انتقاد اميراحمدي از جنبش سبز و اصلاح طلبان-۳
با سلام خدمت بینندگان و شنوندگان تلویزیون آریان افغان.. جلسه قبل آقای دکتر امیراحمدی و مهندس واحدی در مورد مسائل مربوط به جنبش سبز، قبل از انتخابات و بعد از انتخابات مسائلی را مطرح کردند، انتقاداتی را آقای امیراحمدی مطرح کرد و معتقد هست که مشکلات و بن بست هایی که در ایران در حوزه سیاست بوجود آمده، بخاطر انتظارات و توقعاتی که از جناح اصلاح طلب می رود، متوجه جریان جنبش سبز است و اشتباهات استراتژیکی که این جریان مرتکب شده است. آقای واحدی هم معتقد بود که بن بست کنونی و مسائلی که بهش مبتلا هستیم بیشتر متعلق به جناح آقای احمدی نژاد است.
در جلسه امروز خیلی کوتاه در مورد راه حل های خروج صحبت می کنیم و بعد به مسئله ایران و آمریکا خواهیم پرداخت. درمورد راه حل های خروج، آقای احمدی نژاد معتقد است که ایران با هیچ بحرانی مواجه نیست، اما بسیاری تحلیل گران، بسیاری از جناح ها، حتی اصوا گرایان، معتقدند که وضعیت کنونی بحرانی است. حضور بسیاری از جوانان در خیابان ها و در دانشگاه و محیط های فکری باعث می شود که تصویری که وجود دارد و سنبل آینده ایران است تصویر مناسبی نباشد و این موقعیت ایران را در مذاکرات بین المللی تضعیف می کند و ایران را کشوری با ریسک بالا برای حوزه سرمایه گذاری معرفی می کند و اثرات زیادی در حوزه اقتصاد، اجتماع و روابط بین الملل دارد و به هر حال این وضعیت باید به شکل عادی برگردد.
سوال اول من از دکتر امیراحمدی است . با توجه به وضعیتی که هست، وضعیت ایده آل را توصیف نکنید، با توجه به قدرت هایی که وجود دارد یعنی تصوری که از آقای موسوی دارید، تصوری که از نهادهای قدرت در ایران دارید، شما معتقدید که راه حل خروج چیست؟ و پیش بینی شما چیست؟ یعنی ممکن است کسی به حرف شما گوش نکند، چون راه حلی است که این وضعیت می تواند به وضعیت دیگری که با کنترل بیشتر در حوزه سیاست منجر شود که می تواند خشونت های بیشتر و محدودیت های بیشتر باشد و یا راه حل هایی که می تواند منجر به حذف یک جناح در این رقابت بشود یا راه حلی که به سازش منجر بشود. راه حل پیشنهادی و پیش بینی شما چیست؟
امیراحمدی - آقای حقیقی من دو هفته پیش ایران بودم، با نیروها و افراد متفاوتی صحبت کردم و بیش از پیش متقاعد شدم که همان حرف چندین سال پیشم کاملا درست است. جامعه ایران جامعه یک نیروی سیاسی یا یک نیروی اجتماعی نیست. جامعه ایران جامعه ای است که 60 درصدش کارگر و کشاورز و فقیر است و 30 درصد آن طبقات متوسط هستند و بقیه آن دولت و طبقات بالا هستند. این سه طبقه اجتماعی سه نیاز اجتماعی متفاوت دارند. نیاز طبقات پایین بیشتر عدالت اجتماعی است و لوازم اولیه زندگی و از این بابت بسیار درمانده هستند. طبقه متوسط به دنبال توسعه سیاسی و دموکراسی وحقوق بشر و این جریان ها هستند و سال هاست که اینگونه است. طبقه بالا و دولت هم به دنبال رشد اقتصادی و مدیریت و کنترل کشور و عده ای هم به دنبال جیبشان هستند. البته خارج از این طبقات اجتماعی نیروهای مدعی دیگری هم هستند که نیاز های مشخص دارند مثل زنان، جوانان، اقوام، اقلیت های مذهبی و غیره.
