آگاه
کد خبر: ۴۰۳۰۶

مطبوعات واقعي؛ همت بود و موج انديشه

طنز


مرور بر ستون طنز در رسانه‌ها

مناظره به سبک مهندس!

تهران امروز> محمود فرجامي
فرجامين‌پور: بينندگان عزيز سلام. سلسله مناظره‌هاي «رو به امروز» روزنامه تهران‌امروز را که طبق اطلاعات واصله به خاطر شکل و شمايل خاص «امروز» که همه نگاه‌ها را رو به خودش برگردانده، پربيننده‌ترين برنامه در نوع خودش هست رو تقديم حضورتون مي‌کنيم.

موضوع برنامه امشب بررسي بي‌طرفانه نظرات گوناگون درباره ستون وزين، ورزشي، محشر و عالي «مونوريل» در تهران‌امروز است و مهمان برنامه امروز ما آقاي دکتر فرجام هستند که متاسفانه طرف مناظره ايشون به‌رغم تماس‌هاي مکرر ما به دلايل نامعلومي مثل اصابت نانچاکو به دنده‌هاي‌شان نتوانستند در برنامه حضور پيدا کنند که جا داره در همين‌جا از فرجومي که زحمت انتقال ايشون از پشت در استوديو به بيمارستان رو کشيدند تشکر داشته باشم. آقاي دکتر فرجام که از مدافعان ستون مونوريل هستند دکتراي علوم سياسي دارند که الهي قربونشون برم و استاد اخلاق، متالوژي، روزنامه‌نگاري، کشاورزي، هوا و فضا و ساير موارد هستند. آقاي دکتر در خدمت شماييم.

دکتر فرجام: بنده هم متقابلا خدمت شما و بينند‌گان عزيز عرض سلام و ادب و احترام دارم و جا داره که ضمن تشکر از برنامه خوب، منصفانه و به‌خصوص چالشي شما از دوست و برادر عزيزم جناب آقاي مهندس فرجامي رئيس اين رسانه که اين فرصت رو در اختيار من و شما و دايي جان و پسر عمو و دختر عمه جان و خود عمه خانم و حسن و جواد و اميد و نويد و کامبيز و مريم و سمانه و معصومه و ژيلا و ساير دوستان و بستگاني که از راه‌هاي دور و نزديک قدم‌رنجه...

فرجامين‌پور: به‌عنوان اولين سوال مي‌خواستم نظر شما رو در مورد ادعاهاي سست و بي‌اساس عده‌اي که معتقدند ستون مونوريل خداي ناکرده ستون بي‌مزه‌ايست بپرسم.

دکتر فرجام: من واقعا متاسفم از رواج اين همه بي‌اخلاقي و بي‌مرامي و بي‌معرفتي... و بگذريم... آخه اين حرف‌ها جدا يعني چه؟ اينها چرا نمي‌آيند به جاي اين ادعاهاي بنيان‌برافکن بنشينند و به‌طور منطقي و مستدل و در فضايي آرام و سرشار از عطر اخلاق و معنويت گفت‌وگو و مناظره‌کنند؟ يعني چه اين حرف که مونوريل بي‌مزه است؟ اولا که پدرتان بي‌مزه است. ثانيا عزيزان من آخه با چه مدرکي اين حرف را مي‌زنيد؟ آدم که نمي‌تواند همين‌طوري بي‌دليل و سند و مدرک يک چيزي بپراند. پس اخلاق چه مي‌شود؟ منطق چه مي‌شود؟ انسانيت کجا مي‌رود؟ آن هم در اين موقعيتي که ما بيش از هر چيز به آرامش و اتفاق نظر احتياج داريم که مهندس فرجامي هم بارها بر اون تاکيد داشته اند.

فرجامين‌پور: دقيقا با نظر شما موافقم. اتفاقا خود من که يکي از بهترين خبرنگارهاي تاريخ بشريت هستم چند وقت پيش در سايتي که با دوستان مي‌چرخانيم خطاب به آن دسته از دوستان محترمي که اين شايعات احمقانه را مطرح مي‌کنند نوشتم که‌ اي جاسوس‌هاي فريب‌خورده عزيز! چرا نمي‌آييد به‌جاي اين حرف‌هاي بي اساس با هم در فضايي سرشار از آرامش و خوش‌بيني گفت‌وگو کنيم و با قبول حماقت و بلاهت و خيانت و جنايت شماها به تفاهم برسيم؟ اما آنها بزدل تر از اين حرف‌ها بودند.

دکتر فرجام: دقيقا همينطوره. شما ببينيد؛ دوست و برادر بزرگوار ما جناب مهندس فرجامي که مديريت اين رسانه را برعهده دارند ده‌ها بار به اينها پيغام داده‌اند که من حتي حاضرم در فضاي عادلانه‌اي تايم به شما بدهم که شما بياييد اعتراف کنيد ستون مونوريل محمود فرجامي بهترين ستون طنز تاريخ دنياست که در بهترين روزنامه تاريخ مطبوعات جهان يعني تهران‌امروز به چاپ رسيده اما آنها در پاسخ چي گفته‌اند؟ خيلي عذر مي‌خواهم ولي گفته‌اند: حتما!

فرجامين‌پور: جدا از مخاطبان عزيز بابت پخش اين کلمه بي‌ادبانه پوزش مي‌خواهم.
دکتر فرجام: من هم مي‌خواهم ولي چاره‌اي نبود.

فرجامين‌پور: خيلي متشکرم. از حضور خودم و شما مرخص مي‌شويم.

