. جای همه ی شما سبز بود. دوتا خانم از کنارم رد می شدند و یکی که قدبلندتر بود و قامت لاغرتری داشت به آن دیگری که کوتاه تر و درشت تر بود می گفت : به امام رضای غریب ….. این نغمه آن چنان به گوش من آشنا آمد که دیگر هیچ نشنیدم و حتی متوجه نشدم که همکارم که باید مرا به دانشکده ی خودمان می رساند، ده دقیقه مرا کاشته و دیر آمده.

همه ی ما از قسم خوردن خاطرات تلخ و شیرین داریم. وقتی بچه ای می گوید به خدا، به علی، به امام رضای غریب ، به ابوالفضل، به جون مامانم، چه کیفی دارد حتی وقتی می دانیم دروغ می گوید. من البته نمی دانم چرا ما شیعه ها به ندرت به پیغمبر قسم می خوریم. بعضی امام ها حتی در قسم خوردن هم مظلوم اند و از قلم افتاده اند، مثل امام حسن مجتبی، امام سجاد، امام محمد باقر، امام جعفر صادق، امام موسی کاظم، امام محمد تقی، امام علی النقی، امام حسن عسگری (ع). حق این حضرات واقعاً ضایع شده، همه جا حتی موقع قسم خوردن. اما وضع بعضی شان توپ توپ است، مثل امام علی، امام حسین، امام رضای غریب و امام زمان و فاطمه ی زهرا (ع). بازار قسم خوردن به این حضرات خیلی رایج است ، چه راست و چه دروغ و چه یک بار و چه صد بار و چه بقال و چه عطار ، شل کن سفت کن تقریباً همه ی صنوف و اقشار از این پنج نفر خرج می کنند.

اما خاطره ی بسیار تلخی دارم از قسم خوردن به قرآن. همین پارسال بود که دو تا خانم، مرا و کس دیگری را به شهادت خواسته بودند به دادگاهی که از آن ها که صاحب خانه بودند شکایت شده بود و قرار بود ما دو نفر (من و آن کس دیگر) شهادت بدهیم که مستأجرکه یک آقایی بود به این خانم ها توهین کرده و به یکی از آن ها سیلی زده و شیشه ی منزلشان را با لگد شکسته و در این هاگیر و واگیر دست خود آقای مربوطه هم زخمی شده.

ساعتی چرب تر نشستیم روی نیمکت های چوبی - فلزی راهروهایی که بی شباهت به راهروی زندان های شوروی یا نازی ها نبود، تا آقای قاضی بیاید . من داشتم به این همه دیوار و چندتا در و پنجره ی بی روح نگاه می کردم که از هجوم مراجعان به ته راهرو متوجه شدم که قاضی آمده و خوب بعد از چند دقیقه ای نوبت به ما رسید و رفتیم نشستیم روی صندلی ها روبروی آقای قاضی.

اسم و رسم ما دو نفر را اصلاً نپرسید. از دوتا خانم صاحب خانه هم چیزی نپرسید. صاف رفت سر مستأجر که شاکی بود و دستش زخم شده بود . بدون هیچ حرف کم و زیادی گفت : قسم می خوری که این دوتا خانم دستت را زخم کرده اند. آن مرد جوان نی قلیانی لاغر اندام هم گفت بله. قاضی هم قرآن بزرگی را از روی میز کناری برداشت و گذاشت روی تریبون محکمه و به آن نی قلیان گفت دستت را بگذار روی قرآن و سه بار قسم جلاله بخور که تو راست می گویی. نی قلیان هم همین کار را کرد و قاضی به دوتا خانم که ما دونفر (من و آن کس دیگر) شاهدشان بودیم گفت بفرمائید. چون خانم هستید زندانتان نمی کنم ولی باید دیه بدهید . هر چه این دوتا خانم گفتند، آقا به خدا به علی به فاطمه به قرآن ، این آقا قسم دروغ خورد. قاضی گفت قسم دورغ خورده باشد. ما دیگر قسامه اجرا کردیم. یعنی کار را واگذار کردیم به خدا و کار تمام شد. والسلام !! دیه را نقد می دهید یا قسط بندی کنیم ؟!

آن کس دیگر که همراه من آمده بود که به نفع خانم ها شهادت بدهد از جایش بلند شد و گفت آقای قاضی آخه این انصاف نیست که این آقا سه تا قسم بخورد و شما کار را تمام کنی و به نفع او رأی بدهی. می خواهی تا من الآن صدتا قسم بخورم. قاضی را می گویی ؟! مثل بمب منفجر شد و از جایش بلند شد و گفت آقا شما بی خود می کنی که در کار دادگاه دخالت می کنی و داد زد و یک سربازی آمد و گفت این آقا بازداشته !!

مرا می گوئید ؟! سه سه تا، نه تا شاخ روی سرم درآمده بود که یا للعجب ، این چه محکمه ای است. مقصر متخلف شاکی شده و قسامه اجرا می کند و برنده می شود و بقیه هم محکوم ؟! من که مداد بودم. قاضی از من نپرسید خرت به چند و برای چه آمد ه ای؟!

ولش کنین بریم سر اصل مطلب. فردا احتمالاً حدود هزار و دویستمین سالگرد تولد امام رضای غریب است. چاکر اباالحسن و مخلص سلطان خراسانیم به امام رضای غریب !!

ارسال نظرات
خط داغ