تمساح؛ برلوسکونی را آشفته کرد
در سال 2006 فیلم سینمایی «تمساح» به کارگردانی نانی مورتی موقعیت سیاسی و اجتماعی نخستوزیر ایتالیا را با چالش های جدی روبرو کرد. «تمساح» به کارگردانی نانی مورتی فیلمساز سرشناس و موفق ایتالیایی در 380 سینمای ایتالیا روی پرده رفت تا مورتی از طریق این فیلم چهره واقعی سیلویو برلوسکونی را افشا کند.
او برای اینکه ساخت فیلم پنهان بماند تا مراحل آن بدون جنجال و هیاهو پایان یابد از بازیگران و تهیه کننده و تمامی عوامل فیلم قول گرفته بود که خبری را در مورد ساخت این فیلم منتشر نکنند. در این فیلم سینمایی که با استقبال گسترده ای مواجه شد صحنه هايی از سخنرانی های برلوسکونی نیز نمایش داده می شود.
در یک مقطع بخشی از سخنرانی جنجالی وی را هم نشان میدهد؛ جایی که نخستوزیر در مقام ریاست اتحادیه اروپا در سال 2003 یکی از قانونگذاران آلمانی را به نگهبان اردوگاه مرگ نازیها تشبیه کرد. این فیلم داستان یک تهیهکننده فیلمهای رده ب و الف کارگردان زن جوان است که میخواهد فیلمی درباره نخستوزیر ایتالیا بسازد، اما تمام تلاش آنها برای یافتن بازیگری که علاقهمند به حضور در نقش نخستوزیر باشد به جایی نمیرسد و وقتی تنها نامزد بازی در این نقش هم از تصمیم خود پشیمان میشود، پروژه به مرحله فروپاشی میرسد ولی تهیهکننده تصمیم میگیرد تمام پول خود را فقط صرف گرفتن یک صحنه کند: «محکومیت برلوسکونی در دادگاه پرونده فساد.»
برلوسکونی که از پخش این فیلم عصبانی بود همان زمان اعلام کرد که به دیدن تمساح نخواهد رفت. مورتی که نقش خودش را در فیلم بازی میکند، میگوید: «فیلم ساختن درباره برلوسکونی بیهوده است، چرا که همگان همه چیز را درباره او میدانند و وی پیش از این برنده انتخابات لقب گرفته است . ذهنیت ما نسبت به 30 سال پیش تغییر کرده است.»
این کارگردان معروف ایتالیایی که خود نیز افکار چپ گرایانه دارد یکی از منتقدان جدی برلوسکونی است که در نظر وی سیاست های نخستوزیر در سال های اخیر روحیه ایتالیا را تغییر داده است . او از قدرت تخریبی گلایه دارد که تاریخ ،فرهنگ ،روحیه ،قانون اساسی و هستی ایتالیا را در معرض خطرات جدی قرار داده است. تخریبی که همزمان با بحران جهانی شادابی و نشاط را از ایتالیا دور کرده است .
بر همین اساس کارگردان ایتالیایی اعتقاد دارد که تنها راه خروج از این بن بست تلاش بی وقفه فرهنگی در چندین دهه متوالی است . او خواستار رعایت ارزش هایی است که دموکراسی برای ایتالیا به ارمغان آورده و خارج از دسته بندی های سیاسی این ارزش ها هستند که باید از سوی همه نیروهای سیاسی اعم از راست و چپ و همه متفکران و روشنفکران به رسمیت شناخته شوند. مورتی در فیلم خود هژمونی رسانه ای برلوسکونی را به باد انتقاد گرفته و شخصیت واقعی اش را به تصویر کشیده است.
شکایتهای سیلویو
سیلویو برلوسکونی در چند سال اخیر بخش قابل توجهی از انرژی خود را صرف رسیدگی به شکایات از رسانه هایی کرده که به زعم وی در مسائل خصوصی و خانوادگی اش دخالت میکنند. نوول ابزرواتور شبکه فرانسوی است که سال گذشته با شکایت نخستوزير ایتالیا در دادگاه حاضر شد که علت آن انتشار گزارشی بود که در آن به استفاده ابزاری برلوسکونی از رسانه ها و پرداختن به مسائل غيراخلاقي و همچنین عطش او به حفظ قدرت از طریق دروغ پراکنی اشاره شده بود که بازتاب های فراوانی نیز در رسانههای ایتالیایی پیدا کرد.
