علاوه بر ماسک عینک هم می زنند!
«طنز» در مطبوعات
مروری بر ستون طنز روزنامه های چهارشنبه 20/8/88:
خبر> کارتون؛ خادم، عضو شورای شهر: ساماندهی فاضلاب تهران یک قرن طول میکشد
فیروزه مظفری

خبر> کاری مکن نگاه به دمپاییات کنند
شهرام شکیبا
وقتی با ماسک هم آنها را میشناسیم، یعنی اینکه از چشم و ابرویشان میفهمیم. خُب از این به بعد علاوه بر ماسک، عینک هم میزنند.
سردار اسماعیل احمدیمقدم، فرمانده نیروی انتظامی در مراسم رونمایی از پروژه تحقیقاتی تطبیق چهره گفت: «اغتشاشگران حتی اگر ماسک هم بزنند، شناسایی میشوند.»
1- هماهنگی چیز خوبی است. باید همه مملکت هماهنگ باشند که متأسفانه نیست. اغتشاش و مهار آن باید با آنفلوآنزای خوکی و مهار آن هماهنگ باشد. «مهارش» به «مهارش» در، میماند لزوم هماهنگی آنفلوآنزای خوکی و اغتشاش. با این حال و اوضاع، دیگر نمیشود «ماسک» زد که آنفلوآنزا نگیریم. چون بعید نیست بگیرندمان. این دستگاهها جدید است و هنوز جواب پس نداده. لذا بعید نیست بیجهت گرفتارمان کنند.
2- اگر ما واقعاً یک دستگاه و شیوه تازه داریم تا اغتشاشگران را حتی اگر ماسک هم بزنند، شناسایی کنیم که نباید بگوییم و اعلام عمومی کنیم. باید به کسی نگوییم و با آن روش بگیریم اغتشاشگر جماعت را. پلیس که نباید ابزار امنیتیاش را لو بدهد.
3- مگر اینکه بخواهیم اغتشاشگران دستگیر نشوند و همینجوری راست راست راه بروند.
4- وقتی با ماسک هم آنها را میشناسیم، یعنی اینکه از چشم و ابرویشان میفهمیم. چیز به این سادگی را اغتشاشگرانی که میگوییم سرویسهای اطلاعاتی امنیتی پیشرفته خارجی آنها را مدیریت میکنند، نمیفهمند؟ خُب از این به بعد علاوه بر ماسک، عینک هم میزنند.
5- البته بعید نیست از روی یک جاهای دیگری جماعت را شناسایی کنند. مثلاً چه میدانم، شست پا! گفتم شست پا، یاد دوست شاعر طنزپردازم ناصر فیض افتادم که شعری در همین رابطه دارد. البته منظورم رابطه شست پا و شناسایی است، وگرنه آن بنده خدا این شعر را یکی، دو سال پیشتر از اغتشاشات اخیر گفته. من این شعر را دوست دارم. شما هم بخوانید و سعی کنید دوست داشته باشید:
کاری مکن نگاه به دمپاییات کنند
از روی شست پا شناساییات کنند
با داییات به پارک محله برو، ولی
کاری مکن نگاه به زنداییات کنند
هشدار، بوی دایی خود را به خود مگیر
کافیست این بهانه که بوداییات کنند
هرجا مرو برای فقط لوح یادبود
تا در هوای کنگره هرجاییات کنند
هرگز به بستری شدن خویش تن مده
بگذار تا معالجه سرپاییات کنند
در بخش گوش و حلق بعید است دکتران
کاری برای مشکل بیناییات کنند
با قهوه قَجَر که شنیدی چه کردهاند
ترسم همین معامله با چاییات کنند
هرگز به شغل عاریتی اعتنا مکن
حتی اگر ضمانت اجراییات کنند
تنها نمیشوی تو اگر دلبران شهر
فکری برای معضل تنهاییات کنند
با مجریان مسکن شهرت فقط بگو
کاری برای مشکل بیجاییات کنند
آری شروع مفسده از شست پای توست
کافیست یک نگاه به دمپاییات کنند
تهران امروز> تخت روان لطفا!
