مایکل والزر در دموکراسی ژورنال بررسی می کند
چالشهای پیشروی «اوباما»
سرویس بین الملل فرارو؛ مایکل والزر استاد بازنشسته "انستیتوی مطالعات پیشرفته" آمریکا است. او همچنین برای سالها در دانشگاه های هاروارد و پریسنتون تدریس کرده است و تاکنون 27 کتاب و بیش از 300 مقاله از او منتشر شده است که از آثار او می توان به "جنگ های عادلانه و ناعادلانه"، "گوی های عدالت: دفاعی از کثرت گرایی و برابری" و "آینده یک جامعه مدنی جهانی" اشاره کرد.
او به عنوان یک لیبرال چپگرا انتخاب اوباما را فرصتی برای دموکرات ها می داند تا بتوانند پس از سال ها گفتمان خود را در فضای سیاسی امریکا حاکم کنند. والزر در مقاله پیش رو به آسیب شناسی این مسئله پرداخته و راهکارهایی را برای پیشروی این جریان مطرح می کند.
لازم به ذکر است "چپ" و "راست" که در این مقاله از آن نام برده می شود اشاره به دموکرات ها و جمهوری خواهان در نظام سیاسی آمریکا است و نه معنای مرسوم آنها چنانکه والزر در این مقاله بارها از واژگان چپ و لیبرال برای یک مفهوم استفاده کرده و لیبرالیسم آمریکایی را به مثابه سوسیال دموکراسی اروپائی می داند.
به مدت بیش از سیسال جناح راست در آمریکا مرتبا در حال پیشروی بوده و جناح چپ پس از افول در دهه شصت همواره در تلاش برای رسیدن به موقعیتی برابر بوده است. به لحاظ سیاسی و ایدئولوژیکی این تغییر مسیر بسیار بزرگ بوده است چرا که تمام کشور به سمت جناح راست چرخیده و استدلال ها از مکانی متفاوت نسبت به سی یا پنجاه سال قبل شروع می شود.
در تمامی موضوعات هر حرکت رو به جلوی چپ به طرز فوق العاده ای دشوار است. به عنوان مثال مسائلی چون التزام دولت برای فراهم کردن مراقبت های بهداشتی بدون منفعت طلبی شرکت های بیمه، اهمیت اتحادیه ها، سیاست محیط زیستی خوب و توجهی درخور برای سلامت نسل آینده و اهمیت ایجاد شغل حتی در بحبوحه بحران اقتصادی.
ممکن است نوامبر 2008 آغاز فرآیند بازگشت بوده باشد، در شرایطی که جناح چپ در حال ارتقای وضعیت خود است اما به نظر می رسد که جناح راست در موقعیت ضعیفی قرار دارد. در دهه های سی و شصت چپ گرایان با طراوت بوده و خوب فعالیت می کردند. در آن زمان شاهد سیاست های رفاه عمومی، جنبش کارگری، جنبش حقوق مدنی و جنبش های ضد جنگ بودیم که امروزه چندان فعال نیستند.
من مطمئنم که ارزیابی ها نشان خواهند داد که اوباما در برابر مخالفت ها از حمایت های بسیاری برخوردار خواهد شد و ممکن است این حمایت اکثریتی باشد اما باید توجه کرد که این حمایت ها خودش را بیشتر در افکار عمومی نشان خواهد داد نه در خیابان، سالن انجمن ها و حتی کلیساها. با همه این تفاسیر اما باید این سوال را مطرح کرد که چه چیزی برای حرکت قدرتمند جناح چپ در راستای بسیج توده ای ضروری است.
در دنیای سیاست همواره مردمی هستند که در میتینگ ها شرکت کنند، در تظاهرات ها راهپیمایی کنند و در انجمن ها سازماندهی شوند و برای فعالیت ها پول جمع کنند و در کل برای ایجاد نگرانی در میان سیاستمداران نسبت به انتخاب دوباره شان ایجاد سروصدا کنند و این دقیقا کاری است که اکنون جناح راست در برابر اوباما در حال انجام آن است. این امر برای راست ها که پول کافی و قدرت سازماندهی خوبی دارند زحمت چندانی ندارد.
باید توجه داشت آنچه که آنها رویش دست گذاشته اند همه چیزی است که ما داریم. برتری ما در تعداد هواداران مان است، به عبارت صحیح تر این چیزی است که ما قبلا در آن برتری داشتیم.
باید پرسید که چه اتفاقی برای آن برتری افتاد؟ من فکر می کنم همگی ما می دانیم. این امر با جنبش ضد جنگ دهه 60 آغازشد که در خلال آن جناح چپ به دو قسمت تقسیم شد. در یک سمت لیبرال ها، سکولارها و تحصیل کردگان جهان وطنی و در سمت دیگر مذهبی ها، اجتماع گرایان محافظه کار و میهن پرستان طبقه کارگر قرار گرفتند.
بیل کلینتون و باراک اوباما هرکدام راه های مختلفی را برای نزدیک کردن این دو گروه به یکدیگر انتخاب کردند. این دو تا اندازه ای موفق شدند اما تلاش آنها صرفا به یک اتحاد موقتی در زمان انتخابات منجر شد و نه به مثابه یک نیروی سیاسی منسجم که قادر به بسیج اعضای خود در فاصله میان انتخابات ها باشد.
آیا پیوستگی و بسیج اجتماعی امروزه ممکن است؟ اگر پاسخ به این سوال منفی است ما باید به دنبال روسای جمهور بیشتری مانند کلینتون و اوباما باشیم، کسانی که بتوانند انتخابت ها را ببرند و پس از آن چیزی را به جز برنامه های خود به اجرا نگذارند.