من اعتقاد دارم سه نیاز اجتماعی ایران که نیاز عدالت اجتماعی، توسعه سیاسی و توسعه اقتصادی است را این سه نیروی اجتماعی کم یا زیاد نمایندگی می کنند و هر سه این ها باید در برنامه راه حل آینده منظور بشوند. بعلاوه اینکه ایران کشوری است که در جهت منافع ملی اش، اقتدار ملی و استقلالش خوشبختانه همه این نیروها کم یا زیاد با هم توافق دارند. بنابراین، ما این چهار نیاز اساسی را که یکی مربوط به خارج می شود و سه تای دیگر مربوط به داخل می شود باید به شکلی بتوانیم در کنار هم حل کنیم وهم زمان هم باید پاسخگوی خواست های مشروع آن نیروهای اجتماعی دیگر بود. اینکه یکی بر دیگری ارجحیت دارد، اشتباه است. اشتباهی که ما در گذشته کرده ایم اولویت بندی بین این نیرو ها است. یک عده اقتصاد را وسط می گذارند، عده ای سیاست را وسط می گذارند و غیره. واقعیت این است که این نیاز ها با هم رابطه تنگاتنگ دارند. نیاز به یکی، نیاز دیگری را ملزم می کند. همانطور كه راه حل یکی در گرو راه حل آن بقیه است.
در عین حال معنای این حرف این است که مسائل جامعه ایران مسائل جناحی نیست. البته كه جناح ها در کشور وجود دارند اما هیچ جناحی در کشور نمی تواند به تنهایی هیچ کدام از این نیاز ها را برآورده کند.
یعنی در واقع ما مشکلات ملی در ایران داریم نه جناحی. مسائلی مثل عدالت، مثل دموکراسی، مثل توسعه اقتصادی، و مثل استقلال کشور مسائل جناحی نیستند. این ها مسائل ملی کشور هستند و باید به صورت مسائل ملی با آن ها برخورد کرد. در جامعه ای که جناحی برخورد می کند، مسائل ملی نمی تواند حل بشود. بنابراین، اولین اتفاقی که باید برای رفتن به جلو در ایران بیفتد اینست که باید نیروهای سیاسی که الان در جامعه حضور دارند سعی کنند از بحث جناحی به بحث ملی بروند و مسائل را ملی ببینند. یکی از شروط اولیه این تغیر نیز قبول اصل آشتی ملی و از آن مهم تر ائتلاف ملی نیروهای سیاسی بر اساس وزن اجتماعی آنهاست.
من در این رابطه مسئولیت را به گردن نیروهای مخالف دولت می گذارم برای اینکه دولت همیشه در موضعی است که می خواهد از خودش دفاع کند و قبول نمی کند كه مشکل دارد و همیشه هم به دیگران برای انتقاد از او معترض است. اما نیرویی که مخالف دولت است مسئول است. این نیرو باید با مسئولیت با این جریان برخورد بکند برای اینکه این نیرو اعتقاد دارد می خواهد مسائل را حل کند. اولین کاری كه نیروی مخالف دولت نباید بکند این است
حقیقی - آقای دکتر ببینید حرف شما این است که این دولت را به رسمیت می شناسند و از الان هم شروع می کنند و آماده می شوند برای مجلس و شعارشان هم در آن انتخابات، "انتخابات آزاد" است. طبیعی است که اگر این دولت رویه اش را عوض نکرد، همین نظارت استصوابی را شدید تر می کند در رد صلاحیت افراد. آنوقت آیا در آن انتخابات باید شرکت کنند یا شرکت نکنند؟
امیراحمدی - به نظر من اگر رهبران جنبش سبز به خوبی عمل کنند، دولت جمهوری اسلامی نمی تواند نپذیرد كه انتخابات در ایران منصفانه و آزاد برگزار شود مخصوصا در وضعیتی که اعتراضات مردم و مسائل کشور بسیار وسیع هستند. ما از وضعیت کنونی تا انتخابات واقعا آزاد راه زیادی نباید داشته باشیم. برای اینکه آن هایی هم که در راس هستند، منجمله آقای احمدی نژاد و نیروهای اجتماعی اش، می دانند که ایران جامعه ای نیست که در آن یک نفر، یک نیرو، یک فرد، یک جریان بتواند کاری انجام بدهد. در گذشته هم نتوانسته است. واقعیت اینست که این ها می توانند کنترل بکنند اما اداره کردن کشور با کنترل کردن جامعه متفاوت است. حتی کنترل هم یک جایی از دست می رود. مشکل دیگری هم مقابل روی همه شان وجود دارد. من دو هفته پیش ایران بودم. واقعیت این است که جنبش سبز هم اکنون از آقایان موسوی و کروبی گذشته، و وارد میدان دیگری شده است. خیلی از جوان هایی که من دیدم، دیگر بحثشان جنبش سبز نیست، این نیست که انتخابات تجدید بشود، بلکه می خواهند خیلی وسیع تر از این بروند.
