روزنامه اماراتی پاسخ می دهد:
آیا چین ایران را می فروشد؟
فرارو- روزنامه ی "الخلیج" چاپ امارات متحده عربی، در مقاله ای، منافع روسیه و چین را در دو حالت دوری و نزدیکی به ایران در ماجرای پرونده هسته ای مورد بررسی قرار داده و در پایان به این سوال پاسخ داده که آیا ممکن است چین هم کم کم به اردوگاه امریکا و اسراییل بپیوندد؟
این مقاله را به قلم سعد محو در زیر بخوانید:
از سویی دیگر، با این که روسیه از تشدید درگیری غرب و ایران منافعی خواهد داشت که یکی از آن ها افزایش شدید بهای نفت است، ولی هرگز از این که ایران هستهای اسلامی در کنار مرزهای قومیاش حضور داشته باشد احساس رضایت نخواهدکرد؛ به همین دلیل است که به نظر میرسد اگر مشوقهای بسیار مناسب که وسوسه کننده باشد را دریافت کند این آمادگی را خواهد داشت که به طور نسبی از موضع غرب جانبداری کند.
دیگر کشورها که با ایران منافع اقتصادی و نفتی و یا عقیدتی و یا راهبردی دارند همچون برزیل و هند و ترکیه و ونزوئلا و کوبا و دیگر کشورهای چپ گرای امریکای لاتین و نیز سوریه می توانند روحیه تهران را بالا ببرند، ولی آن قدر توانایی ندارند که وضعیت را تغییر دهند و یا این که در موازنه قوای کنونی تأثیر گذار شوند.
در این میان تنها چین است که به عنوان قدرت بین المللی می تواند برای جلوگیری از انزوای کامل بین المللی ایران به عنوان سوپاپ اطمینان حضور داشته باشد و این همان کاری است که پکن تا کنون آن را به انجام رسانده و موجب شده که واشنگتن و تل آویو همه تلاش خود را بر آن متمرکز کنند.
اخیرا اوباما پس از این که دریافت ایران هدف و برنامهی جدید هستهای دارد، وضع مجازاتهای جدید اقتصادی علیه ایران را اعلام کرد و هم زمان با سران چین از طریق تلفن کاملا در تماس بوده و از آنها می خواست که مسأله تحمیل مجازات ها علیه ایران را با دشواری مواجه نسازند.
پیش از اوباما، اسرائیل، راه بین المللی تل آویو - پکن را طی می کرد و با وجود اعتراض های واشنگتن، وعده هایی مبنی بر فروش فنآوری پیشرفته نظامی به چین میداد و میگفت چین فقط در صورت دست کشیدن از حمایت از ایران به آن فن آوری دست خواهد یافت.
در این وضعیت جدید به یک باره چین به کشور "صاحب اعتبار" در خاورمیانه تبدیل شده است و البته این امر قابل پیش بینی بود، زیرا مجازاتهای اقتصادی بدون حضور چین کاملا بی ارزش هستند چون این کشور میتواند برای ایران گریزگاه های خوبی ایجاد کند و از همه مهم تر این که چین نه فقط اصلیترین وارد کننده نفت ایران است که مهم ترین فروشنده سلاح خصوصا انواع موشک ها به ایران محسوب می شود.
در این میان، این پرسش مهم مطرح می شود: آیا پکن با وجود داشتن منافع بسیار گستره نفتی و اقتصادی با ایران به وسوسه ها پاسخ می دهد و ایران را می فروشد؟
چین در صورتی این کار را میکند که سودش بسیار زیاد باشد، طوری که از زیان های احتمالی ناشی از دور شدن از ایران بسیار بیشتر باشد.
سودهای که چین خواستار آن است به ترتیب زیر است:
-فراهم سازی درآمدهای ثابت از نفت و گاز خاورمیانه و افریقا.
-انجام مقدمات خروج جزیره تایوان از منظومه امنیت نظامی امریکا.
-ورود منظومه چین به تایوان و فنلاندی کردن آن (بی طرف نمودن تایوان به شیوه فنلاند در زمان جنگ سرد).
-به رسمیت شناختن نقش سلطه گر چین در حیات خلوت این کشور در شرق و جنوب شرق آسیا.
بی شک دولت اوباما با توجه به وجود گروههای قدرتمند فشار که به مجموعه صنعتی نظامی امریکا وابسته میباشند نمیتواند همه شرطهای چین را برآورده سازد، ولی در عین حال در چارچوب اشراف جدید راهبردی بر نظام جهان لیبرالی و کثرتگرا، با آن شرطها از نظر اصولی مخالفتی نخواهد داشت.
این امور و مغازلههای اخیر امریکا و اسرائیل با چین به شدت ایران را نگران ساخته است. البته ایران کاملا حق دارد نگران شود زیرا بدون چین به گوسفندی شبیه خواهد شد که در میان جنگل پر از گرگ های گرسنه، گیر افتاده باشد.