آگاه
کد خبر: ۳۵۸۵۸

چرا ما بزرگترين مصرف کننده مواد مخدريم؟


«چرا ما بزرگترين مصرف کننده مواد مخدريم؟»عنوان سرمقاله‌ي روزنامه‌ي آفرينش است كه در آن مي‌خوانيد؛ دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل حدود يک ماه و نيم پيش طي گزارشي ايران را بزرگترين ترين مصرف کننده مواد مخدر دنيا معرفي کرد.

گزارشي که تاکنون از سوي مقامات کشورمان رد نشده است. بدين ترتيب مي توان اعداد و ارقام اعلامي از سوي سازمان ملل را واقعي و يا نزديک به واقعيت دانست.

در اين گزارش قاره اروپا با 500 ميليون نفر جمعيت، مشتري 19 درصد مواد مخدر توليد شده درجهان اعلام شده است و ايران و روسيه هر کدام به ترتيب با 70 و 280 ميليون نفر جمعيت سهم 15 درصد مصرف را در بازار دارند، علاوه براين چين و هند با آمار مصرف12 و 7 درصد و با جمعيت بالاي يک ميليارد نفر وضعيت به مراتب بهتري نسبت به کشورما دارند.حتي پاکستان با جمعيت 172 ميليون نفري 6 درصد مواد مخدر جهان را مصرف مي کند که در کنارآفريقا و آمريکا که با جمعيت هاي چندين برابرايران وضع به مراتب مطلوب تري نسبت به کشورما دارند.در چنين وضعيتي که گرفتاري افراد جامعه در دام اعتياد در هر سني اعم از زن و مرد به مسئله اي عادي مبدل شده و کمتر کسي است که همه روزه با اين بحران حاد اجتماعي و خانمانسوز در محيط اطراف خود مواجه نباشد، جاي اين سوال باقيست که همه اين سازمان هاي عريض و طويلي که براي مبارزه با توزيع و مصرف مواد مخدر ايجاد شده اند ، مشغول چه کاري هستند؟

چرا کشورما که از لحاظ استانداردهاي امنيتي و زندگي وضعيت به مراتب بهتري حداقل نسبت به کشورپاکستان دارد، دچار بحراني با اين وخامت شده است؟

چرا خانواده هاي ما همواره بايد دغدغه اين را داشته باشند که فرزندانشان مبادا به دليل سهل الوصول بودن مواد مخدر و به محض مواجهه با کوچکترين مشکلي درزندگي شخص و اجتماعي به سمت اعتياد کشيده شوند؟

موادي که حال ديگر ازشکل سنتي خود خارج شده و مبدل به مواد صنعتي گرديده که آثار زيانبار آن به مراتب بيش از نوع سنتي آن است.حال در اين ميان سوالي که علاوه بر چگونگي ورود اين حجم بسيار زياد مواد به ذهن خطور مي کند، اين است که چرا هيچ کس در پي يافتن دليل اصلي مصرف اين مقدار مواد در کشور نيست؟

هر چند که براساس آمارهاي اعلامي از سوي نيروهاي نظامي و امنيتي در سال گذشته در حدود يک هزار تن انواع مواد مخدر از قاچاقچيان کشف و ضبط شده است که بي ترديد مستحق قدردانيست، اما با اين همه شواهد حکايت از آن دارد که اين کشفيات خلل چنداني در بازار مصرف داخلي ايجاد نکرده و نمي کند، چرا که مي توان به جرات ادعا کرد که سرعت دسترسي به مواد مخدر در بيشترمناطق کشور بسيار سهل تر از يافتن آب آشاميدني در مناطق کم آب است.در اين ميان هر چند که علل اصلي اين بحران از سوي مسوولان امر هميشه حجم بالاي تهديد نسبت به کشور و مرز مشترک طولاني با افغانستان به عنوان بزرگترين توليد کننده مواد مخدر جهان نام برده مي شود; اما بايد اذعان کرد که اگر چنين استدلالي صحيح است پس چرا پاکستان با اوضاع امنيتي و اقتصادي به مراتب بدتر از ايران که مرز مشترک زيادي نيز با افغانستان دارد و جمعيتش هم بيش از ايران است در گزارش سازمان ملل رتبه اي به مراتب بهتر از کشورما کسب کرده است.

پس در اين ميان مي توان نتيجه گرفت علاوه بر عوامل جغرافيايي که نقش آنرا نيز نمي توان در گسترش توزيع و مصرف مواد مخدر در کشور نفي کرد ، عوامل محيطي ديگري همچون فشارهاي روحي و رواني و وضع نامناسب اقتصادي خانواده ها که عموما در نتيجه بيکاري حاصل مي شود در توسعه مصرف مواد مخدر در کشور نقش بسيار تاثيرگذاري را دارند.لذا برمسوولان امر واجب است در کناربرخورد قانوني قاطع با قاچاقچيان و توزيع کنندگان مواد مخدر، براي مبارزه و مقابله جدي با اين بحران اجتماعي از حالت شعاري خارج شده و در عمل با استفاده از تجربيات ديگر کشورهاي موفق در امر مبارزه با مواد مخدر بهره گيرند.همچنين با بررسي علل گرايش افراد جامعه بويژه نسل جوان ما به مواد مخدر، سعي در بهبود شرايط و رفع عوامل اين پديده شوم برآيند. در اين ميان هم فراموش نکنند که آموزش براي انجام هر کاري ضروري است; البته آموزشي که هدفداربوده وبراساس يک برنامه از پيش تعيين شده به مورد اجرا گذارده شود.به نحوي که هر فرد جامعه از نتيجه عمل خويش پيش ازاعتياد به انواع مواد مخدر آگاهي کافي داشته باشد. دراين راستا مسوولان امر هم بايد باور کنند که تنها با ارائه آمارهاي کشف و ضبط مواد مخدر، مسئله اعتياد کشور که به سمت بحراني شدن در حال سير است، حل نمي شود که اگر راهش اين بود تا به حال مي بايست غول مخوف اعتياد از ترس اين آمارها صدربار درشيشه افتاده بود.

ارسال نظرات
خط داغ