دايي: سكوتم به خاطر مسائل سياسي بود
علي دايي سرمربي سابق تيم ملي فوتبال ايران، با پوشهاي انباشته از رونوشت قراردادها، متممها و چك هاي چند صد ميليون توماني، به برنامه تلويزيوني 90آمده بود تا به گفته خودش از آنچه حقانيتش ميناميد، دفاع كند.
اين همان فرصت نيم ساعتهاي بود كه دايي از صدا و سيما خواسته بود تا در يك برنامه زنده تلويزيوني، حرفهايش را با مردم ايران در ميان بگذارد.
فرصت نيم ساعته از دو ساعت هم گذشت و حرفهاي دايي تمامي نداشت. برخلاف هميشه اين بار آرامتر بود و با تسلط بيشتر كلمات را كنار هم مي چيد. با خطابهاي كوتاه از چشم نداشتنش به بيت المال حرف زد.
توضيح داد كه سالها پيش مدرسهاي در اردبيل ساخته و آن را در اختيار آموزش و پرورش قرارداده است. از مردم عذرخواهي كرد و گفت نمي خواسته اين را بگويد اما مجبور است چون تهمت زدهاند كه به بيت المال چشم دوخته است.
خطابش محمد مايلي كهن بود كه ميگويد داروغه فوتبال است و ميخواهد جلوي قلدرها و زورگوها را بگيرد، اسمي اما از او نبرد مگر در آخر برنامه كه آن هم البته مودبانه بود و با احتياط.
دايي آمده بود تا كپي قراردادها و چكهايي را به مردم نشان دهد كه بايد ثابت ميكردند كه او با وجود دريافت 800 ميليون تومان ، هنوز از فدراسيون فوتبال ايران طلبكار است. اسنادي كه با دقت كنار هم چيده بود در حالي كه كميته استيناف فدراسيون فوتبال - بالاترين مرجع قضايي در فوتبال ايران - اعتباري برايشان قائل نشده است.
براساس راي اين كميته، دايي كه فرداي شكست تيم ملي ايران مقابل تيم ملي عربستان در روز 8 فرودرين ماه سال 1388 از كار بركنار شده بود، ديگر هيچ حق و حقوق مطالبه نشده اي از فدراسيون ندارد.
در جدل طولاني بين دايي و رئيس كميته استيناف، كه روي خط تلفني برنامه 90 آمده بود، كسي از مواضعش كوتاه نيامد.
صالحي به جملهاي در قرارداد استناد كرد كه مضمونش اين است كه مبلغ قرارداد دايي با فدراسيون فوتبال در سال دوم، با توافق طرفين خواهد بود و چنانچه توافقي به دست نيايد، قرارداد فسخ شده خواهد بود.
همه استناد دايي هم به يكي از دو متمم قرادادش بود. دو متمم با دو تاريخ جداگانه كه يكي را تنها دايي امضا كرده بود و جاي امضاي كفاشيان خالي مانده بود و ديگري را تنها رئيس فدراسيون امضا كرده بود و جاي امضاي سرمربي خالي مانده بود!
اين تقريبا همه ماجرا بود. تلاشي طاقت فرسا براي اثبات آنچه دايي حقانيت ناديده گرفتهاش مينامد. او ادعا كرد كه اگر مديران فدراسيون همانگونه كه شفاهي توافق كرده بودند، ماليات قرادادش را مي دادند ، شكايتي نداشت.
همچنين مدعي شد كه به دنبال پول نيست، اگرپولي هم به دستش مي رسيد با آن يتيم خانهاي روبروي ساختمان فدراسيون فوتبال ميساخت. خدا را شكر گفت كه به اندازه كافي پول دارد و در پاسخ به كنايه فردوسي پور كه از تكرار پي در پي رقم هاي چند صد ميليوني، سرسام گرفته بود، گفت هر كسي اندازه توانايي اش پول ميگيرد. دايي از دشواري شغلش حرف زد و مدعي شد دستمزدي كه ميگيرد براي چنين شغلي ناچيز است.
در بخش دوم گفت و گوي با فردوسي پور، دايي از عملكردش در تيم ملي فوتبال ايران دفاع كرد، جز بازي با تيم ملي امارات در خانه حريف كه به گفته سرمربي سابق تيم ملي، اتفاقاتي آنجا افتاد كه نميخواهد توضيحش بدهد. ايران در آن بازي تنها يك امتياز گرفت در حالي كه مهدي رحمتي، دروازه بان تيم، بهترين بازيكن ميدان بود.
دايي لابلاي اين جدلهاي بيپايان ، آنجا كه رئيس كميته استيناف پرسيد چرا با ماهها تاخير مطالباتش را از فدراسيون پيگيري كرده، مجبور شد براي خانه نشيني 9 ماههاش دليلي بياورد. او گفت به خاطر مسائل سياسي مملكت در آن دوره و 3 بازي حساسي كه تيم ملي در ادامه مرحله مقدماتي جام جهاني داشت، سكوت كرده بود.
اخراج دايي از تيم ملي، كمتر از 3 ماه پيش از انتخابات رياست جمهوري بود. انتخاباتي كه گفته ميشد دايي در دوره تبليغاتش به نفع يكي از كانيداهاي منتقد دولت فعاليت كرده است، با اين حال خود او هيچ گاه اين موضوع را تاييد نكرد.