آگاه
کد خبر: ۳۵۰۵۴

مروري بر رويکرد ضرغامي در رسانه ملي


ضرغامیسم
عزت الله ضرغامي را به آساني نمي توان شناخت، دست کم به جرات مي توان گفت اگر کسي مدعي شود او و افکارش را مي شناسد در مسير اغراق افتاده است. رئيس سازمان صدا و سيما که حالا براي يک دوره پنج ساله ديگر بر مسند رياست رسانه ملي تکيه زده کارنامه يي آنچنان پرپيچ و تاب دارد که هاله يي از ابهام را فراگرد او قرار داده است. او را بيراه نيست اگر براي خود «طريقي و مسلکي» بدانيم؛ مسلکي با نام «ضرغاميسم».

مسلک مردي که در دوران جواني و دانشجويي اش دوست کساني چون سعيد حجاريان و عباس عبدي بوده اما در دوران ميانسالي دست به پخش اعترافات دوست ديرين خود- حجاريان- مي زند. مسلک مردي که اميد مي رفت دوران نه چندان مطلوب سلف خود را جبران کند اما عجيب که اين گونه نشد و عجب که انتقاد برانگيز تر نيز شد. ضرغامي فارغ التحصيل رشته مهندسي عمران از دانشگاه صنعتي اميرکبير است و مانند بسياري از مديران جمهوري اسلامي فوق ليسانس رشته مديريت را همزمان با کار اداري اش گذرانده است. او زاده دزفول است و بزرگ شده نازي آباد؛ اما نه از آن نازي آبادي ها که در سال هاي اصلاحات مغز تئوريک اين جريان سياسي شدند بلکه يک نازي آبادي راستگرا.

تمام قد براي دفاع از دولت
چه کسي باور مي کرد روزي فرا برسد که علي لاريجاني رئيس سابق سازمان صدا و سيما که منتقدان سازمان تحت امر، او را «سيماي لاريجاني» مي خواندند و دو صد خرده بر او مي گرفتند، ناچار شود زماني در کسوت رياست مجلس در قامت يک منتقد از صدا و سيمايي برآيد که حالا پنج سال است تحت هدايت عزت الله ضرغامي است؟، به راستي اگر بگوييم هيچ کس، بيراه نگفته ايم.

حتي بدبين ترين ناظران سياسي هم چنين چيزي را به مخيله راه نمي دادند. آنچنان که هيچ کس اتفاقات پس از انتخابات رياست جمهوري دهم را حتي در ذهن هم نمي ديد.

اکنون اما چنين شده است. عزت الله ضرغامي طريقي را پيموده که علي لاريجاني هم ناگزير از انتقاد از او شده است و به صف منتقدان رسانه ملي پيوسته.

بايد تکرار کرد که عزت الله ضرغامي را به آساني نمي توان شناخت. او کسي است که در سيمايش کساني برآمدند که يک شبه به چهره يي خبرساز و جنجالي بدل شدند و باب ممنوع التصويري را گشودند. او هماني است که بسياري در ماه هاي اول رياستش بر صدا و سيما باور داشتند رسانه ملي دستخوش تغيير و تحولات گسترده مي شود. او مديري است که گفته مي شد جنس رسانه را خوب مي شناسد و البته صاحب ديدگاه هايي است که مي توانستند نظر تک تک مخاطبان را برآورده سازند. ضرغامي کسي است که از منش اش اين گونه برمي آمد که هنرمندان صاحب نام کشور را زير چتر حمايت قرار خواهد داد.

از سوي ديگر اما رئيس سازمان صدا و سيما برخلاف آنچه در باورها بود کسي شد که رسانه ملي را به رسانه يي دولتي تقليل داد و هر چه خواست در حمايت از دولت محمود احمدي نژاد گفت. خبر 30/20 بارزترين نمونه يي است که مي توان براي چهره يکجانبه نگر صدا و سيما مثال زد و اين البته نه تنها مربوط به ايام نزديک پيش و پس از انتخابات بلکه به سال هاي قبل تر نيز بازمي گردد.

