قالیباف>فرصت را از دشمنان بگيريم
«فرصت را از دشمنان بگيريم» عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم دكتر محمد باقر قاليباف است كه در آن ميخوانيد؛ به پايان روزهاي دهه فجر رسيديم، روزهايي كه به تمام معنا جشن پيوند هويت ايراني و اسلامي است. روزهايي كه به 22 بهمن ختم ميشوند و امسال راهپيمايي هر ساله اين روز بزرگ در حالي برگزار شد كه انقلاب اسلامي مردم ايران وارد سي و يكمين سال حيات شده است.
در اين ترديدي نيست كه انقلاب اسلامي رويدادي بيبديل در تاريخ معاصر جهان بود و ما مردماني هستيم كه در هر سني و جايگاهي و با هر ديدي در فضايي زيست ميكنيم كه از انقلاب برآمد و در دامان آن باليد.
انقلاب سرنوشت همه ما را رقم زد و همواره در زندگي ما جاري است اما آن رويداد براي نسلي كه آن حادثه بزرگ را شكل داد و در آن حضور داشت معناي ويژه و متفاوتي دارد.
به عنوان عضوي از آن نسل ميتوانم بگويم اگرچه انقلابها همواره حوادثي شگفتانگيزند اما در ايران تحت زعامت امام(ره)، خيزش مردم به عطر معنويت و اخلاق آميخته شد و ماهيتي ملكوتي يافت. انقلاب همه شركتكنندگان را در خود جاي داد و انرژي بزرگي را در اين ملت آزاد نمود كه گويي براي قرنها در دلها باقي مانده بود. انقلاب چنان شوري را در دلها ايجاد كرد كه «فرد» در آن معنايي نداشت. آن دوران همه چيز از متن مردم ميجوشيد و استوار به يك اراده جمعي شگفتانگيز بود، با اتكاي به اين انرژي بود كه همه در كنار هم به جبههها وصل شديم و آن حماسه بزرگ توسط فرزندان انقلابي خميني كبير (ره) براي هميشه تاريخ افتخار اين سرزمين و كارنامه اين سرزمين خواهد ماند.
اكنون سي و يك سال از آن رويداد الهي ميگذرد، بارها گفتهايم كه بايد اين تجربه و فرهنگ شگفتانگيز آن به نسلهاي بعدي منتقل شود ولي همه ميدانيم كه اين امر تحقق نيافته است. زبان و رفتار و ابزارهاي ما براي انتقال اين فرهنگ جاودان ناتوان بودهاند. اين كاستي بزرگ ماست، اما بيترديد انقلاب در روح جمعي اين مردم آزاده حضور دارد و ما را در بزنگاهها و شرايط سخت نجات خواهد داد.و اما سخني درباب شرايط روز كشور؛ انقلاب ما در آستانه
سي و يك سالگي خود روزهاي سختي را ميگذراند. روزهاي سختي كه البته به مفهوم چالش يا تعابيري همچون بحران نيست. روزهاي سخت، يعني اينكه ما يكي از فرصتهاي هميشگيمان يعني اجماع درمورد چارچوبهاي نظام و مرزبندي با دشمنان اين نظام را كمرنگ كردهايم و درگير جدالي پرضرر و فرساينده شدهايم كه ادامه آن آسيبهايي جدي بر ما وارد آورده، دوستداران نظام را نگران و دشمنان اين نظام و آب و خاك را اميدوار ميكند.
انتخاباتي در اين مملكت برگزار شد و درحاليكه دشمنان نظام و انقلاب بر طبل تحريم و عدم تاثير مشاركت ميكوبيدند، مردم با اميد بسيار به ميدان آمدند و مشاركت بيسابقهاي در تمام دموكراسيهاي تاريخ شكل گرفت. مشاركتي كه فرصتي بزرگ براي اعتلاي مردمسالاري ديني بود. اما از شب 22خرداد ماجرا بهگونهاي ديگر ورق خورد و سلسلهاي از رويدادها آغاز شد و دفتري از ماجراهاي تلخ را پيش روي ملت گذاشت.
وقتي به حوادث قبل و بعد از انتخابات مينگريم و نتايج حاصل از كنشها را ميبينيم، ميتوان شواهد بسياري آورد كه نخبگان درگير در انتخابات، ظرفيتها و قابليتهاي لازم براي آن رويداد قابل ملاحظه را نداشتهاند. بايد به اين نكته اذعان كرد كه آنها تحتتاثير جوعمومي اطراف خود قرار گرفتند وگرنه بهطور متعدد اين پديده را ديدهايم كه افراد گمان پيروزي داشتهاند، ولي پيروز نگشتهاند. انتخابات خردادماه هيجان مثبت و خارقالعادهاي را در كشور ايجاد كرد و نياز بود تا نخبگان ما قبل از چنين كارزاري قابليتهاي عمل سياستمدارانه را در خود بهوجود آورده باشند تا بتوانند در مقطعي چون روزهاي پس از انتخابات بر هيجانها غلبه كنند و منطقي رفتار نمايند. امري كه به دليل نبود همين بصيرت تحقق نيافت.
از ديدگاه منطقي و برخلاف تحليلهاي تند و اتهامافكنانه كه عنوان ميكنند برخي خواص با هدفي از پيشتعيينشده به اين مسير قدم نهادند.
