نيويورك تايمز: آناپوليس دوستان و دشمنان ايران را معلوم كرد
يك روزنامه آمريكايي كنفرانس صلح خاورميانه در آناپوليس ايالت مريلند آمريكا را تعيين كننده مرز ميان طرفداران آمريكا و ايران توصيف كرد.
"مايكل اورن" يكي از اعضاي مركز "شالوم" در بيتالمقدس و يكي از مدرسين تاريخ خاورميانه در دانشگاه "ييل"در مقالهاي در شماره امروز روزنامه آمريكايي نيويورك تايمز نوشت: «نشست هفته گذشته در آناپوليس ايالت متحده درباره مسايل مختلف بود كه شايد كوچكترين آن پرداختن به ادامه و پيگيري روند صلح اسرائيل و فلسطين مربوط ميشود.»
بنا بر اين گزارش، در پشت پرده ايجاد كشور مستقل فلسطيني كه بتواند بطور مستقل و با ثبات در كنار كشوري يهودي زندگي كند و حل طولانيترين مناقشه در خاورميانه، بازي قدرت در بين است. اين كه قدرت در منطقه دست كدام طرف است و كدام يك از طرفين منطقه به دنبال قدرت هستند.
در اين مقاله آمده است: «اين كه آناپوليس به از بين بردن اختلافات در مواضع اسرائيل و اعراب منجر شود دور از ذهن مينمايد ولي ميتواند بطور موثري ميان كشورهايي كه طرفدار آمريكا و غرب هستند و آن دسته از كشورهايي كه با ايران همپيمانان هستند تمايز ايجاد كند.»
به نوشته وي، كنفرانسهاي بينالمللي هرگز چارچوب موثري در تلاش براي صلح خاورميانه نبودهاند.
نويسنده به طرح روند تاريخي برگزاري كنفرانسهايي ميپردازد كه در گذشته برگزار شده بود: «انگليسيها نخستين برگزار كننده اين كنفرانسها بودهاند كه به كنفرانس "سنت جيمز" در سال 1939 باز ميگردد و نتوانستند ميان يهوديان جنگطلب و اعراب و فلسطينيان آشتي برقرار كنند. سازمان ملل دومين تلاش را در اين رابطه در سال 1949 در "لوزان" انجام داد و نتيجه مشابه با كنفرانس قبل به دست آورد. هيئتهاي عربي از اين كه با اسرائيل سر يك ميز بنشينند، اجتناب كردند.»
بنا بر اين مقاله ، كنفرانس ژنو كه به دعوت و حمايت مشترك اتحاد جماهير شوروي و آمريكا انجام شد و در آن سازمان آزاديبخش فلسطين و سوريه مشاركت نداشتند در دسامبر 1973 تشكيل جلسه داد اما بدون دستيابي به يك موضع مشترك ميان نمايندگان عربي و اسرائيلي خاتمه يافت.
در اين گزارش آمده است: «جرج بوش پدر نيز از آغاز دوره جديدي از تفاهم اعراب و اسرائيليها خبر داد اما چنين نبود به هر حال سران اسرائيل و اعراب از اين اجلاس استفاده كردند تا به يكديگر اتهام وارد كنند.»
در ادامه اين گزارش با بررسي نشست آناپوليس آمده است: «گردهمايي آناپوليس به نظر با ديگر كنفرانسها فرق داشت. ايهود اولمرت و محمود عباس در آن تلاش كردند كه از لفاظيها تند عليه يكديگر خودداري كرده و بر تعهد خود براي دستيابي به صلح و حتي فداكارايهاي بيشتر در اين زمينه حرف برنند. نهتنها در اين اجلاس سوريه شركت كرده بود بلكه عربستان نيز شركت داشت هرچند آنها دست طرفهاي اسرائيلي را نفشردند.»
نويسنده از اولمرت و عباس به عنوان دو نفر از ضعيفترين سران خاورميانه ياد ميكند كه در ميان مردم خود محبوبيت ندارند و به فساد متهم هستند و تاكيد ميكند: «بوش نيز برعكس پدرش هنوز در جنگ عراق پيروز نشده و در چشم اهالي خاورميانه فرد چندان قدرتمندي نيست.»
نويسنده در ارزيابي خود نوشت: «باوجود همه كاستيها، آناپوليس را بايد يك موفقيت دانست.
طرفهاي شركت كننده بدون شك براي خنثي كردن مناقشه در خاورميانه در اجلاس آناپوليس حاضر شده بودند اما انگيزه اصلي آنها بخاطر نگرانيهاي فزاينده از ايران بود. اين نگراني بخصوص پس از موفقيت حزبالله و حماس كه عوامل تهران در لبنان و غزه به شمار ميروند، بيشتر شد و توسعه نفوذ ايران در مرزهاي غربي و پر كردن خلاي عراق نيز دليل ديگر بود.»