اما نوول ابزرواتور در این داستان تنها نبود بلکه روزنامه اسپانیایی ال پائیس نیز در ردیف متهمانی بود که در نظر نخستوزير به حوزه خصوصی وی تعرض کرده بودند. علت شکایت از روزنامه اسپانیایی انتشار عکسهای نامتعارف و خصوصی از رئیس دولت ایتالیا بود .این عکس ها برلوسکونی را در وضعیتی نامتعارف در یک ویلای لوکس نشان می داد .
اما این تنها روزنامه و مجلات خارجی نبودند که رئیس دولت ایتالیا را به دادگاه کشاندند بلکه لا رپوبلیکا روزنامه چپ های ایتالیا نیز در سال های اخیر با طرح موضوع های جنجال برانگیز موجب عصبانیت نخستوزير شده است. این روزنامه در چندین مقطع زمانی مختلف مواردی را از زندگی خصوصی نخستوزير و ارتباط وی با زنان جوان منتشر کرده که موجب عصبانیت شدید نخستوزير ایتالیا شد.
مدل چینی و مبارزه با یوتیوب
مدل رسانه ای برلوسکونی نخستوزير ایتالیا را به دولت چین تشبیه کرده اند. در میان کشورهای غربی ایتالیا تنها کشوری است که سانسور رسانه ها به میزان فراوانی وجود دارد. در سال 2008 چین قانونی را تصویب کرد که بر مبنای آن شرکت های پخش کننده ویدیوها موظف اند قبل از انتشار عمومی ویدئوها مجوز بگیرند. سایت هایی که در ادامه کار مطابق قوانین دولت چین عمل نكنند بلافاصله بسته میشوند.
براساس این مدل دولت برلوسکونی نیز تصمیم گرفته است سایتهایی که فیلم های ویدیویی را منتشر می کنند قبل از آغاز به کار نزد دولت مجوز لازم را بگیرند. دولت ایتالیا تصویب این قانون را با بهانه مطابقت با قوانین اروپا توجیه کرد اما بسیاری از منتقدان برلوسکونی می دانستند که او با تصویب این قانون قصد دارد شرکت مدیا را در نبرد با یوتیوب به پیروزی برساند.
طبق محدودیت های اعمال شده پخش کنندکان باید حقوق تولیدکنندگان را نیز در نظر بگیرند. این طرح در ایتالیا به شدت جنجال آفرین شد و باعث شد تا کمیسر ارتباطات نیکلا دانجلو اعلام کند :«این قانون منحصر به ایتالیاست و کشور ما تنها کشور غربی است که برای توزیع ویدئوهای اینترنتی نیازمند مجوز است. او تصویب این نوع قانون را خطری بزرگ برای دموکراسی عنوان کرد و نسبت به اقدامات برلوسکونی هشدار داد. کارشناسان رسانه در ایتالیا این بیم را دارند که اقدامات برلوسکونی در زمینه محدودیت های اینترنتی و سایر رسانه ها این کشور را به سوی مدل چینی هدایت کند.
فقدان آزادی در ایتالیا جوک است
به رغم انتقادات گسترده نسبت به برلوسکونی در مورد محدودیت آزادی در مطبوعات و رسانه ها نخستوزیر عقیده دارد که ایتالیا به هیچ وجه دیکتاتوری نیست . زیرا در ایتالیا نه روزنامه سانسور می شود و نه مطبوعه ای توقیف. برلوسکونی در حالی که منتقدانش متفق القول اعتقاد دارند در ایتالیا آزادی مطبوعات به شدت محدود شده با اعتماد به نفس بالایی می گوید:«فقدان آزادی مطبوعات که از سوی مخالفانم مطرح می شود فقط یک جوک است.»
او سپس به روزنامه های مخالفش حمله میکند و میگوید:لا رپوبلیکا شایعه درست کرده من مریض هستم و شما هم به خوبی میدانید من سالم هستم . اشاره برلوسکونی به مریضی مقالهای از لارپوبلیکا ارگان چپ میانه ایتالیاست که از قول همسر نخستوزير وی را مریض خطاب کرده بود. همسر او حتی خواستار طلاق شده بود و صراحتا اعلام کرده بود نمی تواند با کسی زندگی کند که با دختران جوان رفت و آمد دارد.