طنز>درسهاي خودروسازان وطنی براي تويوتا!
ستون طنز تهران امروز: اينطور هم نيست که بالفرض اگر يک کشوري در حد و اندازه ژاپن در بعضي صنايع از ما پيشرفتهتر باشد بشود نتيجه گرفت که در مديريت آن صنايع هم از ما جلوتر باشد. نمونه بخواهيد همين ماجراي اخير عذرخواهي و گريه کردن مديرعامل شرکت خودروسازي تويوتا در آمريکا. اين آقا که نامش تويوداست به خاطر يک نقص فني يکسري از توليدات اين خودرو براي توضيح به نمايندگان فروش تويوتا در آمريکا و همچنين توضيح به نمايندگان کنگره اين کشور به واشنگتن سفر کرده بود ضمن عذرخواهي براي اين مشکل به گريه افتاد. پيش از اين همين آقاي تويودا با تحمل صدها ميليون دلار زيان براي ارجاع ميليونها تويوتايي که يک نقص فني در سيستم ايمني داشتند فراخوان جهاني داده و البته عذرخواهي هم کرده بود.اين در حالي است که اين حضرات اگر بهجاي آنکه دائما به فکر پيشرفتهاي تکنولوژيک باشند کمي هم بهدنبال ارتقاي دانش مديريتي خود با تازهترين تجربيات خاورميانهاي بودند، ميتوانستند خيلي راحت از چنين معضلاتي پرهيز کنند. شمهاي از اين تجارب:
1 - يک کارخانه خودروسازي نبايد اصولا اجازه بدهد که محصولاتش يک نقص فني داشته باشند بلکه بايد چند نقص فني داشته باشند. معلوم است که اگر خودرويي بينقص باشد و مثلا فقط سيستم ترمز ABS آن اشکال داشته باشد فورا همه ميفهمند و توقع دارند که هرچه سريعتر آن نقص برطرف شود اما اگر همين خودرو در سيستم فرمان، انژکتور، نور، صدا، ميللنگ، برق داخلي، برفپاکن، گيربکس، دنده و کلاچ داراي مجموعهاي از نقصها باشد کمتر کسي به نقص در ABS توجه ميکند. تازه اگر توجه کرد هم بکند، چطور ميتواند نقصش را پيدا کند؟ خودروي ما که اصلا ABS ندارد!
2 - اصولا يک مدير کارکشته نبايد وجود هرگونه نقصي را قبول کند. در اين نوع مديريت پيشرفته اصولا پذيرش هرگونه خطايي يک عقبنشيني و شکست محسوب ميشود و مصداق «کم آوردن» است و اين درحالياست که مهمترين دليل وجودي يک «مدير» کم نياوردن به هر قيمتيست! يک مدير عاقل هر خبري مبني بر وجود نقص را شايعه ميداند و دليل و مدرک مطالبه ميکند و اگر دليل و مدرک ارائه شد آنها را غيرکارشناسي ميداند و اگر اين دلايل و مدارک از سوي اشخاص و نهادهاي کارشناسي ارائه شده بود آن را مغرضانه ميخواند و حتي اگر اعتبار آن اشخاص و نهادها به قدري بود که امکان انتساب غرضورزي به آنها وجود نداشت بايد طرح چنين مسائلي را فعلا بهصلاح نداند.
3 - گل بيعيب خداست و يک مسئول کارکشته بايد با استفاده از اين مطلب، وجود هرگونه نقصي در مجموعهاش را طبيعي قلمداد کند. مثلا فرض کنيد خودرويي که به دست مشتري داده شده فرمانش بالانس نيست، تايرش تاب دارد، دود ميکند، شيشهاش ترک دارد، ميللنگش تاب دارد و ضبط صوتش کلا وجود ندارد. تازه همه اينها را هم که مشتري از بازار آزاد جبران کند در نهايت درهايش قفل ميشود و آتش ميگيرد. اولا که بنا به بند 2 همهاش شايعهسازي و شانتاژ و دروغ است! ثانيا به فرض هم که چنين باشد، چه کسي مدعي است که محصولش بينقص است؟ خب ممکن است چند اشکالي هم در محصولات ما وجود داشته باشد. گل بيعيب کجاست؟ (با گردن خم، چهره مظلوم، لبخند آرام و چشمهاي خمار ادا شود.)
4 - حالا گيريم که هيچکدام از موارد فوق افاقه نکند و قرار به عذرخواهي گذاشته شود. اين کار هم بعضي وقتها لازم ميآيد و بُرد تبليغي خوبي براي نشان دادن تواضع و فروتني و مردمي بودن دارد. حتي شايد لازم باشد آدم در مقابل خبرنگارها استاده باشد چون شمع و مترسد ز آتشش! اشکالي ندارد ولي چه معني دارد که آدم اگر همچو کاري کرد ضرر مادي را هم قبول کند؟ اصلا اين کارها بهخاطر مفت بودن ارزش دارد و اگر قرار باشد آدم هم عذرخواهي و گريه کند و هم نقص فني ماشينها را مفت و مجاني درست کند مثل اين است که آدم هم چوب را بخورد و هم پياز را.