روشی برای کاهش درد
طنز در مطبوعات
روزنامه خبر> فکر کردن به فرد موردعلاقه، درد را کاهش میدهد / جراید
سلمان طاهری

روزنامه خبر> ارتباط طلاق با مسائل سیاسی
شکیبا شهرام
محسن زنگنه، رئیس سازمان ملی جوانان استان تهران در یک نشست خبری در جمع خبرنگاران رسانههای گروهی در باب مسئله ازدواج جوانان نکاتی را یادآور شد. از جمله اینکه:«ازدواج در ایران متولی ندارد.»
محسن زنگنه: «جوانان ما برای این مقوله بزرگ نیاز به حمایتکننده یا متولی دارند که هماکنون ما میخواهیم متولی باشیم.»
1- خدا خیرشان بدهد. سالهاست که این قضیه «متقاضی» دارد ولی «متولی» ندارد.
2- با این حساب بعد از این مطربان خوشالحان در شب عروسی میخوانند:
شب زفاف کم از صبح پادشاهی نیست
به شرط آنکه پسر را «سازمان ملی جوانان استان تهران» کند داماد
رئیس سازمان ملی جوانان استان تهران: «از 110هزار و 510 مورد طلاق اتفاق افتاده در سال 87، 46درصد در فاصله زمانی یک تا چهار سال رخ داده که بسیار آمار امیدوارکنندهای است.»
1- بالاخره 110هزار زوج طلاق گرفتهاند، این کجایش باعث امیدواری است؟
2- اساساً مگر طلاق هم باعث امیدواری است؟
3- اینکه زوجها بین یک تا 4 سال طلاق بگیرند، چه کسی را امیدوار میکند؟
4- چرا ازدواج باید متولی داشته باشد، ولی طلاق باید همینجوری بیسر و صاحب و بیمتولی بماند؟
محسن زنگنه: «افزایش کلاسهای مشاوره، فرهنگسازی و توانمندسازی جوانان در مبحث ازدواج سبب شده طول مدت ازدواج از یک سال به چهار سال افزایش یابد.»
1- کلاسهای مشاوره و فرهنگسازی را متوجه میشویم چیست. کاش درباره مبحث «توانمندسازی» یک مقدار توضیح بدهند.
2- خب کلاسهای مشاوره را مفیدتر، فرهنگسازی را عمیقتر و توانمندسازی را شدیدتر کنند تا بیشتر از 4 سال دوام بیاورد.
رئیس سازمان ملی جوانان استان تهران:«یکی از دلایل این مسئله دوری خانوادهها از مسائل اجتماعی و ارتباط مستقیم آنها با مسائل سیاسی است.»
این مورد اخیر باید حتماً در موقعیتهای گوناگون اجتماعی- سیاسی - خانوادگی شرح داده شود.
موقعیت اول: خانه
زن: آخه تو چته؟ چرا چن وقته از مسائل اجتماعی دوری میکنی؟
مرد: نمیتونم. من درگیر یه ارتباط مستقیم تازه شدم.
زن: به به، چشمم روشن، قضیه چیه؟
مرد: من درگیر ارتباط مستقیم با مسائل سیاسی شدم، واسه همین از مسائل اجتماعی دوری میکنم.
زن: پس منم ازت طلاق میخوام به خاطر مسائل سیاسی اخیر و درگیری مستقیم با آن.
مرد: باشه، منم طلاقت میدم به خاطر مسائل سیاسی اخیر و درگیری مستقیم با آن.
موقعیت دوم: ستاد انتخاباتی
زن: خجالت بکش! چرا پاتو از زندگی ما نمیکشی بیرون، چرا شوهرمو ازم گرفتی؟ چرا میخوای من بیوه بشم. آخه من یه زن تنها، اونم توی این اغتشاشات اخیر با سه تا بچه قد و نیم قد چیکار کنم؟ از وقتی تو مث بختک افتادی روی زندگی ما، دیگه بچههام باباشونو نمیبینن. دیگه شوهرم از مسائل اجتماعی دوری میکنه.
کاندیدای موردنظر: شما خودتو چیز نکن، بالاخره درست میشه. بالاخره شوهرتون برمیگرده سرخونه و زندگی و از مسائل چیز هم دوری نمیکنه. شما فقط یه چند روزی چیز روی جیگر بذار یا بالعکس، خدا بزرگه.
موقعیت سوم: ستاد مردمی انتخاباتی
زن: همه اون چیزایی که اون زن توی موقعیت دوم به اون یکی کاندیدا گفت به علاوه اینکه اگر شوهرمو بهم پس ندین میرم بقیه زنارم صدا میزنم و یه جنبش میکنیم که لنگهشو ندیده باشین.
کاندیدای مردمی موردنظر: اولاً که سلام و خسته نباشید. ثانیاً که عوض جنبش کردن، بدونین که من میخوام واسهتون وزیر زن بیارم. ثالثاً مشکل از شوهر شما نیست. شما میدونی شوهر بندهخدات الان داره با چنتا جناح و چه کسایی میجنگه؟ خب با این همه جنگ و جدال که دیگه وقت واسه روابط اجتماعی نمیمونه. شما برو یقه اونا رو بگیر. میدونی اونا کیین؟ لیست اونا الان توی جیبمه. بگم؟ بگم؟ میگما!
