آگاه
کد خبر: ۴۹۰۶۶

هشدار به قدرتمندان

سخنرانى امام خمینی (ره) در صبح ۴ تیر ۱۳۵۸


متن سخنرانى حضرت امام(ره) در صبح 4 تیر 1358 / 30 رجب 1399 در جمع پرسنل سپاه پاسداران انقلاب اسلامى قرچک ورامین درباره حاکمیت قانون در حکومت اسلامی

بسم‏اللّه‏ الرحمن الرحیم
حکومت اسلامى، حکومت قانون
ما موظفیم حالا که جمهورى اسلامى رژیم رسمى ما شده است، همه بر طبق جمهورى اسلامى عمل کنیم. جمهورى اسلامى یعنى رژیم به خواست مردم، و احکامْ احکام اسلام. رژیم به خواست مردم تحقق پیدا کرد و از صد، 99 رأى دادند؛ و الآن رژیم رسمى ما جمهورى اسلامى است.

مانده است اینکه احکام، احکام اسلامى بشود. مجردِ بودنِ رژیم اسلامى، این، مقصد نیست. مقصد این است که در حکومت اسلامى اسلام حکومت کند، قانون حکومت کند، اشخاص به رأى خودشان به فکر خودشان حکومت نکنند. رأى ندهند کسانى که خودشان را خیال مى‏کنند صاحب رأى هستند، خودشان را متفکر مى‏دانند، خودشان را روشنفکر مى‏دانند؛ اینها رأى ندهند؛ براى اینکه آراى مردم در مقابل حکم خدا رأى نیست؛ ضلالت است.

ما مى‏خواهیم که احکام اسلام در همه جا جریان پیدا بکند و احکام خداى تبارک و تعالى حکومت کند. در اسلام حکومت حکومت قانون است. حتى حکومت رسول اللّه‏، حکومت امیرالمؤمنین ـ سلام‏اللّه‏ علیه ـ حکومت قانون است. یعنى قانون آنها را سرِ کار آورده است. أَطِیعُوااللّه‏َ و أَطِیعُواالرَّسُولَ و أُولِى الأَمْرِ مِنکُم[1] حکم خداست. آنها به حکم قانون، واجب الاطاعه هستند. پس حکم مال قانون است؛ قانون حکومت مى‏کند در مملکت اسلامى؛ غیر قانون هیچ حکومتى ندارد.

لزوم پایبندى به قانون
اگر رئیس جمهور در مملکت اسلامى وجود پیدا بکند، باز قانون آن را رئیس جمهور مى‏کند با رأى عموم؛ که در رأى عموم رأى فقیه هم هست. و یا نصب فقیه، که همان نصبِ اللّه‏ است، قانون است که حکمفرماست در همه جا. هیچ جا در حکومت اسلامى نمى‏بینید که یک خودسرى باشد، یک اِعمال رأى باشد.

حتى رسول اکرم ـ صلى اللّه‏ علیه و آله ـ رأیى نداشتند. رأى، رأى قرآن بوده است، وحى بوده است. هر چه مى‏فرموده است از وحى سرچشمه مى‏گرفته است: و مَا یَنطِقُ عَنِ الْهَوى. إِنْ هُوَ إِلاَّ وَحْىٌ یُوحى. عَلَّمَهُ شَدِیدُالقُوى[2] و همینطور حکومتهایى که حکومت اسلامى هستند آنها تابع قانونند، رأى آنها قانون است. حکومت، حکومت اللّه‏ است، حکومت قانون است.

جمهورى اسلامى با محتواى اسلامى
ما جمهورى اسلامى لفظى نخواستیم؛ اینکه ما دائماً راجع به این معنا سفارش مى‏کنیم که باید حالا که رژیم رژیم اسلامى شده است محتوا محتواى اسلامى باشد، براى این است که یک مملکتى مدعى است من مسْلم هستم، افرادش ادعا مى‏کنند که ما مسْلم هستیم لکن در بسیارى جاها دیده مى‏شود که پایبند احکام اسلام نیستند.

بسیارى از اشخاص ادعاى اسلام مى‏کنند، همان ادعاست؛ دیگر در عمل وقتى که مشاهده بکنید مى‏بینید که خبرى از اسلام نیست. ما که مى‏گوییم حکومت همان طور که اسلامى است، محتوایش هم اسلامى باشد، یعنى هرجا که شما بروید، در هر وزارتخانه که شما بروید، در هر اداره که شما بروید، در هر کوچه و برزن که شما بروید، در هر بازار که شما بروید، در هر مدرسه و دانشگاه که شما بروید، آنجا اسلام را ببینید؛ احکام اسلام را ببینید. این براى این است که ما حکومت اسلامى خواستیم. ما جمهورى اسلامىِ لفظى نخواستیم. ما خواستیم که حکومت اللّه‏ در مملکتمان ـ و ان‏شاءاللّه‏ در سایر ممالک هم ـ اجرا بشود.

حکومت خدا بر مردم
آزادى در حدود قانون است بنابراین، این توهّم که خوب حالا جمهورى اسلامى شده است و حالا هر کسى خودش هر کارى مى‏خواهد بکند، آزادى شده است و آزاد هر کارى بخواهد بکند، اینها نیست. آزادى در حدود قانون است. یعنى آن مقدارى که خداى تبارک و تعالى به ما آزادى داده است در آن مقدار آزاد هستیم. آزاد نیستیم که فساد بکنیم، آزاد نیستیم که کارهاى خلاف عفت بکنیم.