این جریان می تواند برای همه نیروهای سیاسی داخل کشور خیلی خطرناک باشد. ما نمی توانیم بدون مدیریت صحیح، این جریان را در جهت خوب پیش ببریم. ما ممکن است وارد یک میدان کور مبارزاتی بشویم. من معتقدم که باید روی این جریان آب سرد ریخت و آرام آرام به آن تعقل و منطق داد و در چهارچوب این منطق، جریان جدیدی را به وجود آورد که نیروهای اجتماعی بتوانند معقول در کنار هم مبارزات انتخاباتی و اجتماعی شان را ادامه بدهند. جامعه ایران به توسعه سیاسی و توسعه اقتصادی و عدالت اجتماعی نیاز دارد، و نیاز دارد به اینکه رابطه اش را با دنیای خارج در جهت درست تنظیم کند یعنی در جهت منافع ملی و اقتدار و استقلال کشور. باید این نیاز ها بر آورده شوند وگرنه ما به عنوان یک ملت حتی در خطر می افتیم نه فقط به عنوان یک نیروی سیاسی یا یک گروه سیاسی. بنابراین، من اعتقاد دارم اگر رهبران جنبش سبز خوب پیش بروند حتما در شکل دادن انتخابات آزاد در ایران و کمک برای حل معضلات کشور موفق می شوند. من اصلا نمی توانم فکر کنم که غیر از این اتفاق بیفتد چرا كه اگر بی درایتی بشود امکان آن هست که ما بر سر دو راهی دیکتاتوری و یا انقلاب قرار بگیریم.
این را هم اضافه کنم که بین دولت و جنبش سبز یک نیروی اسلامی دیگر هم قرار دارد که میتواند و باید به پیشبرد هدف انتخابات آزاد و منصفانه و همچنین ایجاد توافق بین نیروهای دو قطب مخالف و تزریق عمل گرائی در پندار و کردار آنها و دیگران کمک کند. این نیرو، که به راست معتدل و عملگرا معروف است نمایندگانی چون آقایان هاشمی رفسنجانی، مهدوی کنی؛ ناطق نوری، علی لاریجانی، محسن رضائی و دیگران دارد. به این جمع باید آقای کروبی را هم، اگرچه عرفا راست نیست، اضافه کرد. خوشبختانه این حضرات هم اکنون بدنبال یک راه حل برای برون رفت ازاین بحران در مشورت با رهبری جمهوری اسلامی هستند. من امیدوارم که موفق شوند.
حقیقی - آقای دکتر در حقیقت تئوری شما اینست که آقای موسوی باید استراتژی اش را عوض کند و واقعیت این دولت را به رسمیت بشناسد و از اعتراض مردم در خیابان استقبال نکند بلکه نیرویش را برای انتخابات آینده مجلس جمع کند و با شعار انتخابات آزاد یارگیری کند و تحت آن فشار اجتماعی قطعا دولت مجبور می شود انتخابات مجلس را آزاد کند.
امیراحمدی - من نگفتم که آقای موسوی جلوی نیروهای اجتماعی اش را بگیرد که در خیابان یا هر جای دیگر اعتراض نکنند. ببینید من می گویم که باید هدف این اعتراضات عوض شود. هدفی که جلوی این اعتراضات بود انتخابات دوباره و در واقع سرنگونی دولت آقای احمدی نژاد بود. من اعتقاد دارم باید این عوض بشود و هدف برگزاری انتخابات آزاد بشود. انتخابات آزاد هم تعریف مشخص جهانی دارد. هدف انتخابات آزاد در ایران باید شامل تغییر سیستم انتخاباتی کشور هم باشد. سیستم انتخاباتی کشور، که در چهارچوب آن بازنده همه را می بازد و برنده همه را می برد، برای ایران و وضعیت اجتماعی ایران اشتباه است و باید عوض بشود. من این پیشنهاد را حدود پنج سال پیش، قبل از انتخابات دوره نهم، مطرح و تشریح کردم. بنابراین، مخالفین حکومت می توانند یک معنای جدید برای جنبش بوجود بیاورند که معنای انتخابات آزاد است. در عین حال هم نگفتم و قبول هم ندارم که آقای موسوی یک تنه میتواند در ایران انتخابات آزاد و منصفانه را نهادینه کند. همانطور که گفتم نیروهای معقول زیاد و نخبگان سیاسی مهمی در جامعه هستند که میتوانند و باید برای رسیدن به این هدف کمر همت بسته و کمک
کنند. مردم هم باید انتخابات واقعا آزاد را جزء خواست های اساسی خود بکنند.
