آنچه در ۱۶ آذر دیده نشد!
سایت آرمان ایران نوشت:
روز 16 آذر با همه حوادث و اخبار ضد و نقیضش سپری شد.
عده ای جشن پیروزی در این روز را گرفتند که پوزه دیگری را به خاک مالیدند!
تعدادی دستگیر شدند، بعضی شیشه ها شکسته شد و تعدادی هم اضافه ماموریت هایشان را شمردند!
اما آن چیزهایی که در این حوادث دیده نشد چه بود؟
دروغ، بعنوان سند رسمی نقل اخبار روز گذشته پرده برداری شد، و کسی متوجه نشد، هر کسی هر خبری را دوست داشت نقل می کرد و نیازی نمی دید که برای نقل خبرش به سندی، شاهدی و یا عکسی استناد کند، یا حداقل نزد وجدانش آسوده باشد که آنچه گفته آیا راست بوده، یا تنها هدفش را برآورده نموده که به هر تقدیر رقیبش را از صحنه بیرون نموده است. دیروز بر این سنت جدید خبرپراکنی های بی تقوا صحه گذارده شد، و شاید دهها سال طول بکشد تا فرزندانمان بیاموزند دروغ بزرگترین گناه است. البته از روزی که راستگویی شروع شود.
یک طرف می گفت نیروی انتظامی فقط برای حفظ نظم آمده، یک طرف معتقد بود آنها برای تامین و پشتیبانی نیروهای طرفدار دولت آمده اند، یک طرف آنها را تشویق می کردند محکم تر باشند و طرف دیگر آن ها را سرزنش می کرد چرا باتوم آورده اند، همه اینها دیده شد اما چیزی که دیده نشد آن بود که ما برای حل مشکلات اجتماعی به زور بازویمان متوسل شده ایم، شاید کمتر کسی متوجه شد که چه نیروی انتظامی به داخل دانشگاه بیاید چه نیاید، چه دستگیر شده ها 50 نفر بوده باشند چه 500 نفر، ما حل مشکلات و اختلاف مان را به نیروهای امنیتی و دادگاه های قضایی دادیم، و این برای همه یک شکست بود. دیروز کمتر کسی شکست و رخت بر بستن برادری و مهربانی را دید.
برخی خبرگزاری ها نوشتند سبزها و میرحسینی ها فحش می دادند و کتک می زدند وحرفهایشان رکیک بود، و گروه دیگر مدعی بود طرفداران احمدی نژاد چوب داشتند و گاز فلفل و کارت ویژه ناهار، برخی عقیده داشتند این طرف اوج بی اخلاقی و ناجوانمردی بود و گروه دیگر افراد مقابل را مجسمه پستی و رذالت می دانست، شاید کمتر کسی متوجه شد، اخلاق و مروت بود که دیروز در بسیاری صحنه ها ناپدید شده بود و کمتر کسی سراغی از آن می گرفت، و این مصیبت بزرگتر بود برای هر دو طرف، کسی نگفت هر دو ایرانی بودند و آب دهانی که پرت می شود کجا برمی گردد، و کسی بازگشت آب دهان را ندید.
گروهی روزنامه "حیات نو" را بستند و "آینده" را متهم نامیده و فیلتر نمودند، برخی موبایل ها را قطع نمودند و گروهی ایمیل ها را، تعدادی خبرگزاری های خارجی را مواظبت نمودند مبادا خبر تهیه کنند و تعدادی به سرعت نیافتن اینترنت نگهبانی دادند، همه اینها دیده شد، اما کسی ندید که با همه اینها، آنچه نادیده گرفته شد، قدرت تشخیص و فهم مردم بود، همانها که مدعی هستیم سیاسی ترین و فهمیده ترین مردم جهانند، همانها که حماسه سازشان می دانیم. و دیروز هیچکس ندید که فهم و درک مردم خوب و عزیز کشورمان نادیده گرفته شد.
عده ای یک طرف را "ولایی" نامیدند و طرف دیگر را طرفداران شکست خورده و بی دین، و گروهی نیز طرف مقابل را فاشیست نامیدند و مستبد و دزدان دین، گروهی بی نماز نامیده شدند که اصلا خدا را نمی شناسند، و تعدادی دیگر اهالی "ریا"یی توصیف شدند که نان دینشان را می خورند، همه اینها دیده شد، اما کسی ندید که این دین بزرگمان بود که در دست هر طرف مثله می گردید، کمتر کسی دید که فرزندانمان با نگاه پرسش گرشان ساکت و آرام ما را نگاه می کنند که هر یک سهمی از عقیده و دین مان را طلب می کنیم.
دیروز هیچکس ندید که شاید خدا بر آنچه به دین رحمانی اش و بر بنده های مظلومش رفته گریسته باشد.
آری کسی دیروز گریه خدا را ندید!