عمر رياست عزت الله ضرغامي و محمود احمدي نژاد در دو جايگاه شناخته شده و تاثيرگذار- رياست صداوسيما و رياست جمهوري - چندان با هم اختلاف ندارد و چيزي قريب به يک سال است. ضرغامي دوران اصلاحات اما با ضرغامي دوران مهرورزي تفاوت بسيار دارد، چه او مهرورزي را به دولت نهم و حالا ديگر دولت دهم خلاصه کرد و با سايرين طريق بي مهري در پيش گرفت. ضرغامي انگار با اصلاح طلبان نشستن حتي در زماني کوتاه را چندان خوش نمي داشت و بي صبرانه منتظر بود دولت اصولگرايي بر سر کار آيد که او نيز تعلقات عقيدتي و سياسي خود را بازيابي کند.

اين گونه بوده که او امروز خود تبديل به مکتبي شده است که مي توان آن را «ضرغاميسم» ناميد چرا که در زمانه انتقادهاي پرشمار به دولت اصولگرا که از قضا بيشتر از جانب اصولگرايان مطرح مي شود، در صف هواداران دولت قرار گرفته و سبب شده اصل بي طرفي رسانه ملي و ملي بودن واقعي آن تا حدود بسياري زير سوال برود و اين در حالي است که دولت محمود احمدي نژاد تنها آراي طيف مشخصي از مردم را نمايندگي مي کند و نه همه آنها را. ضرغامي در مسند هدايت رسانه يي است که اگر برنامه هايش تحليل محتوا شوند جز بر خوشايند دولت، بر چيز ديگري دلالت ندارند.

مشق سياست به شيوه ضرغامي
او شايد اندک اندک مشق سياست مي کند و اين ممکن است به اين سبب باشد که رئيس دولت را بر خود سرلوحه انگاشته است؛ رئيسي که از شهرداري به شهرياري رسيد. از اين هم اگر بگذريم ضرغامي سلف خود علي لاريجاني را پيش رو دارد که از رياست سازمان به رياست پارلمان رسيده است. مشق آقاي رئيس از اين رهگذر شايد بيهوده و بي دليل نباشد چرا که ضرغامي نه حتي يک روز فيلمساز بوده و نه حتي در هنر دستي داشته است که بتوان به اتکاي آن رياست سازماني را در ارتباط مستقيم با هنر به او واگذار کرد. ضرغامي روزگاري نه چندان دور «سردار» بوده است، در دوران جنگ عضو سپاه پاسداران و پس از آن نيز مدتي در نيروي انتظامي. در دوران وزارت علي لاريجاني در وزارت ارشاد مشاور ارشد او و در دوران مصطفي ميرسليم به عنوان معاون امور مجلس و استان ها و بعد به عنوان معاون امور سينمايي وزارت ارشاد.

او چه بخواهد و چه نه، از فرداي مناظره جنجال برانگيز محمود احمدي نژاد و ميرحسين موسوي صاحب رسانه يي است که اکثر قريب به اتفاق مخاطبان با ديده يي سياسي به آن مي نگرند. پس اگر بگوييم او سوداي مرتبه يي بلند تر و حتي شهرياري در سر دارد بيراه نگفته ايم. مناظره هايي که پس از آنها اتفاقات زيادي رخ داد و بارها قرار شد متهم شدگان غايب در آنها در مقام پاسخ در سيما حضور يابند که تاکنون چنين نشده است و با حرف هاي اخير ضرغامي و خط و نشان هايش بعيد هم به نظر مي رسد هرگز چنين شود زيرا ضرغامي به ميرحسين موسوي و مهدي کروبي درس دموکراسي داده است.

او طريق سياست را عجيب طي کرده و مي کند. هيچ کس نمي تواند به کسي بگويد تابع کدام مشي سياسي هستي اما مي توان از افراد پرسيد مشي سياسي شان را در کجا تبليغ و ترويج مي کنند و اينکه آيا هزينه کردن از اموال عمومي و بيت المال در مرام سياسي کدام جريان پذيرفته است؟ عزت الله ضرغامي اينچنين است که بايد مورد پرسش قرار گيرد که البته گرفته است.

از انتقاد مقام معظم رهبري از عملکرد صدا و سيما گرفته تا انتقادات تند مراجع عظام تقليد و نيز نقدهايي که بسيار پرشمار بر صدا و سيماي تحت مديريت ضرغامي وارد مي شود، همه و همه نشان از يک چيز دارند؛ عزت الله ضرغامي رسانه ملي را گاهي «ميلي» اداره کرده است.