من همچنین معتقدم که باید جنبش از کارهایی که دولت می خواهد انجام بدهد و در چهارچوب منافع ملی ایران است حمایت کند. مثلا رابطه با آمریکا. نباید آقای موسوی و آقای کروبی وقتی آقای احمدی نژاد دارد کاری در رابطه با آمریکا می کند كه به نفع کشور است ، با او مخالفت کنند. معیارشان این باشد که کاری که آقای احمدی نژاد می کند آیا در چهارچوب منافع ملی کشور هست یا نه. اگر نیست مخالفت کنند اگر هست موافقت کنند و آن معیار باید منصفانه و غیرغرض ورزانه و غیر جناحی باشد و معیار جامع باشد. مثلا این نباشد که وقتی آقای احمدی نژاد مذاکره نمی کند، می گویند کشور را به خطر انداخته، وقتی مذاکره می کند می گویند دارد خیانت می کند. متاسفانه مخالفت های رهبران جنبش سبز با مذاکره بین دولت احمدی نژاد و دولت اوباما باعث شده که هم مواضع غرب در مورد ایران کمی سفت و سخت تر بشود و هم اینکه ایران مواضع انعطاف ناپذیر تری بگیرد. نتیجه این ناسازگاری میتواند برای ایران فاجعه به بار آورد.
حقیقی - آقای دکتر الان همه مسئله در مورد حضور افراد در خیابان است. شما می گویید که آقای موسوی دولت را به رسمیت بشناسد و بعد بخواهد که مردم همچنان در خیابان باشند. ببینید مسئله اساسی در همین موضوع است یعنی آیا اعتراضاتشان را در خیابان ادامه بدهند یا نه؟ این نکته اول است. دولت روی این حساسیت دارد. مسئله دوم اینکه با توجه به این وضعیتی که هست، شما شناختی که از آقای موسوی دارید و شناختی که از دولت آقای احمدی نژاد دارید آیا بحران با فشار بیشتر ویا همکاری بیشتر حل می شود؟ بخشی از اصلاح طلبان نظرشان این است که اگر فشار داخلی ادامه پیدا کند و فشار بین المللی هم افزایش پیدا کند راهی برای اصول گرایان نمی ماند جز اینکه عدم صلاحیت آقای احمدی نژاد را در مجلس یا از طریق قوه قضاییه تصویب کنند و عملا این بحران با خروج آقای احمدی نژاد از قدرت حل خواهد شد.
امیراحمدی - اولا من نگفتم كه آقای موسوی از مردم بخواهد به خیابان بروند یا نروند. گفتم كه ایشان باید تظاهرات خیابانی با هدف تجدید انتخابات را تائید نکند و مواظب باشد که جنبش سبز بسوی یک مبارزه کور کشانده نشود. باید اعتراضات مردم را (نه لزوما در خیابانها) در جهت انتخابات منصفانه و آزاد تر در جمهوری اسلامی سازمان داد. در عین حال هم از تظاهرات بی نظم و بی برنامه حمایت نکند. اما مردم حق دارند در چهارچوب قانون تظاهرات بکنند و اعتراض بکنند. ثانیا، من معتقد نیستم كه از طریق فشار داخلی و خارجی جنبش سبز به جایی برسد. مشکل جنبش این است كه حتی نمی داند به کجا می خواهد برسد. بر اندازی آقای احمدی نژاد نمی تواند هدف یک جنبش مهم مردمی باشد. اصلا "بر اندازی" نباید هدف باشد! استفاده از خارجیان در تحلیل نهائی مخالفین حکومت را به ابزار آنها تبدیل میکند.
