آگاه
کد خبر: ۳۴۸۴۵

پارازيت روی حق شهروندی


اول شايعه شد که اگر گوشت خام را در معرض هواي تهران قرار دهيد به دليل پارازيت هاي ماهواره يي خواهد پخت و حالا هم دهان به دهان مي چرخد که افرادي به مراکز درماني مراجعه کرده اند و بيماري آنها ناشي از اثرات تشعشعات پارازيت هاي ماهواره يي است. حتي اگر منبع اين شايعه را سايت هاي معاند بدانند، باز نمي شود جلوي نگراني هاي روزافزون شهروندان را گرفت.

چه پيش از اين نمايندگان مجلس و اعضاي شوراي شهر هم نسبت به اين آثار مخرب هشدار داده اند. اما گويا دست آنها هم چندان پر نيست و از جلساتي که برگزار کرده اند و جلساتي که مي خواسته اند و برگزار نشده، چيزي جز همين ابراز نگراني حاصل شان نشده. چون وزير ارتباطات هم از اساس نسبت به اين پديده اظهار بي اطلاعي مي کند و بايد به دنبال وزير مرتبط ديگري در کابينه يا شايد هم مسوول ديگري خارج از حوزه کاري دولت گشت.

بنابراين ذکر اينکه مسعود پزشکيان عضو کميسيون بهداشت و درمان گفته «از نهادي که مسوول پخش پارازيت براي مختل کردن ماهواره ها در شهر تهران است خواهش مي کنيم به عواقب جدي اين امواج مخرب بر سلامت شهروندان تهراني توجه داشته باشد. متاسفانه پخش پارازيت به صورت کاملاً بي ضابطه يي صورت مي گيرد و در اين خصوص به تنها چيزي که توجه نمي شود سلامت شهروندان است» و نگراني هاي سايرين تنها ذکر مکررات است.

وقتي کنترل فيزيکي ماهواره در تمام سال هاي گذشته بر کنترل نرم افزاري اولويت داشته و احتمالاً همچنان اولويت هم خواهد داشت، بايد منتظر اين حواشي هم بود. خيلي نگذشته از تلاش هاي عماد افروغ و سعيد ابوطالب در مجلس هفتم- که البته الان چندان خودي جريان اصولگرا محسوب نمي شوند- که مي خواستند طرح «استفاده مديريت شده از ماهواره» را به تصويب برسانند.

اما هنوز اين طرح در راه تصويب در صحن علني بود که نيروي انتظامي جمع آوري ديش ها آن هم به صورت ضربتي را در دستور کار قرار داد و اعتراض ها و انتقادات اين دو عضو کميسيون فرهنگي مجلس به جايي نرسيد. رئيس کميسيون فرهنگي وقت مجلس مي گفت؛ «جمع آوري ديش هاي ماهواره که بدون کسب اجازه از مقامات استفاده مي شود بر اساس قانون مصوب است، اما من به هيچ وجه شيوه عملياتي شدن اين قانون را به طور مطلق تاييد نمي کنم.

وقتي نيروي انتظامي موظف مي شود ديش هاي ماهواره يي را جمع کند، اين کار را بايد بکند و مسلم است که نبايد سرزده وارد منازل مردم شود و اگر سرزده وارد شده باشد که نمي دانم اين گونه بوده يا نه، مورد تاييد ما و قانون نيست.»

و ابوطالب هم معتقد بود؛ «يک راهکار آن است که ماهواره را کاملاً ممنوع کنيم که اين روش تاکنون شکست خورده است، ضمن اينکه وجه قانوني، شرعي و حقوقي نداشته و ما نيز حق نداريم اين کار را بکنيم. راهکار ديگري مي گويد ماهواره بايد آزاد شود که اين هم وجه حقوقي و شرعي ندارد و با روح انقلاب اسلامي ايران که ذات فرهنگي دارد تناسبي ندارد.

راهکار سوم استفاده مديريت شده از ماهواره است. بايد آثار ضدفرهنگي و بدي هاي ماهواره گرفته شده و برنامه هاي مناسب آن براي مردم پخش شود.» اينها البته سواي نظرات کارشناساني است که مي گويند جز شبکه هاي غيراخلاقي هيچ محدوديتي نبايد براي ساير شبکه ها در نظر گرفته شود و اين اختيار و درک براي شهروند ايراني مفروض باشد که خود بتواند درست و نادرست را تشخيص دهد. حالا هم اگر علي مطهري از اينکه پارازيت شبکه هاي سياسي را نشانه رفته و نه غيراخلاقي ها را، در اصل شيوه برخورد با ماهواره تاثير و تغييري صورت نخواهد گرفت.

اما اگر زماني نگراني عمده، شکستن حريم شخصي شهروندان با حضور نيروهاي انتظامي- آن هم بدون حکم قضايي- روي بام ها و داخل خانه ها بود، حالا پاي سلامت شهروندان به ميان آمده که قاعدتاً نمي شود به راحتي از کنار آن گذشت.

يعني واقعاً ناکارآمد بودن ممنوعيت کامل ماهواره همچون بسياري از نمونه هاي ديگر مثل ويدئو بر متوليان امر ثابت نشده که حالا بايد چنين هزينه هايي را هم متحمل شد؟ (بر فرض صحت شايعات و ابراز نگراني ها) اين چه راهکاري است که تر و خشک را با هم مي سوزاند و مخاطبان و مخالفان ماهواره را يکسان با اين نگراني عميق سلامتي مواجه مي کند؟ اصلاً چرا وظيفه قانوني نيروي انتظامي در «اعمال ممنوعيت ورود، توليد، توزيع، نصب، راه اندازي، نگهداري و استفاده از تجهيزات دريافت از ماهواره» مورد بررسي قرار نمي گيرد و دلايل ناکامي و حتي وجود کارگاه هايي که به توليد ديش در داخل کشور مي پردازند، تشريح نمي شود؟ اگر از حق قانوني- و مصرح در قانون اساسي- شهروندان در دسترسي آزادانه به اخبار و اطلاعات هم که بگذريم، از تهديدات سلامتي شهروندان به چه بهايي مي توان چشم پوشي کرد؟

ارسال نظرات
خط داغ