درياچه اروميه بايد برود!
طنز
مروری بر ستون طنز رسانه ها
تهران امروز> درياچه اروميه بايد برود!
محمود فرجامی
يكي از باورهاي رايج نادرست درباره دولت و سازمان محيط زيست كشور اين بوده و هست كه آنها بايد راهكارهايي براي حفاظت از درياچه اروميه داشتهباشند و با عمل به آنها در حفظ اين درياچه منحصر به فرد بكوشند.
دلايل بسياري براي اعتقاد به آن باور غلط وجود دارد: اين درياچه يكي از دو درياچه بزرگ جهان است كه به خاطر غلظت نمك فراوان در آب آن، انسان در آنها غرق نميشود، فضولات حيواني موجود در برخي سواحل اين درياچه خواص درماني دارند، جزاير بسيار زيبايي در اين درياچه وجود دارند كه جانوران نادري در آنها زندگي ميكنند... و از اين قبيل موارد.
اين درياچه به سرعت در معرض نابودي و خشك شدن است بهطوريكه در 13 سال گذشته شش متر از عمق آن كم شده است و سواحل آن هر روز عقبنشيني ميكنند و اگر وضع به همين منوال پيش برود تا 10 سال ديگر اين درياچه با عمر 400 هزار ساله به كلي نابود شده و جاي خود را به پنجهزار كيلومتر مربع نمكزار خواهد داد.
همين اخبار و گزارشها معتقدان به آن باور نادرست را بر آن داشته تا اخيرا براي چندمينبار از دولت و سازمان محيطزيست بخواهند هرچه زودتر براي نجات اين درياچه اقدام كنند.ما به دلايل زير با هرگونه اقدام دولت و نهادهاي دولتي براي نجات اين درياچه مخالفيم. برخي از اين دلايل به شرح زيرند:
1 - از نقطه نظر توريسم، درياچه اروميه به چه كار ما ميآيد؟ قرار است توريستها بروند ساحل چه كار كنند؟ با كدام امكانات ميخواهيم از آنها پذيرايي كنيم؟
2 - از نظر گردشگري داخلي چه لزومي دارد مردم از راههاي دور و نزديك بنزين ليتري فلان تومان را بسوزانند و اينهمه دولت را بابت تامين يارانه بنزين از راههاي قانوني و غيره و ذلك توي دردسر بيندازند كه بروند آذربايجان درياچه تماشا كنند؟ براي مردم آن منطقه هم كه لابد اين درياچه ديگر ديدن ندارد.
3 - چه اشكالي دارد به جاي يك درياچه منحصربهفرد كه به هيچ طريقي بلد نيستيم از آن سود ببريم يك نمكزار غير منحصر بهفرد داشته باشيم كه لااقل بلديم نمكش را بستهبندي كنيم و به پول (از نوع شعارنويسي نشده البته) تبديل كنيم؟
4 - اين درياچه يكي از موانع بزرگ براي رفت و آمد مردم و مسئولان و بهويژه انجام سفرهاي استاني است. سالهاست كه يكي از نهادهاي دولتي مشغول ساختن جادهاي روي اين درياچه است كه البته براي بسترسازي آن، با ريختن صدها هزار كاميون شن و سنگ در وسط درياچه عملا اين درياچه به دو بخش تقسيم شده و طبيعي است كه ميلياردها تومان هزينه براي اين كار منظور شده است.
با خشك شدن هر چه سريعتر اين درياچه، مشكل مذكور تا حد زيادي حل ميشود.از تمام موارد فوق نتيجه ميگيريم كه بهتر است كماكان گردشگران خارجي براي شنا در درياچهاي كه انسان در آن غرق نميشود به بحرالميت در فلسطين اشغالي بروند، هموطنان براي ديدن جانوران نادر در خانهشان پاي تلويزيون بنشينند و مسئولان هم به دعواهاي سياسي خودشان مشغول باشند.
از همه دلايل بالا هم كه بگذريم، اصولا وقتي مسائلي حياتي مثل علم كردن مونوريل و كمك 280 ميليون دلاري به بوليوي وجود دارد چه كاري است كه آدم سر يك درياچه پر از نمك، خون خودش را كثيف كند؟
کیهان> گفت و شنود
گفت: تازه چه خبر؟!
