آگاه
کد خبر: ۳۵۰۲۳

فرانکورترآلگماینه چاپ آلمان بررسی می کند

نمایش ناامیدی غرب در افغانستان

فرارو - روزنامه آلمانی "فرانکفورتر آلگماینه" در مقاله ای که به قلم "یوخن بوخ اشتاینر" به چاپ رسانده، وضعیت افغانستان را پس از گذشت نه سال از حضور نیروهای غربی در این کشور همچنان نا به سامان، خطرناک و نا امید کننده می داند. در این مقاله، استیصال غرب در دستیابی به نتایج مورد انتظار نمایان است و نگرانی از این که اکنون برای غرب نه راهی به پیش و نه راهی به عقب باقی مانده، موج می زند.

مقاله را در زیر بخوانید:

کسی که به امید دل بسته باشد که افغانستان را می توان با نیروهای متحد به یک دموکراسی کار آمد تبدیل کرد ، باید کاملا مایوس شود .

دور دوم انتخابات ریاست جمهوری این کشور که به شکل شگفت برانگیزی با تامل و تردید همراه بود، زودتر از آنچه انتظار می رفت ، به بار نشسته و صحنه خوفناک ده هفته انتخابات پایان پایان یافته است.

اکنون از امیدواری و گشایشی که انتخابات ریاست جمهوری پنج سال پیش نویدداده بود، چیزی بر جای نمانده است. دیگر از رویاها خبر نیست.

کارشناسان حتی پیش از آغاز عملیات بین المللی هشدار داده بودند که یک جامعه طایفه ای دینی و محافظه کار را نمی توان در مدت زمانی قابل محاسبه به کشوری نمونه با شاخص های غربی تبدیل کرد .

در این میان ، براساس شواهد و قرائن ، به اثبات رسیده است که طرح های کنفرانس پیتسبورگ به واقعیت نپیوسته است . ظاهرا فرهنگ افغانستان قادر نیست چندان ارتباطی با روند ایجاد دموکراسی برقرار کند ؛ روندی که می تواند فراتر از برنامه ای نمایشی برای غرب باشد .

افغان ها نه فقط از حاکمیت قانون ، بلکه از حکومت پارلمانی پویا ، جامعه ای تکثر گرا و یک سبک حکومتی مناسب ، فرسنگ ها فاصله دارند .

هنگامی که دولتمردان و نمایندگان مجلس آداب و رسوم طایفه ای را به شکل قانونی در می آورند - برای نمونه قانون جدل برانگیز ازدواج که اندکی پیش از انتخابات به تصویب رسید - بیشتر از هر چیز در آرزوی آن هستند که به مشروعیت و وجهه ای در داخل کشور دست یابند .

" عبدالله رقیب کرزای " که در همه عرصه ها حضور دارد ، ممکن است این احساس را ایجاد کند که بحث های انتقادی در زمره امور روزمره در این کشور در آمده اند، اما به محض آن که وضعیت سیاسی بار دیگر عادی وسیل رسانه های خارجی از این کشور خارج شود ، شور و نشاط گروه های مخالف دولت نیز فروکش خواهد کرد .

انتظارها پیوسته در برخورد باهم
تاثر برانگیزترین نکته به آن چیزی مربوط می شود که در سطح بین المللی "حکومت کردن مناسب " نامیده می شود . وعده کرزای مبنی بر این که با کلیه ابزار ممکن علیه فساد در دولت جدید خود و در تمام کشور پیش خواهد رفت ، مرهون غرب است که هر روز نگرانی بیشتری می یابد . رئیس جمهور باید کار خود را با اربابان جنگی بی وجدانی آغاز کند که به آنان مناصبی را در دولت خود وعده داده است و بی شک جزو نزدیک ترین اقوام او نیز هستند . این موضوع که برادر او ، با لقب " پدر خوانده قندهار " آشکارا از سال ها پیش در حمایت از سوی سازمان امنیت امریکا قرار دارد ، این وظیفه را ساده تر نمی سازد .

