دهنمکی مخالف چیست، مخالف دهنمکی مخالف چیست؟
متناقضنمای دهنمکی و مخالفان
فرارو- به نظر میرسد حکایت دهنمکی و مخالفانش مثل باطلنمای زنون باشد. دهنمکی همان کاری را میکند که مخالفانِ همان کارهایش روزگاری میکرده اند که دهنمکی با آن کارهای آن روزگار و این روزگارِ مخالفانی که با همان روزگار و هم این روزگارِ دهنمکی مخالفند، انجام میدهند. همین قدر گیج کننده! باطلنمای زنون تعبیر خوبی نیست: دهنمکی و مخالفانش، در چنبره قضایای مشابه، متناقض جلوه میکنند.
به گزارش فرارو ؛ 1. بعضی وقتها میشود که ذهن آدمیزاد با قضایایی نسبتاً نسبیگرایانه، تا مدتها بازی میکند. مثلاً فرض کنید سوار تاکسی میشوید، راننده محترم شما را به مقصد میرساند. کرایه 250 تومان است. شما هم ریزتر از 500 تومانی ندارید، آقای راننده اما 200 تومان بیشتر به شما عودت نمیدهد. واکنش شما چیست؟
بیخیال قضیه میشوید، 50 تومان که چیزی نیست آدم بخواهد به خاطرش خون خودش را کثیف کند و خست به خرج دهد؛ بیخیال قضیه نمیشوید، مسئله 50 تومان یا 50 میلیون تومان نیست، مسئله در اینجاست که هر کس باید به حق خودش قانع شود، نباید بیشتر از حق گرفتن و کمتر از حق دادن فرهنگ شود. شاید جواب هر کسی از حیثی صحیح است.
2. سریال دارا و ندار که پخش شد، هر کسی از حیثی آن را دید. واکنشها به این سریال هم طیفهای متنوعی داشت. بسیاری از دیدن آن ذوقزده شده بودند؛ در وبلاگها و سایتهای پرشماری از آن نوشتند و تمجید کردند و به قول کارگردانش: «بعد از پخش هر قسمت از سریال تا صبح تماسهای تلفنی مردم و هقهق گریههای کسانی که به نوعی سقفشان بر سرشان چکه میکند و همنواییشان با کاراکترهای فیلم خستگی کار را از تن به در میکرد و حلاوت شیرینی مبازه توام با نتیجه را به همراه میآورد.»
بسیاری هم از دیدن آن دلزده شدند. مثل فرجالله سلحشور که مصاحبه کرد و گفت: «متاسفانه سریالهای نوروز امسال تنها لودگی، مسخرگی و بیادبی بود و بجای ترویج و تبلیغ یک پیام اخلاقی یک فضیلت اخلاقی را زیر سئوال بردند.» یا رضا رشیدپور که در خطابه-نامهای نوشت آنچه نوشت و پاسخ شنید آنچه پاسخ شنید. یا بسیاری دیگر از وبلاگنویسانی که نقدهای برخی از آنان را نیز میتوان در وبلاگ خود دهنمکی خواند.
ماجرا مثل قضیه بند اول است. گاهی باید حق داد به امثال رشیدپور که «من اولین قسمت سریال شما را به همراه خانوادهام تماشا کردم و در یک سکانس خاص جز شرمندگی و خجالت پاسخ دیگری برای اهالی منزل نداشتم.» و گاهی باید حق داد به دهنمکی که « برادر منتقد من! کسی که می خواهد فیلمی را نقد کند اول آن را میبیند و بعد نقد میکند. نقد نوشتن بر سریالی که فقط یک قسمت از آن پخش شده مانند نقد نوشتن در مورد کتابی است که فقط جلد آن را دیدهای. در یک سریال سه قسمت اول آن فقط مقدمه است و معرفی شخصیتها. اما به گوش ایشان نرفت و مجری تلویزیونی ما شد منتقد و صد البته رسانههای تخصصی و خبری!!! هم شدند بلند گوی نقد رشید پور بر یک قسمت از سریال...»
3. حضرت علی میگوید: «رفتاري كه چون با ديگران كني، خشنود گردي، چون با تو كنند، به آن خشنود باش.» شرح این جمله را در بند بعد بخوانید!
4. مسعود دهنمکی همان آدم است؛ همان که 74 بود، همان که 78 بود، همان که 82 بود، همان که 86 بود. و حتی همانی که شاید 58 بوده است. او قبل از کارگردانی هم معروف بوده و مورد مناقشه. رفتارهایی داشته است، که نباید ناخشنود باشد از اینکه با او این رفتارها صورت بگیرد؛ کما اینکه مخالفان سنتی دهنمکی نیز رفتارهایی داشته اند که از آنها گریزی نیست.