از سازمان تحت امر او گاهي مستند هسته يي برآمد که بزرگان نظام در ادوار گذشته را در ارتباط با پرونده هسته يي خائن و واداده معرفي کرد و گاهي نيز راديويي همچون راديوجوان که داد علما را درآورد. او در سيمايش هم فرزاد حسني داشت و هم کامران نجف زاده گرچه از ميان کساني همچون اين دو، دومي ها به مراتبي دست يافتند ناپيدا و اولي ها بعضاً به محاق رفتند. آقاي ضرغامي هم تکذيب کرد هر دو را،

خلاصه آنکه ضرغامي اکنون به جايي رسيده است که براي سياستمداران بلندآوازه نسخه سياسي مي پيچد و آنها را به درک و پذيرفتن قواعد بازي فرامي خواند، حال آنکه به وقت سربازي او، اينها سردار بوده اند، آن هم در ميدان جوشان سياست.

انتظارات ناهمگون
سخن گفتن از عملکرد عزت الله ضرغامي باز هم کاري دشوار است. او چهره يي خاص در مشي و منش دارد. يک روز امامان جمعه به سازمان تحت امرش حمله مي کنند که چرا براي سنگر نماز جمعه تبليغ نمي شود و روز ديگر سيما آنقدر از اقدامات يک جناح خاص برنامه نشان مي دهد که مخاطبان را خسته مي کند. يک روز گفته مي شود ضرغامي ديدگاهي جوان پسند دارد و يک روز آنقدر برنامه براي جوانان ساخته نمي شود که ريزش مخاطب در قشر جوان به اوج خود مي رسد.

کار او در صدا و سيما به گونه يي بوده که روزي برخي شخصيت هاي ديني کشور با انتقاد از بي هويتي اين سازمان، اعلام کردند صداوسيما با بودجه کلاني که به عنوان تنها رسانه ملي در اختيار دارد، پاسخگوي نيازهاي فرهنگي، هنري، مذهبي، اقتصادي و سياسي مردم نيست و روزي ديگر اين سيل برنامه هاي مذهبي بود که سازمان را مي برد.

اينها جملگي حکايت از مواضعي دوگانه و بسا چندگانه دارد. هر چه هست اما بايد تاکيد کرد که آقاي رئيس بيشتر رسانه يي دولتي را سامان داده است تا ملي، اگرچه بارها از سوي دولتيان هم مورد انتقاد قرار گرفته است. غلامحسين الهام سخنگوي دولت نهم که حالا در دولت دهم کابينه محمود احمدي نژاد را به کلي رها کرده است روزي گفت تنها قدرت بي نظارت رسانه ملي است که نه مجلس بر آن نظارت دارد، نه دولت و نه پاسخگويي به رهبري دارد.

گاه گاهي برخي ديگر از چهره هاي شاخص دولتي نيز انتقاداتي به رسانه ضرغامي مطرح کرده اند. بارزترين نمونه اش انتقادات و البته تهديدات بي سابقه علي آبادي رئيس سازمان تربيت بدني نسبت به برنامه ورزشي 90 بود که مي رفت تا عادل فردوسي پور را براي هميشه ممنوع التصوير کند. بگذريم که فردوسي پور در يک شب با حمايتي چنان بي سابقه مواجه شد که هرگز فکرش را هم نمي کرد.

آقاي ضرغامي در رهگذر تازه يي پاي نهاده است. مدير پرانتقادي که در مسير حمايت از دولت هيچ گاه فروگذار نکرد اما گاهي صداي دولتيان را هم درآورد و البته شايد اين به آن خاطر بود که مديران ارشد و مديران مياني بعضاً با هم هماهنگ نيستند.

بي پرده آنکه بسياري معتقدند انتخابات رياست جمهوري نهم تنها زماني بوده است که صدا و سيما يکجانبه نگري را به کناري نهاد و بدون جانبداري امکان استفاده يکسان همه کانديداهاي رياست جمهوري از رسانه ملي را فراهم کرد و اين شايد به خاطر آن بود که ضرغامي مي خواست سهمي در برآمدن يک دولت اصولگرا داشته باشد.

عزت الله ضرغامي بي شک براي خود طريقي شده است و شايد به زودي پيرواني هم بيابد. او سال هاي خوشي را براي دولتمردان اصولگراي معاصرش رقم زد و سال هاي تلخي را براي اصلاح طلبان.

ارسال نظرات
خط داغ