من و اژدهای سه سر
وبلاگ تختهشاسی
فرارو- شما برای چه چیز زندگی میکنید؟ «معنای زندگی» برای بعضی از همین آدمهایی که دور و اطراف خود میبینیم، مسئله بزرگی است. نویسنده وبلاگ تختهشاسی در پست اخیر خود، ماجرای «افسانهگونهای» را میگوید که مدتها معنای زندگیش بوده و این که این روزها سخت به دنبال «دروغی» میگردد که برایش امید به زندگی باشد:
آنوقتها که جوانتر بودم، وقتی هنوز قاطی دنیا و کار و بار تحصیل نشده بودم، همیشه با خودم فکر میکردم که یک پتانسیل عجیبی برای رشد در وجودم دارم. حس بازیکنی را داشتم که توی رختکن نشسته و قرار است به میدان برود. از آنجاییکه شناختم از دنیای بیرون خیلی محدود و ضعیف بود؛ یک حس خوبی داشتم. فکر میکردم آینده متعلق به من است. اصولاً چون بدبختیها را درک نمیکردم، خوشبخت بودم. همه چیز داشتم، چون از نداشتههایم آگاه نبودم. آن وقتها به لحاظ شخصیتی با الان زیاد تفاوتی نداشتم. نه زیادی شلوغ بودم نه خیلی خجالتی. نه خیلی باهوش نه خیلی احمق. نه خیلی فعال نه خیلی تنبل. خلاصه اینکه یک بچه خیلی معمولی بودم. دنیا برایم جذاب بود. زیاد کتاب میخواندم. کتاب محبوبم داستان "رستم و دیو سپید" بود. خیال پردازیهای خاص خودم را داشتم، ولی زیاد هم رویایی نبودم. از همه مهمتر اینکه راجع به آیندهام زیاد فکر میکردم.
یادم هست یکبار که با مادربزرگم تنها بودم، از آنجا که شنیده بودم آدم باید از تجربیات بزرگترهایش استفاده کند، کلی فکر کردم و آخرسر برگشتم پرسیدم: مامان جان! میشه یه سوالی بپرسم؟
گفت بپرس رودوم (به معنای عزیزم در گویش بختیاری)
کمی مکث کردم و گفتم شما عجیبترین چیزی که توی زندگیتون دیدین چی بوده؟
با تعجب سرو پایم را برانداز کرد و گفت: هیچی!
یکهو دست و پایم شل شد. این پیرزن برای من مظهر دنیادیدگی بود. حس کسی را پیدا کرده بودم که بلیط بدست سر صف سینما ایستاده و حالا از کسی که دارد از سالن بیرون میآید میشنود که فیلم بیخود و کسل کننده بوده! حسابی وا رفتم. چند لحظه بعد دوباره با ناامیدی پرسیدم یعنی هیچی ِ هیچی؟!
همینجوری که داشت به گلدانهایش ور میرفت گفت نه. دنیا که چیز عجیبی نیست! این را که گفت انگار یک سطل آب یخ ریخته باشند سر من. یک لحظه انگار همه انگیزهام برای شروع زندگی را از دست دادم. فکر کنم این حس را از نگاهم خواند که زود حرفش را تصحیح کرد:
بچه که بودم با خواهرم رفتم از سر چشمه آب بیارم؛ یه اژدها دیدم!
اژدها؟!!
آره اژدها.به این بزرگی بود. سه تا سر داشت و از دهنش آتیش درمیومد. میخواست ما رو بخوره. ما فرار کردیم رفتیم بالا پشتبون، آقام خدا بیامرز رفت و با بیل کشتش!
یعنی اژدهای سه سر رو کشت؟؟
آره آقام خیلی قوی بود.
اه ه ه ه ه .... !!!
من این داستان عجیب و غریب را تا همین چند سال پیش باور داشتم. اتفاقاً برای خیلیها هم تعریفش میکردم. اگر کسی میگفت سر کارت گذاشتهاند، خیلی قاطع میگفتم که نخیر! عین حقیقت است. دلایلش هم اینکه اولاً من تا امروز یک کلمه دروغ از مادر بزرگم نشنیدهام، ثانیاً دلیلی ندارد که بزرگ فامیل به من ِ ده-دوازده ساله دروغ بگوید!
نمیدانم دقیقاً کِی بود، ولی بالاخره یک وقتی رسید که یکهو دوزاریام افتاد که همه این داستان دروغ بوده. حالا شاید عنوان "دروغ" زیاد مناسب این گفتگوی نوه و مادر بزرگ نباشد... احتمالاً بهتر است بگوییم افسانه یا داستان! اما هرچه که بود، من "باورش" کردم. احمقانه بنظر می رسد اما همین دروغ ساده مادر بزرگ مدتها به من امید به زندگی داد. نه اینکه منتظر دیدن اژدها باشمها، نه. همین "افسانه گونه" بودن زندگی امیدوارم میکرد. برای من که کتاب محبوبم شاهنامه بود، این نکته که هنوز در دنیا اژدها هست، مترادف بود با اینکه دیو و پری و سیمرغ هم هست. پس لابد رستم و سهرابی هم هست! اگر میشود اژدهای سه سر را با بیل کشت، یعنی هر مشکلی را میشود حل کرد، هیچ کاری نشد ندارد.
حالا همه این عقاید از دست رفته. بقول معروف شدهاند نوستالوژی. من امروز دربدر دنبال یکی میگردم که یکی از این دروغها بگوید. یکی از همین دروغهایی که به آدم امید به زندگی میدهد. البته آدم دروغگو زیاد هست، مشکل از من است که سادگیام را از دست دادهام.