اين معضل ناتواني پتانسيلهاي فردي و جمعي سياسيون و برخي نخبگان ما براي مديريت فضاي هيجاني برآمده از انتخابات بود كه سلسلهاي از قضايا را گشود كه گويي هيچكس كنترلي بر آن نداشت و به وقايعي انجاميد كه نگراني حاميان اسلام و انقلاب را برانگيخت و موضوع از حمايت از فردي خاص عبور كرد و سرچشمه آن باز هم از اردوگاه دشمنان بيروني نظام رويت شد.
اين اشخاص البته افرادي دلبسته به انقلاب و نگران ميراث امام راحل (ره) بهشمار ميروند، اما با عدمدعوت و نپذيرفتن ساز و كارهاي قانوني، ولو بهخاطر مصلحت نظامي كه همگي به آن باور داريم و حفظ آن را ضرورت ميدانيم، زمينه اميدواري معارضان و معاندان نظام را زنده كردند و پيوند اين «غفلت» بزرگ با تندرويها يا به قول رهبر معظم انقلاب، «احساس مسئوليتهاي فراتر از قانون» فرصتها به تهديد گره خورد. شكافهايي در متن جامعه بهوجود آمد و سرمايههاي بسياري به هدر رفت. گسلهاي منازعهآلود در ميان خانواده انقلاب آشكار شد كه باعث افول اقتدار بيروني نظام «ما» و طمع دشمنان شد.
تعجب آنجاست كه دوستان هردو سو، پيامدهاي ناخوشايند و شادي دشمنان را ميبينند و همچنان به راه غلط طي شده اصرار دارند و هشدارهاي ناظران هوشيار و رهبر معظم انقلاب را ناديده گرفتند. ماجراي انتخابات اما سوي ديگري نيز دارد. رفتار پيروزمندان انتخابات نيز به مانند رفتار طرف بازنده، قاعده سياسي دارد. هنگامي كه ما در بستر هيجاني روزهاي پس از انتخابات، دست به رفتارها و سخناني ميزنيم كه بوي تحقير طرف مقابل و به رخ كشيدن پيروزي را ميدهد، طبعا نميتوانيم مدعي رفتاري برآمده از بلوغ سياسي و مشي امام (ره) باشيم. در اين ميان متاسفانه آفت بزرگي نيز مشاهده شد و آن بهراه افتادن كارخانهاي از حرمتشكني، تحقير و اتهامزني به اجزايي از خانواده انقلاب - ولو دچار لغزش شده - بود؛ آفتي كه در طول تاريخ معاصر ما همواره سياست ما را آلوده كرده و آسيب ايجاد كرده است. هيچ كس منكر طمع بيپايان خارجيها و دشمنان انقلاب نيست و ما در همين حوادث نيز دست آشكار و پنهان اين دشمنان را ديديم، ولي وقتي آنقدر موضوع را بزرگ كنيم كه حاشيه بر متن بچربد، به دست خود، خواست دشمن را كه در پي ماهي گرفتن از فضاي فتنه و آب گل آلود است، برآوردهايم.
نحوه غلط مديريت قضايا و ميدانداري كساني كه جز تحقير و انگ زدن كاري نميكردند به سهم خود نقش مضري ايفا كرده است. به باور من، ريشه مشكل در آن بود كه ما پتانسيلهاي لازم را در سياسيون براي پرهيز از عملكرد هيجاني در مقابل نتيجه انتخابات شاهد نبوديم. در حالي كه ميتوانستيم از امام (ره) وام بگيريم و فضا را معطر كنيم كه بعد از اختلافات انتخاباتي در نهم ارديبهشت 63 فرمودند: «مكلفند همه كه شرعا حفظ بكنند جمهوري اسلامي را... و حفظ به اين است كه اختلاف نداشته باشند. به اين است كه مبادا آن كسي كه فرض كنيد برده است به اصطلاح برود به رخ رقيب بكشد و آن كسي كه نبرده است خيال كند چيزي از دستش رفته است. اصل، اسلام است كه در دست شماست. ميخواستيد آنجا خدمت كنيد، حالا نشد جاي ديگري خدمت ميكنيد.»
اكنون هشت ماه از آغاز ماجرا گذشته و 22 بهمن فرصتي است براي اينكه به ياد بياوريم همه بر سر ميراثي از ايثار و شهادت ايستادهايم كه حفاظت از آن، فراسوي موضوعات فردي و جزئي، مهمترين مساله است. 22 بهمن از اين رو، فرصت همه نيروهاي خانواده انقلاب است كه با كنار گذاشتن تمايزهاي شادكننده دشمنان، نشان دهند ميراثداران خميني كبير(ره)، به رغم مشكلات دروني، مرزهاي شفافي را با مخالفان و معارضان اساس و كيان اين نظام و كشور دارند؛ دشمنان كه اين روزها گوشها و چشمهايشان به دنبال شنيدن خبر درگيري و اختلاف و... از ايران است. بياييد اين فرصتها را از آنها بگيريم. مگر پيام انقلاب و امام (ره) غير از وحدت حول مشتركات و سعهصدر ميان دوستان، دور شدن از منيتها و كينهورزيهاي شخصي، تبري از دشمنان داخلي و خارجي و گردآمدن حول محور وليفقيه بود. اميدوارم دهه فجر اين نكات را به ياد ما آورده باشد.