حقیقی - کاری ندارم كه درست فکر می کنند یا نه! این راه حلی است که آن ها ارائه می دهند. و من اصلا نمی گویم که درست است یا غلط. حالا پیش بینی شما چیست؟ شما راه حل خروج را گفتید که آقای موسوی باید واقعیت موجود را بپذیرد و خودش را برای انتخابات مجلس جمع بکند تا با شعار انتخابات آزاد بتواند نیروهای اجتماعی را بسیج بکند حول محور انتخابات آزاد و در نهایت هم به احتمال زیاد امکان اینکه نهاد های قدرت در آن حالت انتخابات آزاد را به رسمیت بشناسند و امتیاز بدهند زیاد است. این راه حل خروج شماست. حالا پیش بینی شما چیست؟ اگرآقای موسوی راه حل شما را نپذیرد پیش بینی شما این است که ما محدودیت بیشتر خواهیم داشت؟ خشونت بیشتری خواهیم داشت، یعنی فضای اجتماعی ایران بسته تر خواهد شد؟ یا نه، ممکن است آقای احمدی نژاد از صحنه خارج بشود؟و یانه، بلاخره راه حلی که شما گفتید محقق می شود؟
امیراحمدی - ببینید پیش بینی من اینست که آقای احمدی نژاد تا 3 سال و نیم دیگر از صحنه خارج نمی شود، و مهم نیست که چه اتفاقی در خیابان ها بیفتد. تصادفا یکی از نگرانی های من اینست که این اتفاقی که الان در خیابان ها دارد می افتد می تواند به دیکتاتوری منجر بشود مخصوصا که فشار از خارج هم دولت را در این راه مصمم تر خواهد کرد. من اعتقاد دارم كه اگر جنبش سبز هدفش را عوض نکند کشور بر سر دوراهی دیکتاتوری یا انقلاب قرار خواهد گرفت. تنها راه گذار از طریق انتخابات آزاد است و این امر نیاز به تغییر هدف و رویه جنبش سبز دارد. در عین حال هم تکرار کنم که آقای موسوی یک تنه نمیتواند کار مهمی انجام دهد. نیروهای میانه روی جامعه باید حتما بین دو قطب مخالف وارد عمل شده و جامعه سیاسی را معقول تر و واقعبین تر کنند و از طریق سازش و انتخابات واقعا آزاد و آشتی ملی و ائتلاف منطقی، کشور را از هر گونه گزند احتمالی ای مصون دارند و آن را در یک مسیر سالم و سازنده بیندازند.
بگذارید من خیلی سریع تاریخ مبارزات در ایران را یادآوری کنم. ما معمولا علیه یک دیکتاتور انقلاب میکنیم و دیکتاتور را از بین می بریم. بعد وارد یک دوره بیست - سی ساله دموکراسی بلبشوئی می شویم. دوباره یک دیکتاتور می آید و این جریان در هم ریخته را جمع می کند و بیست-سی سال می ماند و بعد ما دوباره این دیکتاتور را از بین می بریم، و الی آخر. سال های 1926 و 1963 در واقع مقاطع شروع دیکتاتوری این روند هستند و سالهای 1906، 1941، و 1979 مقاطع انقلابات. این وسط هم دوره های آزادی بلبشو وار داشته ایم.
ما باید مقطع کنونی را به درستی مدیریت بکنیم تا تاریخ تکرار نشود چه در غیرآن صورت باز هم نوبت دیکتاتوری خواهد رسید. همچنین این بار باید از انقلاب و آزادی بلبشو وار هم پرهیز کنیم. واقعیت این است که ما باید مدیریت این جریان را با دقت انجام بدهیم. ایران نمی تواند یک انقلاب دیگر را تحمل کند، ایران نمی تواند یک دیکتاتوری دیگری را تحمل کند، و ایران در عین حال نمی تواند یک دموکراسی بلبشووار و به هم ریخته را تحمل کند. یعنی همانقدر که دیکتاتوری و انقلاب خطرناک اند، این آزادی بلبشووار هم خطرناک است. ما معمولا به این توجه نداریم که هرج و مرج دموکراتیک خطرناک تر از دیکتاتوری و انقلاب است. ما باید تا جایی که می توانیم از هر سه این ها اجتناب کنیم و وارد میدان دیگری بشویم. من اعتقاد دارم که اگر این جریان به آن شکلی که من می گویم، شکل نگیرد متاسفانه ما دو راه در جمهوری اسلامی بیشتر نخواهیم داشت. یا راه انقلاب خواهد بود یا دیکتاتوری که معلوم نیست از کدام جناح و از کجا وارد این میدان خواهد شد، و باید تاکیدکنم که شانس این آخری حتما بیشتر است. یعنی جلوی روی ما فقط یک راه درست قرار دارد و آن راه انتخابات آزاد است.
