كارت دعوت موتلفه براي رايحه خوش خدمت
«من در اينكه بين آقاي رئيس جمهور و رايحه خوش خدمت ارتباط تنگاتنگ و نزديك وجود دارد، شكي ندارم اما فكر ميكنم كاري كه دوستان ما در رايحه خوش خدمت بايد انجام دهند اين است كه به صورت رسمي اعلام موجوديت كنند، مراحل ثبت را در وزارت كشور تمام كنند و در سراسر كشور هم ضرورت دارد كه اگر واقعا قصد حزب شدن دارند كه دارند، با يك كار تشكيلاتي فعاليت خود را گسترش دهند.».
اين اظهارات، بخشي از سخنان نبي حبيبي است كه روز گذشته منتشر شد. دبير كل حزب موتلفه اسلامي ظاهرا دلخوشي از عملكرد حزب منتسب به محمود احمدينژاد با عنوان رايحه خوش خدمت ندارد و اصرار دارد تا اين گروه، زودتر مراحل ثبت خود را در وزارت كشور انجام دهد. به نظر ميرسد وي با اصرارهاي مداومش بر لزوم رسمي شدن رايحه خوش خدمت ميخواهد به نوعي نشان دهد رئيس جمهوري كه معتقد است احزاب نقشي در اداره كشور ندارند، خود داراي حزبي فعال است كه در اركان مختلف دولت به ايفاي نقش ميپردازد.
او همچنين در اين گفتوگو از اختلافات دروني رايحه خوش خدمت هم پرده برميدارد كه نشان از تدوام فعاليتهاي اين جريان دارد و ميگويد: «رايحه خوش خدمت بايد براي اينكه اختلافات ميان آنها كم شود، به صورت رسمي اعلام موجوديت كنند و مراحل قانوني را براي تشكيل حزب خود طي كنند.»
رايحه خوش خدمت از 85 تا 89
رايحه خوش خدمت تشكلي است كه در سال 85 و همزمان با انتخابات شوراهاي شهر سوم با ساماندهي بذرپاش، 15 نفر را براي ثبت نام به وزارت كشور فرستادند. اين گروه در اين انتخابات نتوانست آنچنان كه انتظار ميرفت موفق باشد و تنها توانست سه نفر را به ساختمان خيابان بهشت بفرستد.
يكسال بعد و همزمان با انتخابات مجلس شوراي اسلامي، اعضاي رايحه خوش خدمت ضلعي از منشور جبهه متحد اصولگرايان شد و توانست تعدادي از نيروهاي خود را به مجلس بفرستد كه از آن جمله ميتوان به آقاتهراني، زارعي، زاكاني و... اشاره كرد.
اما پس از انتخابات مجلس، اين گروه تا حدودي به فراموشي سپرده شد و به عبارتي انشعاب نانوشته دامن اعضاي رايحه خوش خدمت را گرفت. سوي ديگر فعاليتهاي ماجراي رايحه خوش خدمتيها از اواسط دولت نهم با معرفي تعدادي از اعضاي اين تشكل به عنوان وزير آغاز شد.
در آن دولت سكان اصلي در دست طيف محصولي - ثمرههاشمي بود و اين دو نفر بودند كه در حلقه مشاوران احمدينژاد نقش اصلي را در تصميمگيريها ايفا ميكردند. مهرداد بذرپاش هم در سطحي پايينتر نقش مهمي را ايفا ميكرد و از معتمدان احمدينژاد محسوب ميشد.
او پس از انتخابات شوراها كه كانديداهاي رايحه خوش نتوانستند به شوراها راه يابند، نقش تاثيرگذار خود را از دست داد و در ميانه راه به امور اقتصادي مانند مديريت سايپا روي آورد. حتي انتشار نشرياتي مانند وطن امروز هم نتوانست نقش او را مانند گذشته پررونق نگهدارد.
