آگاه
کد خبر: ۴۸۲۲۶

روسیه در پی همکاری‌های بیشتری با غرب است

پایان اتحاد؟

پایان اتحاد؟


فرارو- احتمالاً باید این طور گفت که روسیه، اصراری به همکاری با ایران ندارد، اما وقتی ایران چنین اصراری دارد، طبیعی است که روسیه نیز از وجود چنین امتیاز مثبتی در مناسبات پیچیده‌اش با غرب استقبال کند. شاید رویکرد روسیه به ایران دیرزمانی است که تغییر کرده است.

به گزارش فرارو ؛ دویچه‌وله خبر از برملا شدن سند استراتژیک سیاست خارجی روسیه داده است. سندی که بر اساس آن روسیه باید هر چه سریع‌تر نوسازی تکنولوژیک خود را انجام دهد و بدین منظور باید به غرب و آمریکا نزدیک‌تر از قبل شود. پوتین، نخست‌وزیر روسیه نیز اعلام نموده است که این کشور تا سال 2015 نبادی کسری بودجه داشته باشد.

به گزارش این رسانه آلمانی انعقاد معاهدات مربوط به کاهش جنگ‌افزارهای هسته‌ای در راستای همین گسترش روابط با غرب ارزیابی می‌گردد. به همین دلیل جمهوری اسلامی ایران تاکنون می‌توانست در رابطه با تشدید تحریم‌ها علیه ایران بر روی «نه» روسیه که عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل است، حساب کند. اما اکنون با تعییر استراتژی جدید روسیه و نزدیکتر شدن آن به غرب، روابط این کشور با ایران تغییر خواهد کرد.

به نوشته این شبکه خبری، به نظر میرسد که دولت روسیه دیگر به موضع پیشین خود در رابطه با برنامه هسته ای ایران پایبند نیست. در همین رابطه رئیس جمهور روسیه در ماههای گذشته بارها از ایران خواسته است تا موضع خود را در زمینه انرژی هسته ای تغییر دهد. شاید بی‌دلیل نبود که رئیس جمهور روسیه پیش از سفر رئیس جمهور برزیل به ایران، شانس موفقیت آن را در حدود 30 درصد ارزیابی کرده بود.

روسیه تقریباً پس از ناکامی مذاکرات وین تغییر موضعی آشکار را نسبت به ایران پیشه کرد. پس از آن بود که این کشور تقریباً موضعی هم‌سان آمریکا اتخاذ کرد و شاید اگر مخالفت‌های چین نبود، تا کنون قطعنامه شورای امنیت علیه ایران نیز به تصویب رسیده بود.

البته احمد بخشایشی، تحلیل‌گر مسائل بین‌المللی با اشاره به این نکته که آمریکا دلیل نافرمانی ایران از قطعنامه‌های شورای امنیت را حمایت معنوی روسیه می‌دانست، در این باره گفت: «وقتی روسیه وارد عمل شد و انتظار داشت که ایران پاسخ مثبت به تقاضای روسیه درباره پرونده هسته‌ای بدهد متوجه شد که ایران حرف خودش را می‌زند و پیشنهاد آنها را نمی‌پذیرد. در این شرایط طبیعی است که روسیه برای منافع خودش به سمت آمریکا بچرخد.»

در کنار این مسئله نباید فراموش کرد که روند مبادلات اقتصادی ایران و روسیه طی سال‌های گذشته همواره رو به رشد بوده است. خاصه آن که تراز این مبادلات همواره به نفع روسیه مثبت بوده است.

با این حال مسائل بسیاری وجود دارد که بر ابهام‌های همکاری ایران و روسیه می‌افزاید. به گفته یک تحلیل‌گر: «آیا ممانعت روسیه از میانجیگری ایران در بحران قره باغ، عدم دعوت از ایران جهت شرکت در اجلاس روسای پارلمان‌ها و دبیران شورای امنیت ملی سه کشور قفقاز و روسیه همکاری محسوب می‌شود؟»

وی می‌افزاید: « آیا ناخرسندی مسکو از انتقال گاز ایران به ترکیه و انتقال گاز ترکمنستان به ایران و ایجاد مشکلات در این خصوص و تبدیل شدن به رقیب برای ایران در شرایطی که ترکیه با ایران مرز طولانی دارد معنی همکاری تهران -مسکو را به ذهن متبادر می‌سازد؟»

این تحلیل‌گر سپس می‌نویسد: «مسکو همواره در شورای امنیت سازمان ملل (4 بار برای 3 قطعنامه و یک بیانیه) علیه ایران رای داده است و در شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز یک بار علیه ایران رای داده است و همواره از استراتژی غربی‌ها علیه تهران حمایت کرده و صرفا در مورد تاکتیک‌های آنها در این خصوص بازی‌های تاکتیکی کرده است.»

وی در تحلیل خود این نتیجه را می‌گیرد که روسیه با ایران همکاری نمی‌کند، بلکه تنها با کارت او بازی می‌کند. اما این طبیعی است که هر کشوری تنها در پی منافع ملی خود باشد. احتمالاً باید این طور گفت که روسیه، اصراری به همکاری با ایران ندارد، اما وقتی ایران چنین اصراری دارد، طبیعی است که روسیه نیز از وجود چنین امتیاز مثبتی در مناسبات پیچیده‌اش با غرب استقبال کند. شاید رویکرد روسیه به ایران دیرزمانی است که تغییر کرده است.

ارسال نظرات
خط داغ