آنجلینا جولی، برد پیت و اسفندیار رحیممشایی
طنز
مروری بر ستون طنز رسانهها:
خبرآنلاین> آنجلینا جولی، برد پیت، اسفندیار رحیممشایی، سر در دانشگاه تهران و باقی قضایا
شکیبا شهرام
یکیشان قرار است شسته شود، یکی به همهچیز اشراف دارد، دوتایشان بناست از هم جدا بشوند و قسعلیهذا...
... شرمندهام. همهچیز بر همهچیز اثر میگذارد اما نمیدانم این آشفتگیهای اخیر بنده به چه چیزهای اخیر دیگر ربط دارد. به هر حال معلوم است که بدجوری آشفتهام. آنقدر که در مطلب هم پیداست. لذا سعی میکنم با تفکیک موضوعات یک طوری ماجرا را از آشفتگی درآورم.
***
اولین قضیه این است که روزنامة الریاض نوشته یک مؤسسه طالعبینی در آمریکا پیشگویی کرده که برد پیت و آنجلینا جولی، دو ستارة هالیوود در بهار سال 2010 از هم جدا میشوند.
1- از خواندن این خبر نه خوشحال شدم و نه ناراحت. به طور کلی مدتی است که احساساتم را از دست دادهام. مثلاً دارم دربارة آنجلینا جولی مینویسم، اما انگار دارم به اپرا وینفری نگاه میکنم.
2- تا بهار سال 2010 صبر میکنیم، اگر این دو نفر از هم جدا شدند، بعد میرویم کلی سؤال میپرسیم از پیشگویان مؤسسه فوقالذکر، مثلاً احتمالاً خواهیم پرسید:
الف: آیا سریال حضرت موسی(ع) را هم میدهند فرجالله سلحشور بسازد یا نه؟
ب: آیا رئیسجمهور آینده یک اسلامشناس بزرگ خواهد بود؟
ج: دودو تا میشود چند تا؟
د: قضیة هولوکاست چنددرصدش دروغ است؟
و: آیا برد پیت و آنجلینا جولی به خیر و خوشی رجوع میکنند یا خیر؟
ز: [...] این مورد کاملاً شخصی است و جز به مؤسسة پیشگویی و بازپرس محترم نخواهم گفت.
***
باور کنید از خودم و شما و اسفندیار خجالت میکشم از بس که در اینباره برایتان مینویسم. ولی چاره چیست. به قول سعدی علیهالرحمه:
مگر تو روی بپوشی و فتنه باز نشانی
که من قرار ندارم و از تو دیده بپوشم
برای مثال این جملة دیروز اسفندیار رحیممشایی اسلامشناس برجسته را بخوانید و خودتان را در مقام یک طنزپرداز تصور کنید. میشود دربارهاش ننوشت؟!
اسفندیار رحیممشایی، اسلامشناس برجسته و رئیس دفتر ریاست جمهوری: «من سخنگو نیستم ولی آقای رئیسجمهور به من فرمودند شما با توجه به اشرافی که به حوزههای مختلف در ارتباط با دولت دارید، میتوانید به سؤالات پاسخ بدهید.»
1- بناست سه نفر سخنگوی دولت شوند. تا این سه نفر نیامدهاند، این اسلامشناس برجسته کارشان را انجام میدهد. حالا خودتان حدس بزنید که ایشان به طور کلی عوض چند نفر در دولت کار میکند.
2- اگر سؤالی دارید بشتابید که غفلت موجب پشیمانی است.
3- اسلامشناس برجسته
جناب آقای اسفندیار رحیممشایی
با توجه به اشراف کلی شما به کلیة امور عالم، بدینوسیله به سمت مدیرکل کلیة امورات جهان در زمینة به طور کلی منصوب میشوید.
امید است که پس از چهارسال، بنده به همین سمت در دولت سرافراز حضرتعالی، سرافراز شوم.