گفتم: آقاي كروبي درباره مسائل اخير بيانيه صادر كرده است.
گفت: خوب شد بيانيه صادر كرد تا توده هاي عظيم مردم از سردرگمي نجات يافته و راه خود را پيدا كنند!!
گفتم: مرد حسابي! آخه كسي كه به اندازه آراي باطله هم رأي نياورده و مردم با رأي زير يك درصد نشان داده اند او را اصلاً به حساب نمي آورند، ديگه براي چي بيانيه صادر مي كنه؟!
گفت: چه عرض كنم؟! دعواي نظام با آمريكا و اروپا و قدرت هاي سلطه گر جهاني است، حالا موسوي و كروبي و خاتمي هم با صدور بيانيه مي خواهند بگويند ما هم هستيم!!
گفتم: دو نفر با هم دعوا كرده و پليس در حال انتقال آنها به كلانتري بود. چند تا آدم بيكار كه دائماً در قهوه خانه مشغول قليان كشيدن بودند براي اين كه خودي نشان بدهند دنبال آنها راه افتاده و پشت سر هم از پليس مي پرسيدند ما را كجا مي بريد؟ و پليس نگاهي به آنها انداخته و گفت؛ اين دو تا دعوايشان شده دارم مي برمشان كلانتري، شما بفرمائيد قليونتون رو بكشيد!
اعتماد> فعلاً خداحافظ
ابراهيم رها
قول داده بودم در اين ستون حتي اگر به اندازه يک خط بشود از حق دفاع کرد، بمانم و بنويسم اما اين اواخر ستون هايي که کامل و به زبان علمي از بيخ بريده مي شوند، تعدادشان بيشتر از آنهايي است که فرصت چاپ پيدا مي کنند. يعني آن يک سطر هم نمي ماند. نه ايرادي مي ماند و نه چاره يي. نه گلايه يي از مسوولان روزنامه- که شرايط شان را دارم هر روز مي بينم- و نه گريزي براي من که شرايطم را داريد هر روز مي بينيد.
به اسم آزادي قسم ياد کردم که حرف هايم را باور کنيد. ستون آموزش آشپزي را دوست داشتم چون شما به آن محبت داشتيد. اما به قول اثيرالدين اخسيکتي «از دست عزيزان چه بگويم گله يي نيست/ گر هم گله يي هست دگر حوصله يي نيست». از سوي ديگر هم بايد شرايط امروز مطبوعات را درک کرد. من قلباً ايمان دارم يک نشريه مفتوح اما دست به عصا بهتر است از يک نشريه بسته بندي شده اما کماندو، نبود من و ستون من هم از اين استدلال مي آيد.
دوست داشتم سبزي پلو با ماهي را تا شب عيد امسال ادامه مي دادم. به بعد از آن هم فکر کرده بودم؛ کوکوسبزي، شکر خدا که غذاهاي سبز کم نيستند اما وجود غذا براي آموزش آشپزي شرط لازم و کافي نبوده و نيست.
در اين مدت حرف هاي زيادي شنيدم. همسرم از «عزيزم اين جوري ننويس» شروع کرد و گاهي به «مگه تو زن و بچه نداري خودخواه؟» هم سرک کشيد. پسرم که همچنان شعار مي دهد «جين مارو دزديدن/ دارن باهاش پز مي دن» هم معتقد بود بهتر است اين را ننويسم و زودتر بروم منزل. پدرم از تجربياتش در انقلاب 57 گفت و خلاصه حرفش «آدم شو» بود و مادرم تاکيد داشت «به زندگيت بچسب».
دوستانم هم زنگ يا اس ام اس مي زدند با اين مضامين درخشان؛ «تو ديوونه يي. اين جوري ننويس خره»، «ما کمپوت نمياريم ملاقات» و... اما سعي کردم به اين کله خري مکتوب ادامه بدهم. حالا اما ستون رسماً شده مثل قصه يکي بود، يکي نبود. شده مثل چنگال يکي در ميان. خب اين يعني ديگر نمي شود.
تاکيد مي کنم و تاکيد مي کنم که شرايط مسوولان روزنامه را درک مي کنم و شرط ادب مي دانم (ادب؟ من؟،) که به جاي آنکه سرم را بيندازم پايين و بدون هيچ توضيح و اطلاعي همين طوري بروم، اين چهار خط را خدمت شما توضيح عرض کنم (ديگر حتماً مي دانيد که عرض کردن فعلي منکراتي نيست) و يک سپاسگزاري هم بزنم تنگش و بعد مرخص شوم.