نه فقط طرح سیاسی " بازسازی کشور " صرف نظر از موفقیت هایی که در حوزه های آموزشی و بهداشتی حاصل شده است ، آثار اندکی از خود بر جای گذاشته ، تلاش های مربوط به بازسازی های اقتصادی نیز تا حدود بسیاری بی نتیجه باقی مانده است .

در این زمینه دلایل بسیاری علاوه بر وضعیت امنیتی سست وجود دارد : از سیاستمداران افغانی که بیش از حد در فکر مال اندوزی هستند تا امداد رسانان خارجی که پول های کلانی به حساب هایشان واریز می شود . این موضوع که از یاری رسانی به این کشور خبری نیست یکی از شاخص های اصلی شکست جامعه بین الملل است .

انتظار های افغان ها و دیگر کشور ها نیز همواره با یکدیگر در تعارض بوده است. از حضور نیروها استقبالی نشد ، زیرا آنان وعده می دادند که زنان را از شر برقع هایشان رها سازند یا راه را برای حاکمیت قانون اساسی هموار کنند . آنچه انتظار می رفت ، بهبودی هایی در زندگی روزمره ، وضع جاده ها و نیروگاه ها ، بهبودی در وضعیت معاملات و امکانات شغلی بود . در این چشم انداز نیز به همان اندازه دلسردی ایجاد شد که در برقراری ثبات و امنیت .

پس از هشت سال مداخله ، جامعه بین الملل در افغانستان ویرانه ای را پیش رو دارد . سربازان جوامع بین المللی که نسبت به هر زمان دیگری قربانیان بیشتری بر جای می گذارند ، در حال حاضر به در خواست دولتی در این کشور حضور دارند که مشروعیت آن به شدت مخدوش شده است . طرف گفت وگوی آنان رئیس جمهوری است که در حوزه ایمن کردن قدرت شخص خود خبره است و با عقاید جامعه بین الملل برای رسیدن به افغانستانی جدید فقط به شکل مشروط موافقت می کند . این امر به نوبه خود به تعداد هواداران شورشیانی می افزاید که هر روز به شکل مخاصمه جویانه تری به این نکته اشاره می کنند که کشور در زمان کرزای و حضور غرب به چه فلاکتی دچار شده است .
بحث بر سر راهبرد ها که از ماه ها پیش در امریکا بر سر زبان هاست ، بازتابی از هوشیاری هاست . عده زیادی که افزایش جدید نیرو ها در این کشور را مردود می شمارند ، دیگر اعتقادی به آن ندارند که می توان در این کشور هدایت اوضاع را به دست گرفت و حتی مبارزه با تروریسم در افغانستان و پرداختن به پاکستان که خطر اصلی برای امنیت به شمار می رود را به نتیجه رساند .

در طرح غرب برای اصلاح وضع افغانستان ، این نکته از نظر دور مانده است که ضروری ترین کار در این کشور ، چیزی فراتر از چند فرمانده مبارزه با ترور را می طلبد ، به ویژه از آن رو که پاکستان مجهز به سلاح اتمی در میان مدت به منزله بزرگ ترین تهدید خواهد بود لذا غرب نمی تواند به خود اجازه دهد که به افغانستان پشت کند .

اگر نیروهای ناتو حضور گسترده خود در این کشور را از دست بدهند ، چیزی نخواهد گذشت که طالبان به قدرت باز خواهند گشت . به این ترتیب ، نه فقط مبارزه با تروریسم دشوار می شود ، بلکه از امکانات مربوط به اعمال فشار بر کشور همجوار (پاکستان) نیز کاسته می گردد .

در سال نهم از حضور نیروهای بین المللی در افغانستان ، دیگر دیر است که بخواهیم از جزییات سخن بگوییم . ناتو در منطقه حضور ندارد تا آرمان های غرب را به آنجا صادر کند ، بلکه بدان جهت در آنجا حاضر است که از این آرمان ها درقبال بزرگ ترین تهدید علیه آن ها در محل شان دفاع کند .

اکنون تندروها در کوه های افغانستان و پاکستان بر سر کسب قدرت در کابل و اسلام آباد می جنگند . اما هدف درازمدت آنان هم چیزی نیست مگر دستیابی به استقرار یک خلافت اسلامی در سطح جهان .

ارسال نظرات
خط داغ