فاتحه كشاورزان را بايد خواند
دبير اتحاديه بارفروشان تهران در نامهاي سرگشاده به رئيس اصناف كشور، از تصميمهاي مسئولان وزارتخانه بازرگاني در اتاقهاي در بسته بدون مشورت با خبرگان نسبت به واردات يا صادرات يا ذخيرهسازي نامناسب انتقاد كرد و خواستار بازنگري دولت نسبت به اين موضوع شد.
علي حاجفتحعلي، در اين نامه واردات ميوههاي تفنني را با وجود توليدات داخلي در حالت عادي لطمه زدن به توليد داخلي ذكر كرده و اعلام داشت در صورت تداوم اين روند، فاتحه كشاورز و كشاورزان را بايد خواند.
در اين نامه خطاب به قاسم نودهفراهاني، رئيس مجمع امور صنفي توزيعي و خدماتي تهران آمده است: «باز هم طبق روال هر سال بوي عيد به مشام مسئولين در وزارت بازرگاني رسيده و ياد ميوه و تبعات آن افتادند تبعاتي از قبيل كمبود يا فراواني، ارزاني يا گراني، ذخيرهسازي يا واردات و صادرات آن. همانطور كه هر سال شاهد و ناظر آن بودهايم مسئولين مربوطه كه هرازچندگاهي هم عوض ميشوند در اتاقهاي در بسته تصميم به واردات يا صادرات يا ذخيرهسازي بدون مشورت با خبرگان در اين موارد مينمايند كه حاصل هر سالهشان غير از ضرر به بيتالمال و هزينه كردن از جيب ملت، كار ديگري انجام نميدهند.»
بر اساس مطالب عنوان شده در اين نامه «باغهايي كه در گذشته دور احداث شده بود و منبع توليدي براي صادرات ميوه محسوب ميشد در اثر عدم مديريت صحيح روبه نابودي رفته و يكي پس از ديگري از بين رفته است (دشت قزوين) و باز هم عدم برنامهريزي صحيح و نداشتن آمار مخصوصا در دو مورد نياز اساسي مردم؛ پياز و سيبزميني هر سال با مشكل روبهرو هستيم يكسال آنقدر اين دو محصول كاشته ميشود كه برداشت آن جوابگوي هزينه برداشت و حملونقل آن هم نميشود و به صرفه نيست و كشاورزان اين دو محصول با ضررهاي هنگفت روبهرو بوده و توان كاشت سال بعد را هم نداشتهاند و سال بعد در اثر عدمكاشت با كمبود مواجه ميشويم كه اجبارا از تركيه يا پاكستان بايد وارد كنيم اين موضوع را هر سال شاهد بودهايم كه تكرار شده است. اگر آمار داشتيم و مسئولين ما در وزارت كشاورزي يا حتي وزارت بازرگاني مقدار مصرف سرانه مردم را در سال حساب كرده و مقدار زميني كه بايد به زير كشت برود براي مصرف داخلي بررسي ميكردند هر سال با چنين مشكل كمبود يا اضافه روبهرو نبوديم. هيچ ارگاني هم مسئوليت برنامهريزي براي كاشت و برداشت را به عهده نگرفته و پاسخگو نيستند شايد هم تشتت آرا و نبود
مركز تصميمگيري واحد باعث اين نابسامانيهاست و اما در مورد دو محصول مورد نياز مبرم مردم مثل پرتقال و سيب درختي كه از اين دو محصول پرتقال در شمال ايران و جنوب ايران فراوان است و با احداث باغهاي بخش خصوصي و در بعضي مناطق باغهايي كه به دست بنياد اداره ميشود هر ساله نياز مصرفي داخلي را تامين كرده و اگر عوامل ارضي و سمايي لطمه به اين محصول نزند هيچ نيازي به وارد كردن اين محصول نداريم و خوشبختانه در اين مورد خودكفا هستيم كه البته علت اصلي آن وجود بخش خصوصي ميباشد و سيب درختي هم به همين صورت در تمام نقاط ايران اين محصول توليد ميگردد كه بيش از 90 درصد آن هم در دست بخش خصوصي ميباشد. اگر اين محصول از آفات زميني و هوايي مصون بماند هيچ نيازي به واردات اين محصول هم نداريم و در حد مصرف خودكفا هستيم حال اگر كسي با واردات اين دو محصول و خروج ارز از كشور موافق نباشد نگاه روستايي به اقتصاد دارد؟ و اما در مورد ذخيرهسازي اين موضوع را در سالهاي قبل هم عنوان كردهام، باز تكرار ميكنم كه ذخيرهسازي از منابع داخلي جابهجا كردن محصول است و عامل گراني و باعث هزينههاي اضافي ميگردد. اگر قرار باشد كه محصول ذخيره گردد
ميبايست از منابع خارجي تهيه شود آن هم در شرايطي كه محصولات داخلي ما دچار آفت شده باشند وگرنه آن هم لزومي ندارد. درهاي باز براي ورود محصولاتي كه نيازي نيست فقط لطمه به كشاورز و باغداران را باعث ميشود به چه معني است؟ نميدانم آيا ميتوان كلمه مافيايي را به كار برد كه حلقه زنجيرهاي اختاپوسوار اين مسير را ميچرخانند كه شاهد رويت محصولات غيربهداشتي و غيرضروري هم باشيم.»