اين ماجرا تا اواسط دولت نهم ادامه داشت تا اينكه در سال 87، چهره ديگري به جمع معتمدان احمدينژاد اضافه شد و آن هم كسي غير از اسفنديار رحيممشايي نبود كه توانست به سرعت جايگاه خود را در صف معتمدان پيدا كند. او آنچنان به رئيسجمهور نزديك شد كه بهرغم اينكه رئيس سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري بود، در بسياري از مراسمها حتي سفرهاي خارجي همانند معاون اول همواره در كنار احمدينژاد حضور يافت.
او از سال سوم دولت نهم توانست تاثيري برابر ثمرههاشمي و محصولي بر احمدينژاد بگذارد و به نوعي براي حذف رقبايش تلاشهايي را آغاز كرد. در نهايت يك گروه ارزشي هم در اين دولت تشكيل شد كه افرادي نظير لنكراني، فتاح و صفارهرندي در آن عضويت داشتند و سويههاي متفاوتي را دنبال ميكردند.
چهار گروه تا پايان دولت نهم
در بررسي معادلات و مناسبات گروههاي سياسي نزديك به دولت، ميتوان گفت كه در ابتداي دولت دهم، چهار گروه به فعاليتهاي سياسي و شبهحزبي ميپرداختند. يك جريان كوچك به رياست مهرداد بذرپاش، جريان ديگر با مديريت مشترك محصولي و ثمرههاشمي، گروه سوم با مديريت اسفنديار رحيممشايي و به تازگي هم گروهي به رياست رحيمي. اين چهارگروه، يك نقطه اشتراك داشتند و آن هم حمايت از محمود احمدينژاد بود، اما هر كدام روشي را براي اين حمايت انتخاب كردند.
ثمرههاشمي رياست ستادهاي مردمي حمايت از احمدينژاد را پذيرفت و مشايي هم رياست امتدادمهر و ياران خورشيد را بر عهده گرفت كه اين ستادها ارتباط تنگاتنگي با هم داشتند. گروه بذرپاش كه بيشتر در حاشيه رفت، در حوزه مديران صنعتي حاميان بيشتري داشت، ولي افول يافت. گروه آخر با حضور رحيمي، بيشترين تمركزش را در حوزه مديران دولتي قرار داده است.
فعاليتهاي بدون تابلو
مروري بر فعاليتهاي سياسي اطرافيان رئيسجمهور و جهتگيريهاي محسوس طيفهاي مختلف نشان ميدهد كه فعاليتهاي شبه حزبي با روندي رو به رشد به چشم ميخورد اما بدون برچسب مشخص و يا اعلام هويت شناخته شده.
در واقع اين گروهها، مانند يك حزب، در تدارك مهرهچيني هستند، رسانه دارند يا در پي رسانه هستند، به ايجاد ساختار يا نهادهاي همسو و زيرمجموعه ميانديشند، با هواداران خويش در حوزههاي مختلف و حتي شهرستانها در ارتباط هستند، فعاليتهاي رقبا را رصد ميكنند و.... ريشههاي هراس از اعلام هويت يا تشكيل حزب، شايد به تجربههاي تلخي چون رايحه خوش خدمت و انتخابات شوراها باز گردد، تجربه تلخ شكست كه به رفراندومي براي درك ميزان اقبال اجتماعي از حاميان احمدينژاد تعبير شد، در واقع آنها را وادار ساخته است كه كماكان در سايه محبوبيت اجتماعي احمدينژاد زيست كنند و چه بسا كه نبي حبيبي نيز با درك همين تاكتيك است كه ميخواهد پاي حاميان احمدينژاد را به ميدان بازي باز كند. مسلم است كه احمدينژاد با اين رويه مخالف است ولي با توجه به عدم امكان كانديداتوري او در دور آينده، به نظر ميرسد كه اين بار مخالفتهاي احمدينژاد نيز ره به جايي نبرد و حاميان رئيسجمهور رويهاي تازه انتخاب كنند، رويهاي كه پرحاشيه و ماجرا خواهد بود.