سپاس خداي را که لطف داشت به من تا بمانم و به قاعده اين ستون، گاهي شما را کمي بخندانم که برايم غنيمتي عزيز است. سپاس از شما که هر روز من را محبت مال(،) کرديد و ايضاً از روزنامه که ريسک حضور اين ستون را پذيرفت. تا اطلاع ثانوي بنده را دعا بفرماييد مزيد بر امتنان خواهم شد.
خبر آنلاین> اختلافات من و جامعه مدرسین حوزه علمیه قم
شهرام شکیبا
نقد اسفندیار رحیممشایی، رئیس دفتر رئیسجمهور و اسلامشناس برجسته برعملکرد حضرت نوح(ع) در باب مدیریت جامع و ایجاد عدالت واکنشهای گوناگونی را برانگیخته.
اولین واکنش از جانب بنده بود (اشاره به مطلب دیروز بنده با عنوان نقد مشایی بر عملکرد...) و واکنش بعدی از جانب جامعه مدرسین حوزه علمیه قم.
آیتالله حسن ممدوحی عضو جامعه مدرسین گفته است: «سخنان وی [رحیممشایی] بیش از حد احمدینژاد را اذیت میکند که ما راضی نیستیم.»
1- خود احمدینژاد باید ناراضی باشد که نیست و تازه ایشان را اسلامشناس برجسته هم میداند.
2- رئیس دفتر ریاست جمهوری باید خلقیاتش به مذاق رئیسجمهور خوش بیاید که میآید (یا بالعکس).
آیتالله ممدوحی: «اگر مشایی چنین سخنانی را گفته باشد، رئیسجمهور باید در مورد وی تجدیدنظر بکند.»
1- اتفاقاً رئیسجمهور هر بار که در دفترش را باز میکند و این اسلامشناس برجسته را پشت میز کارش میبیند، فیالمجلس تجدیدنظر میکند و هربار نظرش مثبتتر میشود.
2- به قول سعدی علیهالرحمه:
گفتم ببینمت مگرم درد اشتیاق
ساکن شود، بدیدم و مشتاقتر شدم
آیتالله ممدوحی: «این عمل مانند کار فردی است که جراح قلب نباشد و قلب بیماران را معاینه کند و در حقیقت سخن گفتن در مورد موضوعات مذهبی تخصص میخواهد و تحصیلات حوزوی 30 سال طول میکشد.»
1- حاجآقا خدمت شما عرض کنم که کار ایشان از معاینه گذشته و فیالواقع جراحی هم میکنند. میبرّند، بخیه میزنند، پیوند میزنند، اکو و آنژیوگرافی میکنند. خلاصه به طور کلی همیشه یک جوری سرشان توی قلب ماست.
2- بهتر است شما یک سؤالی هم از آقای احمدینژاد کنید که مدعی هستند ایشان از اسلامشناسان برجسته است. الادله علی المدعی و الیمین علی من انکر.
3- فعلاً که جماعت وقت ندارند. هیأت دولتی که در 24 ساعت، 24 ساعت با سرعت 150 کیلومتر کار میکنند که نمیتوانند بروند 30 سال تحصیلات حوزوی بکنند. لذا الان حرف میزنند، بعد انشاءالله اگر وقت شد، میروند درسش را هم میخوانند. اساساً مدتی است که بعضی امورات مملکت این جوری شده که کارشان را شروع میکنند و حرفش را میزنند، بعد میروند کارشناسی میکنند که آیا میشود مشکل را حل کرد یا نه و آیا اساساً باید سنگ در چاه میافتاد یا خیر؟
عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم: «اگر حوزههای علمیه از سخنان رئیس دفتر رئیسجمهور اطلاع یابند، با واکنش شدید مواجه خواهد شد.»
1- خب، بحمدلله الان اطلاع یافتند. حالا این ما هستیم که مینشینیم و نظاره میکنیم شدت و حدت این واکنش و نتایج منتجه را.
2- به نظر شما چه کسی پیروز میشود؟ جامعه مدرسین حوزه علمیه قم یا اسلامشناس برجسته و برنده نهایی در همه موارد؟