(زن خشمگین بیرون میرود و به کوری چشم آنها که شوهرش را از چنگش درآوردهاند و با شوهرش میجنگند به کاندیدای موردنظر مردمی رأی میدهد تا وزیر زن هم داشته باشند و بیخودی دنبال جنبش کردن نباشند که هزار و یک مفسده هم در پی دارد طبیعتاً)
روزنامه تهران امروز> انجمن صنفی سیبزمینیها
محمود فرجامی
پیادهروی مضرات بسیاری دارد. لااقل برای من که دارد. از خطر تصادف هر روزه با ماشینهایی که با نزدیک شدن به خط عابر پیاده سرعتشان زیادتر میشود بگیر تا روبهرو شدن با آدمهایی که اصلا دوست ندارم ببینمشان و احتمالا آنها هم بعد از مواجهه و احوالپرسی زورکی با من، کفاره میدهند. از همه اینها بدتر مشکلیست که این چندماهه اخیر پیدا کردهام. مسیرم طوریست که در مسیر پیادهروی از خانه به محل کار از کوچهای رد میشوم که ساختمان انجمن صنفی روزنامهنگاران آنجاست. انجمن سه چهار ماه پیش پلمب شد. درست شب همان صبحی که قرار بود روزنامهنگاران عضو انجمن برای یکی از جلسات صنفی دور هم جمع شوند. صبح که رفتیم دیدیم با حکم قضایی پلمب شده. از هرکه پرسیدیم چرا، جوابی داده نشد. بعد از آن تاریخ تا مدتها هر وقت از جلوی ساختمان انجمن رد میشدم احساس شرمندگی میکردم. انگار که من حکم پلمبش را دادهام یا کاری کردهام که باعث صدور چنین حکمی بشود؛ آن هم ساعت 11 شب! این احساس نه تنها بهتر نشد بلکه کمکم تبدیل به گفتوگو و گلایه شد و الان روزی نیست که با هم حرف نزنیم. امروز صبح یقهام کرد:
بهبه آقا... دیرکردی امروز!
امروز شرمنده... هم عجله دارم هم ذهنم مشغول سوژه است.
خیر باشد... پس بالاخره رضایت دادی یک بار هم که شده راجع به تعطیلی ناحق ما بنویسی.
اولا که «ناحق» یعنی چه؟ زبانت را گاز بگیر. ثانیا که اصلا سوژه امروز ربطی به شما ندارد. میخواهم راجع به آقای کوچکزاده بنویسم که نماینده مجلس است و دیروز در جریان رای اعتماد وزرای باقیمانده نزدیک بود مخالفان رای اعتماد را کتک بزند.
آها، می شناسمش. همان که چهار سال پیش گفته بود این خبرنگارها ...؟
حالا من به آن ماجراها کاری ندارم، تو هم با یادآوری این چیزها هی ما را تحریک نکن.
حالا نیست شما خبرنگارها هم خیلی تحریکپذیرید! انجمن سیبزمینی پشندیهای مقیم مرکز را اینطوری پلمب میکردند تا حالا یک کاری کردهبودند؛ اما شماها که این همه رسانه دارید هیچ کاری نمیکنید. انگار نه انگار...
تو هم دلت خوش است ها. نصف اعضا بیکارند و نصف دیگرشان در شرایطی کار میکنند که نفس نمیتوانند بکشند. همین خود من اگر دو کلام اضافه بخواهم بنویسم رسول بابایی قسمت مهم را قیچی میکند.
چی را؟ طرف دکتر است؟!
مطلب را دیگر. دکتر هم هست منتها پزشک و جراح نیست. مدیر روزنامهمان است.
نشنیده بودم اسمش را. روزنامهنگار است یا از این مدیرهای روزنامهایست که چون...
حالا بگذریم. میگویی چه کار کنم. حکم قضایی دادهاند پلمبت کردهاند. لابد یک کاری کردهای دیگر.
به این سوی چراغ من بیگناهم. سوءتفاهم شده. من پاک پاکم. قدیمها گهگاهی آلوده سیاست و باندبازی میشدم ولی سه سال است که آن را هم ترک کردهام. این مدت کارم فقط جور کردن بیمه و جواز طرح ترافیک و اینجور چیزها برای خبرنگارها بود. ببین تو که ستون داری بردار یک نامهای به رئیس قوه قضائیه بنویس و برای آقای هاشمی شاهرودی توضیح بده...
لاریجانی منظورته؟
نه بابا... این چه ربطی به رئیس مجلس دارد؟
آها پس خبرنداری... توی این مدتی که بستهای و از همه جا بیخبر هستی؛ آقای صادق لاریجانی شد رئیس قوه قضائیه.
صادق؟! داداش علی لاریجانی؟!
صادق چیه بیتربیت! حضرت آیت الله آملی لاریجانی. حالا هم کار دارم باید بروم. ضمنا زیاد جوش نزن.
روزنامه کیهان> سنگ
(گفت و شنود)
گفت: يكي از سران فتنه گفته است جمهوري اسلامي يعني همان كه 98 درصد مردم به آن راي دادند نه جمهوري اسلامي كساني كه به راي مردم احترام نمي گذارند!
گفتم: خب! ايشان كه كمتر از يك درصد راي آورده بود يعني بيش از 99درصد مردم او را لايق رياست جمهوري ندانسته اند بنابراين، چرا به راي 99درصدي مردم احترام نمي گذارد؟
گفت: همين آقا گفته است من و دوستانم به انقلاب وفاداريم!
گفتم: حمايت از اسرائيل، همراهي با آمريكا، پيوند با منافقين و بهايي ها و سلطنت طلب ها و مفسدين اقتصادي و... با انقلاب اسلامي چه سازگاري دارد؟!
گفت: چه عرض كنم؟! شايد منظورش انقلاب سفيد شاه معدوم است؟!
گفتم: يارو از مكه برگشته بود، دوستانش پرسيدند چه خبر؟! خانه خدا را زيارت كردي؟! جواب داد؛ خيلي سنگ خوردم، اما بالاخره خودمو بهش رسوندم و حسابي بوسيدمش!!