متاسفانه این راه الان بسته است. یکی از نگرانی های من اینست که جنبش سبز عملا این راه را بسته است. نمی خواهم بگویم مسئول بستن این راه جنبش سبز است. نیروهای دیگر و جناح راست هم مسئول است. ولی این راه بسته است و این راه را باید باز کرد و برای اینکه این راه باز بشود باید نیروهای مخالف، آقای کروبی و آقای موسوی، واقعیت جریانی که الان وجود دارد را بپذیرند و نیروهای میانه و معقول هم وارد میدان شوند. ببینید من اصلا بحث شناسایی رسمی و غیر رسمی نمی کنم. من می گویم دولت آقای احمدی نژاد یک واقعیت است و این واقعیت وجود دارد و آقای موسوی و آقای کروبی و دیگران باید با این موضوع به عنوان یک واقعیت برخورد بکنند و بگویند خیلی خب این واقعیت هست، ما دوستش نداریم ولی قبولش داریم و اینجوری هم نیست که چون این واقعیت را قبول داریم همه چیز حل شده، خیر. ما می خواهیم مطمئن بشویم که واقعیت بعدی را جوری راه بیندازیم که ما با آن همخوانی بیشتری داشته باشیم. با این فکر، آنها در مسیر انتخابات آزاد می روند و یک جریان سالم سازی انتخاباتی می کنند و بحث های مفصل در مورد تعویض سیستم انتخابات می کنند، وارد میدان جدید تری می شوند و از نیروهای
معتدل و معقول همه جناحها، مخصوصا نخبگان سیاسی که نام بردم استفاده میکنند. در راس همه آنها هم رهبری نظام قرار دارد که میدانیم در جهت آشتی ملی و ائتلاف نیرو ها فکر میکند.
حقیقی - آقای دکتر اجازه بدهید چون وقت محدود است برگردیم به آقای واحدی چون می خواهیم بحث ایران و آمریکا هم بکنیم. آقای واحدی راه حل خروج پیشنهادی شما چیست؟
واحدی - من خوشحالم که آقای امیراحمدی چکشی نگفتند که هیچ بحرانی نیست، هرکسی گفته بحران بیخود می گوید و خیلی خوب است و بهتر از این نمی شود. چون متاسفانه عده ای در کشور می گویند هیج وقت وضع بهتر از این نبوده است. الحمدالله درخشش و موقعیت فراوان انقدر است که چشم همه را کور کرده است. اینکه همگی پذیرفته ایم که شرایطی است که باید از آن خارج بشویم نقطه مثبتی است. یعنی حداقل در این میزگرد من نقش مجری مناظره های آقای احمدی نژاد و آقای کروبی را دارم که من سرم را تکان می دهم و شما با هم بحث می کنید. بلعخره هر سه پذیرفتیم که بحرانی وجود دارد و باید رفع بشود.
نکته ای که می خواهم عرض کنم، مقداری برمی گردم به سال 76 و سریع برمی گردم. در سال 76 وقتی می خواست انتخابات برگزار بشود روزنامه رسالت سرمقاله ای نوشت که سر اینکه تمام نیروهای انقلاب پشت سر آقای ناطق ایستاده اند و کفر از رقیب او حمایت می کند اینست که فلان. این دیدگاه هنوز وجود دارد اینکه آقای امیراحمدی می گویند که بنشینیم و همدیگر را بپذیریم، مشکل اینست که پذیرشی آن طرف وجود ندارد. این جمله ای که گفتم حتی یک کلمه اینور آنور نبود. این سرمقاله روزنامه رسالت دو روز قبل از انتخابات سال 76 بود. امروز هم بعضی از فرماندهان نظامی که سیاستمدار شده اند به صراحت می گویند آقای موسوی از روز اول منافق بوده و سر امام را کلاه گذاشته. آقای کروبی از اول فاسد بوده. چگونه ما می خواهیم این قضیه را جمع کنیم، وقتی گروهی که تریبون دستشان بوده می گویند موسوی از اول منافق بوده، کروبی فلان بوده، خاتمی جاسوس بوده، من نمی دانم چگونه این را جمع کرد. این نکته اول.
