آگاه
کد خبر: ۴۵۷۶۳

طنز توپولوفی

عطیه‌سادات فتحی


فرارو- عطیه‌سادات فتحی در گوگل‌خوان خود، یادداشتی درباره برخی سوژه‌های طنز نگاشته است. وی در این یادداشت به خاطره تلخ خانواده‌اش از سقوط توپولف اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که این شوخی‌ها برای بسیاری نه تنها خنده‌آور نیست، که بسیار هم دردآور است:

جمعه بود. ما در راه بهشت زهرا بودیم. برنامه جمعه ایرانی از رادیو پخش می شد. طنز بود قاعدتا. رسید به آیتمی که مثلا بیمارستانی بود و بخش خنده درمانی داشت. از قضا برای افراد «اخبار» می خواندند و افراد می خندیدند. طنز بود دیگر مثلا. رسید به یک عنوان در این مایه ها که «توپولوف ها سقوط نمی کنند» یا همچین چیزی.

و از قضا چند آیتم دیگر هم با این مضمون پخش شد. «طنز توپولوفی» ... هرهرهرهر، صدای خنده ای بود که بعد از هر آیتم پخش می شد. اما در ماشین ما، انگشت های پدرم بود که روی فرمان فشار می داد و دست های مادرم که قرآن را در صفحه ای خاص نگه داشته بود. چشم های من بود که از پنجره به بیرون دوخته شده بود. هر هر هر صدای خنده ناشی از «طنز توپولوفی» می آمد و در ماشین ما سکوت بود.‏

برنامه طنز بود. اما در بهترین حالت، حتی اگر فقط سرنشینان پرواز برادرم را حساب کنم، چیزی در حدود سیصد و پانزده نفر در آن پرواز توپولوفی کشته شد. و کلا هم « مرگ، شوخی ندارد» ، پس واضح است که «مرگ آدم ها» خنده نداشته باشد. حداقل برای بازماندگان سرنشینان توپولوفی که سقوط کرده و حالا مرگ آن نفرشان، که قطعا عزیز هم بوده، دستمایه طنز شده باشد.‏

طنز بود دیگر. اما ما نخندیدیم. صدای هرهر ما، چک چک بود. من طنز تلخ را با اشک خندیدم و از آن روز تا حالا در سرم می چرخد: راستی چرا اهالی رسانه با سقوط « سی - 130 » خودشان مزاح نمی کنند؟
طنز است دیگر، نه؟

ارسال نظرات
خط داغ