کیهان> گفت و شنود
گفت: روزنامه آمريكايي نشنال نوشته است؛ ما آمريكايي ها احمق بوديم كه به آشوب هاي ايران دل خوش كرده بوديم. بايد بپذيريم كه موسوي و خاتمي و كروبي به مرده سياسي تبديل شده اند.

گفتم: سران فتنه هم مدتهاست متوجه شده اند كه تا حالا زور الكي زده اند و با آبكش، آب كشيده اند!

گفت: ولي سازمان هاي «سيا» و «موساد» و «اينتلجنت سرويس» هنوز فرمان آشوب صادر مي كنند!

گفتم: در عوض گروه هاي داخلي با هزار زبان در سايت هاي خود به آنها گوشزد مي كنند كه ديگر كاري از دستشان ساخته نيست.

گفت: با اين همه، سايت وزارت خارجه اسرائيل خطاب به آشوبگران نوشته است كه نبايد نااميد شويد، دچار خيالات شده ايد كه فكر مي كنيد كارتان تمام شده!

گفتم: يارو به دكتر پدرش زنگ زد و گفت؛ دكتر جان! پدرم بد جوري مريضه، دكتر گفت؛ چيزيش نيست، خيال مي كنه كه مريض شده. سه روز بعد دكتر زنگ زد و پرسيد؛ حال پدرت چطوره؟ و يارو جواب داد، چيزيش نيست، فقط دو سه روزه كه خيال ميكنه مرده و نفس نمي كشه!

برو بابا دلت خوشه
اعتماد> ابراهيم رها
از آنجا که بعضي ها معتقد بودند غذاهايي که من آشپزش هستم، شور است، من هم تصميم گرفتم آن ستون را تعطيل کنم. تا اينجايش براي دوستان خوشحال کننده است اما بعد با عرض شرمندگي فراوان تصميم گرفتم ستون جديدي راه بيندازم. چه مي شود کرد، حالا که شرايط اين طوري است به جاي آشپزي، در اين زمستان مي نشينيم دور کرسي و قصه تعريف مي کنيم. در اين ستون من هر روز قصه «مهمان هاي ناخوانده» را تعريف مي کنم؛

يک شب باراني زمستاني خاله پيرزن در خانه کوچک خودش نشسته بود و از پنجره به ريزش باران نگاه مي کرد و احتمالاً آن را جزء دستاوردهاي دولت احمدي نژاد به حساب مي آورد چراکه او با 250 هزار تومن درآمد و در حالي که 220 هزار تومن اجاره همين خانه مربوط به قصه را مي داد اما جزء خوشه 3 قرار گرفته بود و براي پختن آبگوشت براي مهمان هايش هم بايد گوشت را کيلويي 18 هزار تومن مي خريد و چاره يي نداشت جز اينکه باران و تگرگ و باد و زلزله و سيل و توفان را جزء دستاوردهاي اين دولت به حساب بياورد.

باري، خاله پيرزن در همين فکرها بود که يکي در زد. خاله پيرزن پرسيد؛ کيه؟ احمد توکلي از پشت در جواب داد؛ منم منم احمد توکلي، بيرون داره بارون مياد. خاله پيرزن من اومدم خونه‌ت تا بگم محدودسازي مطبوعات توسط دولت کار غلطي است.

خاله پيرزن گفت؛ بيا تو خيس نشي، مثل اينکه اون سري توي 13 آبان دوستان اصولگرا درباره تو شعار دادن مرگ بر منافق. تو عبرت نگرفتي ننه، تو مثل اينکه حواست نيست ننه «مطبوعات واقعي/ همت بود و موج انديشه،» قافيه هم مهم نيست.

احمد توکلي تازه رفته بود يه گوشه نشسته بود که باز صداي در بلند شد. خاله پيرزن پرسيد؛ کيه؟ يکي از پشت در جواب داد؛ من نماينده کارفرمايان در تامين اجتماعي هستم. خاله پيرزن گفت؛ ننه اسم تو از اسم واقعي پله هم درازتره،

نماينده در تامين اجتماعي گفت؛ خاله پيرزن بيرون داره بارون شديدي مياد. از طرفي هم من سرپناه ندارم چون «تامين اجتماعي در بدترين شرايط پنجاه سال اخير قرار دارد».

خاله پيرزن گفت؛ اينجا اگه مي خواي بياي تو حرف سياسي نزن والا اين ستون رو هم مي بندن، يعني اين خونه کوچيک من رو هم تعطيل مي کنن. بيا تو و بگو صادق محصولي در وزارت رفاه و تامين اجتماعي کولاک کرده. هفت ماه پيش هم کولاک کرد البته توي وزارت کشور. کولاکش مهمه بقيه ش الکيه.

اوني که پشت در بود اومد رفت يک گوشه نشست که دوباره صداي در بلند شد. خاله پيرزن پرسيد؛ کيه کيه؟ جواب شنيد؛ من خود دولتم. خاله پيرزن، طرح جرخوردگي اقتصادي آوردم برات. خاله پيرزن گفت؛ ننه جون اين خونه من هم سقفش چکه مي کنه هم پنجره هاش درز داره، هم هر کاري مي کنم بوي نفت از سفره ش نميره هم... خلاصه به اندازه کافي جرخوردگي داره بذار به بدبختي خودمون برسيم.

بعد دوباره صداي در بلند شد. خاله پيرزن پرسيد؛ کيه؟ جواب شنيد من جشنواره فيلم فجر هستم. اين دفعه خاله پيرزن عصباني شد، گفت؛ تو اول دو نفر پيدا کن داوريت رو قبول کنن بعد سر تو بنداز پايين بيا اينجا، برو بابا دلت خوشه،

ارسال نظرات
خط داغ