كوبا؛ وضعيت زندانيان سياسي
آنها سخنانشان را با نشان دادن حرف "وی" (ویکتوری) به علامت پیروزی و "ال" (لیبرتی) به نشان آزادی شروع کردند.
شش روزنامهنگار مستقل کوبایی که در یک کنفرانس خبری در مادرید گردهم آمدند از جمله کسانی بودند که پس از آزاد شدن توسط مقامات دولت کوبا پا به اسپانیا گذاشتند.
در معاملهای که توسط کلیسای کاتولیک ترتیب داده شد، دولت کوبا توافق کرد که در مجموع نسبت به آزاد کردن ۵۲ تن از مخالفان خود از زندان اقدام کند.
احتمالا کوبا امید داشته که پس از اعتراض بینالمللی در قبال مرگ اورلاندو زاپاتا، فعال سیاسی این کشور در ماه فوریه در پی یک اعتصاب غذا، این حرکت منجر به ترمیم چهره آن کشور شود.
اما در اسپانیا، زندانیان سابق جزئیات ناراحت کنندهای را از سالهای پشت میلهها بازگو کردند.
لستر گونزالس در حالی که حکم ۲۰ سال زندانی را که دادگاه برایش صادر کرده، نشان میدهد به خبرنگار بی بی سی میگوید: "من ۱۸ ماه را در سلول انفرادی گذراندم؛ آن هم در تاریکی و در حالی که دستهایم بسته بود، در جایی پر موش و سوسک و کثافت. این تنها بویی بود که به مشام میرسید."
این مردان از جمله ۷۵ نفری بودند که در سال ۲۰۰۳ در جریان دستگیری گسترده مخالفان کوبایی که به "بهار سیاه" شناخته میشود، زندانی شدند.
در اسپانیا، جایی که پس از آزادی این افراد، آنها را پذیرفته، این مردان از سلولهای پر ازدحام و کثیف زندان سخن میگویند، جایی که برای روزهای متمادی آب آشامیدنی از آنها دریغ میشده و تنها غذای موجود، چیزی بوده که به آن "سوپ زرافه" لقب داده بودند؛ چیزی آن قدر آبکی که زندانی باید برای یافتن ذرهای ماده غذایی، باید درون آن را جستجو میکرد.
خوزه لویس گارسیا پانکه، یکی از دهها نفری که امروز دارای مشکلات پزشکی جدی است، میگوید: "وقتی به زندان رفتم وزنم ۸۶ کیلو بود. الان تنها ۴۸ کیلو وزن دارم."
آقای پانکه که اکنون از او تنها پوستی و استخوانی برجا مانده میگوید: "این مشکلات ناشی از دوران حبس من بوده؛ بیماری و رنج مدام برای باقی عمر."
کوبا همواره داشتن زندانیان سیاسی را انکار کرده است و از آنها به عنوان جنایتکارانی نام برده که برای ناآرام کردن کشور از ایالات متحده پول گرفتهاند.
این مردان که در میان جنایتکاران عادی کوبا نگهداری میشدند از زندانیانی میگویند که برای بهره مند شدن از مراقبهای ساده پزشکی به خود صدمات جدی وارد میکردند.
در یک مورد آنها از مردی یاد میکنند که چند سوزن به چشم خود فرو کرد اما به مدت دو روز بدون مراقبت پزشکی به حال خود رها شد.
حبس
روزها و هفته های اخیر برای زندانیان آزاد شده روزهای پراحساسی بوده است .
خبرهایی که در ۷ ژوئیه منتشر شد حاکی از این بود که مقامات کلیسا از آزادی قریب الوقوع دهها زندانی اطمینان یافتهاند.
از اولین کسانی که آزاد شدند، خواسته شده بود که فهرستی از اعضای خانوادهشان را تهیه کنند. در روزهای بعد آنها را به شکل گروهی، مستقیما از زندان به یک هواپیما منتقل کرده و به تبعید فرستادند.
در فرودگاه مبدا برای این مردان پاسپورت جدید کوبایی صادر شد. این جا در اسپانیا به آنها اجازه اقامت داده شده و بنابراین اجازه خواهند یافت در این کشور کار و زندگی کنند. اما زندانیان تازه رهایی یافته هنوز احساس میکنند که این نیز نوعی دربند بودن است.