زمان حاضر فرصت مناسبی برای ترقی خواهان است اما بحران اقتصادی و دو جنگی که اوباما به ارث برده است کار را برای رئیس جمهور آماده مبارزه ما سخت می کند و لجاجت های مخالفان که من فکر می کنم اوباما انتظارش را نداشت حتی کار را سخت تر نیز می کند.
با تمام این تفاسیر اما مطمئنا او به هر آنچه که درباره اصلاح گفته است باور دارد، او بر این عقیده بود بود که می تواند لااقل اثرات زهرآگین سیاست های واشنگتن را کاهش دهد. او باید با طرح هایی در خصوص مراقب بهداشتی و محیط زیست و آموزش وپرورش به جلو حرکت کند حتی اگر این حرکت به کندی و بسیار آرام تر از آنچه که او امیدوار بود صورت پذیرد. آنچه که در این میان اهمیت دارد این است که هر حرکت ولو کوچک راه را برای حرکات بیشتر باز می کند.
از دیگر سو اما در حاشیه موضوعاتی وجود دارند که ما باید آنها را نیز در نظر داشته باشیم. منظور من چیزهایی مانند فرستادن تعدادی لیبرال چپگرای پر حرارت در کمیسیون ملی روابط کارگری یا اعمال تغییراتی جزئی در قوانین کارگری که سازماندهی اتحادیه ها را راحت تر می کند و یا استفاده ازسرمایه فدرال برای قدرتمند کردن تشکیلات های اجتماعی است و یا ایجاد یک ورژن لیبرال- چپ گرا از "رفاه اجتماعی ایمان محور" بوش برای توانا ساختن انجمن های محلی، اتحادیه ها و شکل های مختلفی از ان جی او ها که بتوانند به خوبی کلیساها خدمت به خانوداه ها و کمک های دو جانبه را سازماندهی کنند.
باید توجه داشت که این قبیل کارها پایه ساختمان آینده هستند. این امر باید آرام و موثر باشد و امتیازش در این است که می تواند به سادگی محدودیت های حکومت داری مترقی را از میان بردارد تا در آینده یک رئیس جمهور دموکرات بتواند کارهایی بیش از آنچه اوباما امروز قادر به انجام آن است انجام دهد.
"لیبرالیسم" ورژن آمریکایی سوسیال دموکراسی است اما فاقد طبقه کارگر قدرتمند، انظباط حزبی و خودآگاهی ایدئولوژیک است و هیچ کدام از اینها در آینده نزدیک متحقق نخواهند شد اما ما نیازمندیم تا نسبت به چیزی که نداریم آگاه باشیم تا بتوانیم یک کار عقلانی برای جبران آن آغاز کنیم. ما کمابیش می دانیم چکار باید بکنیم اما برنامه ای برای دادن تصویری روشن به مردم امریکا از کشوری که می خواهیم بسازیم نداریم.
به عنوان یک چپ قدیمی من می توانم درباره شهروندی، برابری، همبستگی و مسئولیت مان در برابر نسل آینده سخن بگویم اما باید شخصی بسیار جوان تر از من همه اینها را با زبانی قابل فهم برای آمریکایی های جوان بیان کند و" شهری بر فراز تپه" را توصیف کند که ممکن است با تپه ای که من در طول این سال های مشغول بالا رفتن از آن بوده ام یکسان باشد.
لیبرالیسم و سوسیال دموکراسی هر دو به عنوان ایدئولوژی هایی برای امور داخلی موفق اند اما ما به دکترینی که راهبردهایی در خصوص سیاست خارجی مهیا کند نیاز داریم و دقیقا عمیق ترین اختلاف میان لیبرال های آمریکایی در اینجا وجود دارد.
در خلال دوره بوش گروهی از دیپلمات های لیبرال، دانشمندان علوم سیاسی و و روشنفکران ملی نگرش نسبتا خوبی را در خصوص سیاست خارجی مطرح کردند که آنرا "انترناسیونالیسم لیبرال" نامیدند. اما پیش از اینکه اینکه لیبرال ها و چپ گرایان قادر باشند به صورت شفاف و منسجم درباره مداخله نظامی، ترویج دموکراسی، کمک خارجی، عدالت جهان شمول، امنیت در برابر تروریسم و محدودیت سلطه سخن بگویند نیاز است تا روی این نگرش کار بیشتری صورت بگیرد.
اوباما این کار را در سخنرانی خود در هنگام دریافت جایزه نوبل آغاز کرد، آنجا که به محدودیت های اخلاقی در استفاده از زور اشاره کرد خودش را در معرض دید اروپائیان بی میل قرار داد واکنون باید این سخنان را به مردم خودش بگوید. بسیاری از لیبرال ها بر این باورند که بهترین سیاست خارجی یک سیاست بومی است و آنها در این باره حق دارند که یک امریکای مساوات طلب امریکایی قدرتمند تر و بانوفذ تر است.
علاوه بر اینکه ما باید استفاده ازقدرت و نفوذ بین المللی را یاد بگیریم باید بدانیم که در یک ستیز طولانی برای دموکراسی و لیبرالیسم راه حل ها فقط گاهی اوقات نظامی، بیشتر مواقع سیاسی و همیشه ایدئولوژیک اند.
منبع: دموکراسی ژورنال؛ مترجم: مرتضی اصلاحچی