دهنمکی به جهاننیوز گفته است: «کسانی که در سینما آزادی، مرحوم علی حاتمی را با دشنام و کتک از سینما بیرون کردند در حال حاضر مدعی این شده اند که چرا ده نمکی وارد سینما شده است! اگر قرار است پروندهخوانی شود خواندن پرونده بعضی از این حضرات فاجعه است. آقایان تیغ موکت بری دستشان میگرفتند و سوار بر موتور مقابل حوزه هنری مردم را میزدند و حالا شدند سینماگر. چطور کسی پلانهایی از زندگی این آقایان را مورد توجه قرار نمیدهد اما من که قلم به دست مشغول روزنامهنگاری بودم و حالا مشغول فیلمسازی هستم باید حساب پس بدهم؟»
آیا دهنمکی متقابلاً تحمل این را دارد که از او پرسیده شود آیا این راست است که او در دهه هفتاد جز همانهایی بود که با روشی غیرمتعارف مخالف اکران «آدم برفی» بودند؟
همانطور هم مخالفان سیاسی دهنمکی که زمانی به 20میلیون رای خود میبالیدند و مخالفان خود را مخالف 20 میلیون نفر میدانستند، باید طاقت این را داشته باشند که دهنمکی هم به فروش 8میلیاردی فیلم خود ببالد و مخالفان اخراجیها را مخالف مردم بداند. آما آیا رفتار دوم از سوی دهنمکی که خود رفتار اول را غلط میدانست، میتواند صحیح باشد؟
همینطور اگر دهنمکی توقیف فیلم و کتاب فقر و فحشا را بد میداند، چرا میگوید توقیف سنتوری -رقیب بالقوه اخراجیهای یک- به او ربطی ندارد؟ اگر دهنمکی معترض رانتهای مجیدی در دولت اصلاحات است، نباید به این پاسخ بگوید که آیا خود او هم از رانتهای دولت اصولگرایان استفاده کرده است یا نه؟ اگر رفتن خاتمی بر سر صحنه حاتمیکیا، کار بدی است، آمدن صفار بر سر صحنه فیلم او کار خوبی است؟
یا اگر دهنمکی که روزی شلمچه داشت و مخالفانش را چنان مینواخت نباید انتظار داشته باشد که در روزنامههای مخالفش... عجب حکایت درازی است این متناقضنمای دهنمکی و مخالفانش.
5. فیلم حدیث نفس کارگردان است و هرکس را هم میتوان در آثارش یافت. این را شهید آوینی گفته؛ سلحشور هم گفته، دهنمکی هم گفته، اصلا به قول دهنمکی خیلی از حکما هم گفته اند.
6. سلحشور گفته بود دهنمکی خودش را در اخراجیها مسخره کرده است. دهنمکی هم در جواب انتقاد سلحشور به سریالهای نوروزی نوشته است: «من هرچه در سریال ایشان گشتم تا ببینم خلق و خوی خاص ایشان که نیت آدمها را هم چشمبسته میخواند و میگوید: سازندگان سریال به آن چیزی که میسازند اعتقاد ندارند، در کدام شخصیت سریال ساخته شده توسط او متبلور است که به راحتی میتوان به همه تهمت زد و خود را ملاک حق دانست؟ به کسی جز حاکمان معبدآمون نرسیدم.» نمیدانم خود دهنمکی طاقت دارد که تشبیه به شخصیتهای منفی سریالش شود یا نه؟ اما فکر میکنم مسعود دهنمکی واقعی در وبلاگش متجلی باشد! یکی اش اینکه این قدر عجولانه مینویسد که متنش پر است از غلطهای املایی و نگارشی.
7. برای نوشتن این متن باز هم سوژه بود، اما طولانیتر از این نمیشود؛ شاید اگر آقای کارگردان از این انتقادها استقبال کند، دنبالهاش نوشته شود. اما به نظر میرسد حکایت دهنمکی و مخالفانش مثل باطلنمای زنون باشد. دهنمکی همان کاری را میکند که مخالفانِ همان کارهایش روزگاری میکرده اند که دهنمکی با آن کارهای آن روزگار و این روزگارِ مخالفانی که با همان روزگار و هم این روزگارِ دهنمکی مخالفند، انجام میدهند. همین قدر گیج کننده! هر دو در چنبره قضایای مشابه متناقض جلوه میکنند.