هیچ انسانى آزاد نیست که کار خلاف عفت بکند. هیچ انسانى آزاد نیست که ایذا کند برادر خودش را. آزادى در حدود قانون است. آن مقدارى است که خداى تبارک و تعالى به مردم آزادى داده است. و این مقدار آزادى که خداى تبارک و تعالى به مردم داده است بیش از آن آزادیهایى است که دیگران داده‏اند. آنها آزادى غیر منطقى داده‏اند، و اینجا آزادى منطقى است.

آنهایى که آنها داده‏اند آزادى نیست؛ آزادى باید منطقى باشد، روى قانون باشد. بنابراین ما آن چیزى را که مى‏خواهیم، حکومت اللّه‏ را مى‏خواهیم؛ حکومت خدا را مى‏خواهیم. ما مى‏خواهیم قرآن حکومت کند بر ما. ما مى‏خواهیم قوانین اسلام بر ما حکومت کند. ما هیچ حکومتى را جز حکومت اللّه‏ نمى‏توانیم بپذیریم؛ و هیچ دستگاهى را که برخلاف قوانین اسلام باشد نمى‏توانیم بپذیریم.

و هیچ رأیى را که برخلاف رأى اسلام باشد و رأى شخصى باشد. رأى گروهى باشد، رأى حزبى باشد، ما نمى‏توانیم بپذیریم. ما آن را مى‏توانیم بپذیریم که قانونِ اسلام حکمفرمایى کند. ما تابع اسلام هستیم؛ ما تابع قانون اسلام هستیم. و جوانهاى ما خونشان را براى اسلام داده‏اند. جوانهاى ما آنقدر جدیت کردند، مى‏گفتند ما اسلام را مى‏خواهیم، ما احکام اسلام را مى‏خواهیم.

عدم تحقق حکومت اسلامى، بدون خودسازى
الآن وظیفۀ ما این است که هر کداممان، در هر جا که هستیم و در حدى که هستیم، ما جدیت کنیم که قوانین اسلام را از خودمان شروع کنیم. اگر چنانچه ما خودمان خودمان را اصلاح نکنیم و قوانین اسلام را در خودمان اجرا نکنیم، نمى‏توانیم یک حکومت اسلامى تشکیل بدهیم.

اگر آن کسى که در رأس حکومت است، مثلِ مثلاً رئیس جمهور یا نخست‏وزیر، اگر خودش اصلاح نکند خودش را و اگر خودش تابع قوانین اسلام نباشد، قوانین اسلام را در مملکت وجود خودش اجرا نکند، این نمى‏تواند حکومت اسلامى باشد و حاکم اسلام باشد. و هر یک از آن قدرتها، صاحب قدرتها کسانى که در رأس قدرتها واقع شده‏اند، مثلِ مثلاً رئیس ستاد، مثل رئیس کل ژاندارمرى، مثل سایر رؤسا، تا قوانین اسلام را در وجود خودشان اجرا نکنند، اینها نمى‏توانند ریاست اسلامى داشته باشند.

اسلام نمى‏پذیرد یک رئیسى را که بر خلاف قوانین اسلام عمل بکند. لشکر اسلام نمى‏پذیرد یک کسى را که در رأس باشد و عمل به اسلام نکند. نمى‏پذیرد یک اداره‏اى را که احکام اسلام در آن جارى نباشد. ما الآن ناقص داریم؛ و بسیار ناقص داریم ما الآن مملکتمان باز اسلامى نیست.

هر جا که دست بگذاریم، باز مى‏بینیم که یک آثارى از طاغوت هست؛ یک افرادى هست؛ یک افراد توطئه گر هست. نمى‏توانیم ما بپذیریم که در وزارتخانه‏ها، در ادارات، افراد توطئه گر باشند. باید اصلاح بشوند اینها. مملکت باید اسلامى بشود. و الاّ یک مملکتى باشد که یک مهره‏هایى را برداشتند یک مهره‏هایى دیگر جایش گذاشتند، و همان کارها را بکنند، ما همچه چیزى نمى‏خواستیم. مردم خون ندادند که محمدرضا برود، یک کسى دیگرى بیاید و همان اعمال او را بکند؛ همان کارهاى او را بکند.

هشدار به قدرتمندان
بنابراین، شماها که پاسدار هستید اول باید خودتان را اصلاح کنید. خیال نکنید که ما حالا آزاد هستیم، تفنگ هم داریم، حالا باید به مردم اذیت بکنیم. شما الآن تکلیف دارید. شما الآن تحت نظر هستید. تحت نظر خدا هستید. تحت نظر امام زمان ـ سلام اللّه‏ علیه ـ هستید. شما را مراقبت مى‏کنند. نامۀ اعمال شما را به امام زمان عرضه مى‏دارند، هفته‏اى دو دفعه ـ به حسب بعضى روایات ـ عرضه مى‏دارند نامۀ اعمال ما را. باید متوجه باشید مبادا از این اختیاراتى که حالا پیدا کردید، از این قدرتى که حالا پیدا کردید، از زیر بار آن قدرت ظالم بیرون رفتید، خودتان یک قدرت ظالمه باشید. مبادا به برادران خودتان تعدى کنید. مبادا یک کسى را بیجا بگیرید. به واسطۀ اغراض شخصى که دارید یک کسى را بیجا محاکمه کنید. یک کسى را بیجا محکوم کنید. اینها تحت مراقبت است. خداى تبارک و تعالى از ما سؤال خواهد کرد. ان‏شاءاللّه‏ خداوند همۀ شما را توفیق بدهد و همۀ ما را توفیق بدهد که انسان بشویم.

والسلام علیکم و رحمة اللّه‏ و برکاته

ارسال نظرات
خط داغ