امضاء
الاحقر
***
سردر دانشگاه تهران به عنوان نماد آموزش عالی کشور، از زمان ساخت بنای آن یعنی از 40 سال پیش تاکنون شسته نشده است. عملیات شستوشوی این بنا از دیروز آغاز شده است.
1- خیلی خوب است که عملیات شستشوی این بچة سرتق شروع شده. به امید روزی که پاک شود و به قول شاعر، بشود حسنی نگو یه دسته گل! از قدیم هم گفتهاند بچه تمیزش خوبه. در همان داستان عبرتانگیز «حسنی نگو یه دسته گل» تا او به حمام نرفت و تمیز نشد نه قلقلی، نه فلفلی، نه مرغ زرد کاکلی نه جوجهها، نه حتی کره الاغ کدخدا، هیچکدام با او بازی نمیکردند.
2- این حرکت شایان قدردانی است. اما چرا فقط سردر دانشگاه تهران و برج آزادی؟ مسئولان باید اهتمام بورزند و هر چهار سال یکبار به طور کلی مملکت را بشویند.
***
... و اما باقی قضایا. باقی قضایا بماند برای شما. شما سوژه پیشنهاد کنید، بنده در خدمتم.
روزنامه کیهان> گيج
(گفت و شنود)
گفت: تازه چه خبر؟!
گفتم: بعد از تظاهرات چند ده ميليوني مردم در محكوميت اهانت كنندگان به عاشوراي حسيني(ع)، سران فتنه بدجوري گيج و منگ شده اند.
گفت: آخه دلشون نمي خواست به اين زودي معلوم شود كه در اردوگاه يزيد خيمه زده اند.
گفتم: خب! چرا اهانت كنندگان به عاشوراي حسيني(ع) را محكوم نمي كنند؟
گفت: آخه، اگر آنها را محكوم كنند كه ديگه اين چند تا هواداري هم كه براشون باقي مونده از دست مي دهند.
گفتم: با اين حساب مگه مجبورند بيانيه بدهند و يزيديان رو «مردم خداجو»! معرفي كنند؟!
گفت: خودشان هم نمي دانند چه مي گويند و چه مي كنند!
گفتم: يارو مي خواست در يك محفل ادبي ابراز وجود كند، خطاب به حاضران گفت؛ در اين محفل به ياد سعدي افتادم، اجازه بدهيد يك شعر از فردوسي برايتان بخوانم، ملك الشعراي بهار در وصف اصفهان مي گويد؛ خوشا شيراز و وصف بي مثالش و...!!
روزنامه تهران امروز> كدام روان؟ كدام بيمار؟
محمود فرجامی
امروز يكي از آن روزهايي است كه ترافيك سوژهاي براي طنز داريم. «درخواست غرامت جنگي از مسببان جنگ جهاني دوم» همچنان سوژه تاپ و پرمايهاي است و اين گفته معاون صداوسيما كه «مخاطبان تلويزيون افزايش يافتهاند»، هم با توجه به اينكه منظور ايشان از «تلويزيون» شبكه سيما ست، ميتواند دستمايه يك طنز خوب باشد. همچنين عكس تازهاي كه از خانم هديه تهراني و آقاي اسفنديار رحيممشايي منتشر شده هم جان ميدهد براي نوشتن شرح و تفسير طنزآميز. اما ما همه اينها را رها كرده و به اين گفته رئيس اداره سلامت روان وزارت بهداشت ميپردازيم كه گفته است: «بين 15 تا 20 ميليون نفر از مردم كشور به درجاتي از اختلالات رواني مبتلا هستند.»
