روزنامه نگاری یا آرزوهای بزرگ
روزنامه نگاری کار حیرت انگیزی شده. پول در آن به دشواری درمی آید و همه چیز دست به دست هم می دهد تا تو را بشکند. شرایط ناامن شغلی و نگرانی و عدم امنیت از آینده تو را نگران می کند و نگرانی تو را کوچک و کوچک تر می کند و دغدغه هایت را از رویاها و آرزوهای بزرگ ات به چیزهای کوچک تقلیل می دهد و می بینی آمده بودی با یک دنیا آرمان و آرزو اما شدی یک چیزی که خودت هم فکرش را نمی کردی. تبدیل شدی به قالبی صابون که زیر پای این و آن لیز می خوری؛ خودی و غیرخودی هم ندارد. در این شرایط تو به گذشته چنگ می زنی و می شوی مثل پیرمردها که فقط هر چه خاطره خوش دارند در گذشته است چون حال ناامن و آینده مبهم و اضطراب آلود است. دیشب داشتم از خاطرات گذشته ام حرف می زدم. از همشهری تهران، همشهری جهان و ماه، از شرقی که اینقدر درباره اش حرف زده و حرف شنیده ام که دیگر حاضر نیستم حتی بگویم زمانی در شرق بوده ام. شرق انگار شده بهشت گمشده همه بچه ها. همه کسانی که آن روز وقتی دست دراز می کردند رویاها و آرزوهایشان را به راحتی از شاخه درخت می چیدند و احساس می کنم آنچه آن روزها را خاطره انگیز می کند نه خود شرق بلکه آن کرامت و عزت نفس و آرمان گرایی
بود که در دل تک تک بچه ها وجود داشت و حال شان را جا می آورد. ولی دست تقدیر خواسته بود حال همه ما را بگیرد و چشم در چشم ما بگوید، شما آدم های کوچکی هستید، ضعیف هستید و کارهای خصوصی مان را که قایمکی انجام داده بودیم به رخ مان بکشد. پیش خودمان، خودمان را کوچک کند. مگر آدم چقدر باید تاوان رویاها، جاه طلبی ها و خودخواهی هایش را بدهد. روزنامه نگاری شغل حیرت انگیزی شده است، پول در آن به دشواری گیر می آید و همه دست در دست می دهند تا تو را از خیالات و رویاهای خودت بکشند پایین و در یک کلام به ما بگویند شما کسی نیستید پررو نشوید. آنقدر ما را تحت فشارهای روانی، ناامنی شغلی، بی پولی قرار می دهند که ما می شویم دشمن هم. دو دشمن هر چقدر بزرگ در جنگیدن با یکدیگر کوچک و کوچک تر و حقیر و حقیرتر می شوند. ما تاوان چه چیزی را می دهیم. تاوان سرخوشی هایمان را، جاه طلبی هایمان را، تاوان خنده هایمان را، تاوان جسارت هایمان را، تاوان خوشبختی هایمان را، تاوان رویاها و آرمان هایمان را؟ می دانم ما هم مثل دیگر آدم هاییم، با بزرگ منشی ها و حقارت های خودمان. اما ایستاده ایم. در این زمانه که هر جا مامنی درست می شود تا آرامش گیریم و
سرپناهی باشد برایمان، زود فرو می ریزد؛ یا به دست خودمان یا به دست دیگری، تنها یک راه را پیش روی خود قرار داده ام: به همه دوستانم عشق بورزم.
این عشق ورزی از سر وارستگی و احساسات رمانتیک مسیحایی نیست. این عشق به همه از سر ناچاری است، چون می دانم وقتی همه ناچار به بدی هستند چرا من ناچار به عشق ورزی به دوستانم نباشم. رشته دوستان من از روزنامه کیهان آغاز می شود تا آنها که به خارج از کشور مهاجرت کرده اند.
هیچ کس و هیچ چیز نمی تواند دوستان مرا در ذهنم کوچک کند، آنها را بشکند، آنها حتی اگر به بدی هم اعتراف کنند، باز هم در نظرم عزیز و بزرگند. آنها حتی اگر علیه من باشند، باز آن را دوست دارم. چون می دانم با رویاها و آرزوهای بزرگی از آستانه این در گذشته اند. ما قرار بوده آدم های بزرگی باشیم. نشده ایم، نگذاشتند؟ اصلاً شده ایم؟ یا ملغمه ای از همه اینها که گفته ام شده ایم، یا اصلاً زندگی در این شغل یک توهم بزرگ است؟ یا حقیقتی بزرگ؟ من روحیه دگماتیستی دارم. چون نمی توانم بازماندگان قبیله ام را حتی اگر خودشان با زبان خودشان به بدی اعتراف کرده باشند سرزنش کنم، چون خودم از آنها بسیار بسیار قابل سرزنش ترم. ما همه مثل هم هستیم؛ عاشق، صادق، دوست داشتنی، جاه طلب، دل رحم، مهربان، حسود، نافرمان، بدگو، طماع، حریص، بخشنده و سخاوتمند، قبیله ای پر از تضادها، اما با رویایی مشترک. آمده ایم بمانیم و حقیقت را در هر شرایطی همان قدر که می توانیم بگوییم. نه پیامبریم نه عارف. نه دزدیم، نه کف زن. فقط آدم هایی معمولی هستیم که رویاها و آرزوهای بزرگ داریم و هرچقدر تودهنی می خوریم باز فکر می کنیم، می توانیم آنها را محقق کنیم. تنها چیز
ستودنی در ما همین است و لاغیر...