نکته دوم؛ در سال 78 وقتی قصه کوی دانشگاه پیش آمد، کسی نمی تواند نقش آقای کروبی آقای خاتمی و آقای مجید انصاری حتی علیرضا افشاری برای اینکه مردم را به خیابان بیاورند که اغتشاش را کم کند، را انکار کند.
شب در تلویزیون با آقای علیرضا افشاری مصاحبه کرد برای اینکه از مردم دعوت کند که راهپیمایی کنند برای اینکه جلوی اغتشاش را بگیرند. به محض اینکه اغتشاش تمام شد، آقایان مدعی شدند که خاتمی و افشاری و کروبی بحران را درست کردند. امروز هم آقایان فراموش کرده اند که چرا انتخابات چهل میلیونی شد. مگر کسی می تواند نقش کروبی و موسوی را در انتخابات انکار کند؟ یعنی تا روزی که برای چهل میلیونی شدن انتخابات به آقایان نیاز داشتند، خوب بودند. از فردای انتخابات می گویند شما اصلا کی هستید. ما چهل میلیون در انتخابات داشتیم و بیست و پنج میلیون به رئیس جمهور رای داده، من می گویم اول آقای امیراحمدی راهی برای این پیدا بکنند که بپذیرند اگر انتخابات چهل میلیونی شده بخش عمده اش مدیون همین آقایون است. من اصلا درصد بندی نمی کنم ولی امروز به گونه ای صحبت می شود انگار که کروبی و موسوی بودند یا نبودند انتخابات همین انتخابات چهل میلیونی بود. به همین جهت من فکر می کنم شاید اصلاح طلبان یا جنبش سبز یا هرچه که اسمش را می گذاریم به این نتیجه می رسند که یکبار در انتخابات شرکت نکنند که ثابت بشود که حضور و عدم حضورشان تاثیر دارد. شاید تصور بشود که
اینکه تاثیری ندارد و به نفع حاکمیت است یعنی ما چرا اصرار داریم اصلاح طلبان در انتخاباتی شرکت کنند که وقتی انتخابات تمام شد حالا با فرض اینکه تایید صلاحیت بشوند که من معتقدم نمی شوند. وقتی می گویند موسوی از اول منافق بوده، آقای یزدی همان روز های اول بعد از انتخابات گفت که اگر بار دگر انتخابات برگزار شود ما قطعا صلاحیت موسوی را تایید نمی کنیم. وقتی از حالا اینطور شرط گذاری می شود بعد هم نقش منتفی می شود چرا باید اصلاح طلبان در انتخابات شرکت کنند؟ من می گویم آقای امیراحمدی و دوستانی که تزشان تز انتخابات است، اول روشن کنند که کسانی که امروز اختیار را در دست دارند اصلا نقشی برای انتخابات قائل هستند یا نه؟ و اگر به انتخابات قائلند، نقشی برای اصلاح طلبان در آن قائلند یا نه؟ شما یک بار در این انتخابات شنیدید که گفته شود که از اصلاح طلبان ممنونیم که انتخابات را چهل میلیونی کردند؟ اصلا به خاطر خودشان نه به خاطر مردم، نه خاطر انتخابات. آیا یک بار شنیده شد بگویند اگر این ها نبودند انتخابات چهل میلیونی نمی شد. اصلا گفته نشده. یعنی جوری گفته شد انگار که چهل میلیون مدیون عملکرد مشعشع آقای احمدی نژاد بوده است. تا مشخص
نشود که اصلاح طلبان چه تضمینی برای انتخابات دارند، من از کسانی هستم که معتقدم اصلاح طلبان در انتخابات شرکت نکنند و بگذاریم آن گروه، الحمد الله خودشان هم بلدند رقابت درون جناحی راه بیندازند، کما اینکه قبلا راه انداخته اند. رقابت درون جناحی راه بیندازند شاید بشوند پنجاه میلیون در انتخابات. به عقیده من فشار های بین المللی هم به نفع جناح آقای احمدی نژاد خواهد شد، نه به نفع اصلاح طلبان.
ادامه دارد...