۴۵۰۰۶۰۰۶ یا گوگوش
فرارو- تحولات سریع دنیای دیجیتال در این سالهای اخیر، دیگر برایمان عادی شده است. رایانهها بسیار زود جزئی از زندگی ما شدند و بسیار زودتر از آن تکامل یافتند و مطابق نیاز. این یادداشت را نیما اکبرپور، متخصص نرمافزار در وبلاگ خود، عصیان نوشته است.
سال 1373 بود که رفتم دانشگاه و درسم رو توی رشته نرمافزار شروع کردم. البته قبلش یکی دو بار دیگه توی دانشگاه نامنویسی کرده بودم و هر دو بارش رو انصراف داده بودم. میکروبیولوژی و علوم آزمایشگاهی که البته با توجه به این که دیپلمم علوم تجربی بود طبیعی به نظر میرسید. اما هر دو بار بعد از چند هفته احساس کردم این رشتهای نیست که میخواستم دربارهشون بیشتر بدونم. درباره کامپیوتر هم هیچ اطلاعی نداشتم. در واقع تا وقتی که دانشگاه نرفتم، به کامپیوتر دست هم نزده بودم. بیشترین تجربه من تا پیش از اون از دنیای دیجیتال بازی با آتاری بود. در واقع نزدیکترین فاصله من با کامپیوتر تا اون موقع، زیارتش توی بانکها بود. یکی دو سالی میشد که سر و کلهشون پیدا شده بود. تا قبل از اون هم همه محاسبات توی بانک روی کاغذ و فرمهای عریض و طویلش بود. به خاطر اون که پدرم توی بانک کار میکرد، با این جور کاغذها به اندازه کافی آشنا بودم. البته تأیید میکنین که آشنایی با فرمهای خلاصه بانکی به هیچ وجه نمیتونست باعث آشنایی با کامپیوتر بشه.
وارد جزئیات نمرههای افتضاحم در یکی دو ترم اول نمیشم. تصور کنین آدمی رو که با دیپلم تجربی وارد رشتهای توی دانشگاه شده که یکی از دروس پایهش ریاضیات منطقی هست. ما هم که از این نوع ریاضیات فقط یک سال ریاضیات جدید در سال اول دبیرستان خونده بودیم. کلمه گراف رو یکبار هم توی عمرم نشنیده بودم چه برسه به شبکه و منتجات بعدش. این بود که افتان و خیزان دروس پایه رو یکی در میون پاس کردم و وارد حوزه دروس تخصصی شدم.
گرفتن نمرههای متوسط در دروس برنامهنویسی باعث نشد که من از رو برم و سال دوم دانشگاه تدریس برنامهنویسی رو شروع نکنم. کاری که باعث شد بعدها هم برنامه نویسیم خوب بشه و هم کلی شاگرد داشته باشم!
به هر حال اول از توی سایت دانشگاه با کامپیوتر سلام و علیک میکردم و یک سال بعد یعنی سال 74 اولین کامپیوتر خودم رو خریدم. با یک عدد پردازشگر 486DX4 با 8 مگ رم و یک گیگابایت هارد. برای اولین بار بود که حجم گیگ رو از نزدیک میدیدیم و دوستان از این مقدار حجم زیاد در کف بودن. همه چیز تحت MS DOS بود و ویندوز 3.1 تازه اومده بود و سیستمعامل محسوب نمیشد. یک جور رابط گرافیکی بود برای خودش که بازی مینروبش دلم را برده بود. سیدی درایو دو سرعته توی بازار آمده بود که البته روی کامپیوتر من نبود و فقط یک درایو فلاپی داشتم. همه اینها رو 721 هزار تومن خریده بودم که برای اون موقع خیلی زیاد بود.
توی شهرستان بودیم و کلاً هیچکس از سختافزار چیزی نمیدونست. تنها آموزشگاه شهر هم جایی بود که داس و ویرایشگر PE2 و این چیزها درس میداد که البته خودم هم یکی از مدرسانش بودم. آشنایی من با سختافزار این بود که کیس کامپیوترم رو باز کنم و سعی کنم سر در بیارم که چی به چیه. البته این کامپیوتر رو به خاطر کنجکاوی بیش از حد از بین بردم. در واقع سعی کرده بودم که CPU رو برعکس جا بزنم تا ببینم چی میشه. البته این روش آزمون و خطا باعث شد تا یه دود آبیرنگ خوشرنگ از پردازنده مورد نظر بلند بشه و من تا یکی دو سال بعد کامپیوتر نداشته باشم.
حالا 15 سال بعد اینقدر پیشرفت کامپیوتر سریع بوده که آدم به گردش هم نمیرسه. حالا چی شد یاد این موضوع افتادم؟ همهش به یه توییت مربوط میشه. یکی از بچهها نوشته بود که: «شما یادتون نیست بزرگترین تفریح دیجیتال ما این بود که یه عدد تو ماشینحساب میزدیم، برعکسش میکردی، میشد گوگوش».