به اين منظور خواستيم خبرنگار مونوريل را به خيابان بفرستيم تا درباره اين ادعا با تعدادي از هموطنان مصاحبه كند اما به صلاحديد خيرخواهان و به منظور حفظ سلامت روان و تن و بدن و دك و دنده خبرنگار مذكور، وي را از هرگونه حضور در كوچه و خيابان و تهيه گزارش و گفتوگو منع كرديم و توصيه كرديم از ميان هموطنان شاغل در روزنامه تهران امروز گزارش تهيه كند.يكي از هموطنان به نام جواد سيدپور كه حرفه خود را قيچيكار معرفي كرد درباره اين گفته رئيس اداره سلامت روان وزارت بهداشت گفت: «به نظر من ايشان قطعا آمار را اشتباه دادهاند و با توجه به حجم مطالبي كه اينجانب هر روز در روزنامه وزين و ارزشي تهران امروز سانسور ميكنم تا به خود نويسنده و ساير همكاران آسيب نرسد، تعداد بيماران رواني بايد خيلي بيشتر از اين باشد.»
خبرنگار مونوريل در ادامه اين گزارش، سراغ يكي ديگر از هموطنان رفت و با وي گفتوگوي كوتاهي انجام داد. وي در پاسخ به اين پرسش كه لطفا خودتان را معرفي كنيد و بگوييد مشغول چه كاري هستيد، گفت: «من آرش راهبر ميباشم و مشغول كوبيدن سر خودم به ديوار هستم.» آرش راهبر مذكور در پاسخ به اين پرسش كه نظر شما درباره ادعاي وجود 15 تا 20 ميليون بيمار رواني در كشور چيست، پاسخ داد: «من آرش راهبر ميباشم و مشغول كوبيدن سر خودم به ديوار هستم.» يكي از همكاران وي توضيح داد كه فرد مذكور دبير سرويس ورزشي روزنامه بوده و پس از انتشار منشور اخلاقي فوتبال ايران به چنين عارضهاي دچار شده است. وي گفت: «اين آرش راهبر ميباشد و مشغول كوبيدن سر خودش به ديوار است.»
دكتر رسول بابايي شهروند ديگري بود كه خبرنگار مونوريل نظر وي را در مورد تعداد بيماران رواني جويا شد. وي در اين زمينه گفت: «اين چه موضوعي است كه براي مونوريل انتخاب كردهايد؟ چرا اينقدر اصرار داريد كه روزنامه را به تعطيلي بكشانيد؟ مگر مرض داري آقاجان؟ آخر من چقدر به خاطر مطالب شما جواب پس بدهم و خجالت بكشم؟ همين الان آقاي رامين از ما شكايت كرده است؛ همين را ميخواستي؟ بابا دست از سر ما برداريد... اشتباه كرديم، ستون طنز نخواستيم. اي خدا من چه گناهي كردهام كه مدير مسئول اين روزنامه شدم... آي هوار، نجاتم بدهيد ملت...» بابايي مذكور سپس سعي داشت خود را از پنجره به بيرون پرتاب كند كه به علت جواب ندادن رژيمهاي لاغري قبلي در ميانه پنجره گير كرد و با حضور پرسنل آتشنشاني و كلينيك لاغري موضعي بريژيت تهران از تنگنا نجات يافت.
در ادامه خبرنگار مونوريل به سراغ فرد خونسردي رفت كه در گوشهاي از تحريريه نشسته بود و در آرامش چاي مينوشيد. فرد مذكور در پاسخ به پرسش خبرنگار ما در حالي كه به گوشه اتاق خيره شده بود، خطاب به خودش گفت: «ديدي چه كار كردند؟ ديدي با رسانه ملي چه كار كردند؟ راديو بايد اينطوري ميشد؟ حيف آن راديو گفتوگو كه آنقدر زحمتش را كشيديم.» امير دبيريمهر سپس با شنيدن واژه «راديو گفتوگو» از زبان خودش، دچار حالت ويژهاي شد و چاي را روي سر خودش خالي كرد.
محمود فرجامي آخرين فردي بود كه خبرنگار مونوريل به سراغ وي رفت كه بر اثر پاره شدن طنابهايي كه وي را به تخت بسته بودند، موفق به گرفتن و خوردن خبرنگار مذكور شد.