خولیو سزار گالواز که رسیدن به اسپانیا را نوعی اخراج از کشورش میداند، میگوید: "دولت کوبا کاملا قاطع بوده است. باید به ما اجازه داده شود که بتوانیم به جایی که در آن به دنیا آمدهایم بازگردیم. ما آزاد نیستیم. ما مهاجرت نکردهایم بلکه پناهندهایم . همین"
کلیسای کاتولیک کوبا رسما اعلام کرده که ۲۰ زندانی، سفر به اسپانیا را پذیرفتهاند. از آن جایی که احکام محکومیت آنها لغو نشده، کلیسا میگوید که تبعید تنها انتخاب ممکن بوده است.
آقای گالواز که به خاطر کارش به عنوان روزنامه نگار مستقل به ۱۵ سال زندان محکوم شده میگوید: "اگر زندانی باشم نمیتوانم کار کنم و به این وسیله از خانوادهام حمایت کنم، این به معنی آزادی نیست. اگر ما را به ستوه بیاورند، دنبالمان کنند، تلفنهای ما را گوش کنند و بخواهند از این که چه میکنیم و کجا میرویم سردربیاورند ما در واقع آزاد نیستیم."
"پردهای از دود"
اسپانیا از تصمیم کوبا برای آزادی این مردان استقبال کرده و آن را آغاز عصر جدیدی در کوبا دانسته است.
میگوئل آنخل موراتینوس، وزیر امور خارجه اسپانیا که در زمان آزادی این زندانیان در کوبا بود از اتحادیه اروپا درخواست کرد که در مواضعش نسبت به هاوانا نرمش به خرج داده و نسبت به عادی سازی روابطش با کوبا اقدام کند.
زنان سفیدپوش کوبایی می گویند تا آزادی تمام زندانیان سیاسی به تجمعات خود ادامه می دهند .
او این درخواست را برای بار اول هنگامی که اسپانیا ریاست دورهای اتحادیه اروپا را در نیمه اول سال ۲۰۱۰ داشت، کرده بود اما مرگ اورلاندو زاپاتا، عامل قدرتمندی در مخالفت با این اقدام بود.
اکنون کسانی که قبلا زندانی بودند میگویند که پذیرفتنی نیست اگر آزاد کردن آنها به نشانهای در بهبود نحوه برخورد دولت کوبا با مساله حقوق بشر تلقی و تعبیر شود.
یکی از آنها میگوید: "بهبود واقعی وقتی بوجود میآید که قوانین جدیدی وضع شوند و فعالان حقوق بشر سرکوب یا دستگیر نشوند."
او در ادامه حق بازگشت به خانه بدون ترس از زندان را هم به این موارد اضافه میکند.
یکی دیگر از آنها حق آزادی بیان را به این فهرست میافزاید و دیگری میگوید که دولت کوبا در مقابل اتحادیه اروپا "پردهای از دود" برای استتار واقعیت جاری کشیده تا در پائیز امسال بر مرور سیاست این اتحادیه در قبال کوبا تاثیر بگذارد.
این نکته برای دولت اسپانیا خوشایند نخواهد بود.
صلیب سرخ اسپانیا و آژانس پناهندگی این کشور با ارائه خدمات مشاوره قانونی، کاریابی و اسکان به این مردان کمک میکنند.
آنها به زودی به یک مرکز پناهندگان در خارج شهر مادرید منتقل میشوند، جایی که میتوانند در آن برای آیندهشان برنامه ریزی کنند.
بعضیها توانستهاند پس از سالها در یک ملاقات پر از احساسات دوباره به بستگانشان ملحق شوند. یکی از این مردان مادرش را هفت سال ندیده است. همه آنها میگویند زندان سختترین مجازات برای آنها و خانوادههایشان بوده است.
آنها قسم خوردهاند که به محض این که به زندگی در بیرون از زندان و همراه خانوادههایشان دوباره خو بگیرند از اسپانیا و در حالی که در تبعید به سر میبرند، برای آزادی تمام زندانیان سیاسی کوبا مبارزه کنند.