امروز هم مجسمههای دیگری دزدیده شدند
چه کسی مجسمههای تهران را میدزد؟
فرارو- علیرغم نظرات امام خمینی(ره) در باره مجسمهسازی، سرقت مجسمهها و آتش زدن آنها چندین سال قبل در اصفهان رواج ویژهای یافته بود، و آنچنان که آفتابنیوز خبر داد مسئولیت این اقدامات با یک روحانی جوان بوده است.
به گزارش فرارو؛ ماجرا از جایی آغاز شد که ایسنا خبر داد: «از زمان نامشخصي مجسمه «شهريار» كه از نيمهي دوم سال گذشته در محوطه باز مجموعه تئاتر شهر قرار گرفته بود، مفقود شده و اثري از اين مجسمه نيست.»
در پي مفقود شدن اين مجسمه محمد حيدري، مدير مجموعه تئاتر شهر با اظهار بیاطلاعی از زمان مفقود شدن این مجسمه گفت: «حفاظت اين مجسمه بر عهده پليس پارك است كه از سوي شهرداري منطقه 11 منصوب شده است و ما اطلاع دقيقي از آن نداريم.»
نيمتنه شهریار که به دست علی قهاری ساخته شده، جنسی برنزي دارد و به همین دلیل سيد مجتبي موسوي مدير اداره حجم سازمان زيباسازي شهرداري تهران از احتمال سرقت این مجسمه سخن گفت و اضافه کرد: «نميتوانيم از جنس برنز در مجسمههاي شهري استفاده نكنيم چرا كه اين ماده در مجسمهسازي کاربرد دارد و لازم است بسياري از آثار برنزي ساخته شوند؛ اما با اين حال اگر اين مجسمهها پيدا نشدند، براي آنها جايگزين خواهيم ساخت.»
پس از این خبر، در روز گذشته خبر سرقت مجسمههای دیگری نیز منتشر شد. مجسمه «باقرخان» در خیابان شهرآرا، «صنیع خاتم» در پارک ملت و دو مجسمه در خانه هنرمندان از آثار محمد مددی و فاطمه امدادیان، از جمله مجسمههایی بودند که روز گذشته مشخص شد به سرقت رفته اند.
امروز نیز خبر رسید که مجسمه «شريعتي» در پارك شريعتي اثر حميد شانس و «مادر و فرزند» اثر هژبر ابراهيمي واقع در شهرك غرب را نيز به آثار دزدیده شده اضافه شده اند. البته باید توجه داشت که سرقت مجسمه در شهر تهران بیسابقه نیست، چنان که پرویز تناولی گفته است: «در عرض چند سال گذشته، از هفت مجسمه ای که من ساختم، چهار مجسمه را از پارک دانشجو دزدیدند.» وی افزود: «کسانی که این آثار را می دزدند، دزدهای کوچکی هستند و عمدتا آنها را خرد و نابود می کنند.» به گفته آقای تناولی، مجسمه هایی که در نقاط مختلف شهر قرار دارند، جزو شناسنامه شهرند.
شاید ذکر این نکته خالی از لطف نباشد که در سالهای پایانی دهه هفتاد و آغاز دهه هشتاد، شکسته شدن و آتش گرفتن مجسمهها در شهر اصفهان رواج یافته بود.
مجسمه و مخالفان آن
مجسمه، از اشیایی است که برخی در گذشته اعتقاد به حرام بودن ساخت آن داشتند. به عنوان مثال شیخ مفید و شیخ طوسی،قائل به حرمت مجسمهسازی بودند.خواه مجسمه موجود با روح باشد يا بيروح. اما اکثر فقها، معتقدند دلالت روایات وارده بر مجسمههای جاندار است. اگرچه فقیهی مانند محمدجواد مغنیه مینویسد: «ساختن مجسمه حتي جانداران به عنوان تزييني، زيبائي، لذت بردن، يادمان بزرگان، نشانه تمدن است و در پيشرفت و ترقي كشور جايز است، خداوند متعال مي فرمايد: براي سليمان آنچه مي خواست از مجسمهها ساختند.»
در سایت درگاه پاسخگویی به مسائل دینی که متعلق به سازمان تبلیغات اسلامی است، در این باره آمده: «اقتضای ادله موجود، حرمت مجسمه سازی است؛ ولی چرا؟ تاریخ بشر شاهد این مدعا است که ریشههای بتپرستی، از تقدیس تمثالها و حتی سنگها آغاز گردیده و رفته رفته به پرستش بتها و... انجامیده است.» این سایت در ادامه میافزاید: « ناگفته نماند آن چه از نظر بسیاری فقهاء حرام است، ساختن مجسمههای انسان و جانداران به طور کامل است اما به صورت نیمتنه و یا برخی اجزاء بدن حرام نیست.»
اما امام خمینی(ره) در در زمینهی حرمت مجسمه سازی و نقاشی میگوید: «...ظاهر این گونه اخبار، این است که مراد از مجسمهها و تصاویر، تمثال بتهایی باشد که مورد پرستش است. این همه وعید و سختگیری، با صرف ساختن مجسمه یا کشیدن صورت، مناسبت ندارد، زیرا این از کشتن انسان بیگناه و زنا و لواط و میخواری و کبائر دیگر که بدتر نیست.»
به رغم این نظرات، سرقت مجسمهها و آتش زدن آنها چندین سال قبل در اصفهان رواج ویژهای یافته بود و آنچنان که آفتابنیوز خبر داد مسئولیت این اقدامات با یک روحانی جوانی بوده است.
قصه مجسمههای تهران، هنوز در اول راه است، گذر زمان قطعاً مسئولین را به سرنخ ماجرا میرساند.