محمود فرجامی
این محدود بودن ستون مونوريل هم باعث دردسر است. یعنی اصولا برای جماعت پرگویی مثل ما که برای بیان سادهترین چیزها هم به تعبیر شاعر یک دهان خواهیم به پهنای فلک، نصف ستون روزنامه کم است چه رسد که قرار باشد در این ستون درباره وضع موجود طنز نوشته شود. بسیاری از نوشتههای من به همین خاطر توسط سردبیر کوتاه میشوند تا توی ستون جا شوند.
البته این سوای مواقعی است که توسط سانسورچی محترم روزنامه بریده میشوند تا توی «چارچوبها» جا شوند که بعضا طول بریده شده از میزان باقیمانده هم بیشتر است. به هر حال گفتم تا بدانید که کوتاه کردن و بریدن و جا کردن یکی از معضلات اساسی ما در مونوريل است.مطلب دیروز هم به خاطر کمبود جا نصفه نیمه ماند.
در آن یادداشت از دولت خیر و نیکوکار خواسته شده بود حالا که لایحه هدفمند کردن یارانهها دقیقا مطابق میل دولت تصویب شده و به این ترتیب تمام سود حاصل از حذف یارانهها به صندوقی واریز خواهد شد که صرفا در اختیار و تحت نظارت دولت است تا موجودی آن را به دور از هرگونه نظارت به هر میزان که تشخیص داد و در هر مورد که میل داشت مصرف کند؛ مقداری را هم محض سر سلامتی و آمرزش اموات صرف چند مورد خیریه کند.
از آن موارد، به تامین داروی کمردرد برای کسانی که بار امرار معاش بر دوششان است، تهیه قلک برای نگهداری از یارانههای نقدی و تسهیلات برای واردات کمبزه و خیار اشاره شد اما مورد مهم بعدی که جا دارد دولت نیکوکار با اندکی از پول صندوق هدفمندش -که از شیر مادر حلالترش است- از باب نیکوکاری و دفع بلا به آن کمک کند جا ماند.
این مورد مهم «تامین تخت روان» برای انجام یک مراسم آیینی با شرکت مردم و نمایندگان مجلس شورای اسلامی است که از اهم مهمات است و فوریت هم دارد. تخت روانهای مذکور میتواند طبق اخبار رادیو توسط نخبگان جوان داخلی تولید شود و یا طبق واقعیات کمافیالسابق از چین وارد شود اما با هر راهکاری که باشد باید هرچه سریعتر به تعداد مکفی و در اختیار مردم قرار گیرند.
پس از تامین این تختهای روان، باید به هر حوزه انتخابیه به تعداد نمایندههایشان در «خانه ملت» تخت روان داد تا به محض ورود هر نماینده غیور به حوزه انتخابیهاش، به خاطر حمایت قاطع نمایندگان از طرح هدفمند کردن یارانهها به صندوق دولت و تصویب بدون تغییر آن، نماینده مذکور توسط مردم روی تخت روان گذاشته و حلوا-حلوا شود.مراسم حلوا- حلواکنان این نمایندگان شریف بهتر است در یک روز خاص و بهطور همزمان در سراسر کشور برگزار شود و البته باید تمرکز بر روی تهران باشد که بیشتر تعداد نماینده موافق طرح هدفمند کردن یارانهها را در بین کل شهرها دارد.
اصلا پیشنهاد می کنم این روز خاص را «روز پیوند دولت و مجلس» نامگذاری کنیم و شعار هم برای مراسم حلوا-حلوا کنان نمایندگان درست کنیم و شعارهایی که بهتر است در هنگام چرخیدن اقشار مختلف مردم بی یارانه دولتی، به دور تختهای حامل یاران دولت سر داده شوند.این روز خاص میتواند سالروز تصویب قاطع لایحه هدفمند کردن یارانهها در مجلس باشد یا از آن بهتر، روزی است که دکتر احمدینژاد سرزده (یا به تعبیر آقای باهنر: در حالی که «به ایشان گفته شده بود تشریف نیاورند») به مجلس رفت و اعلام کرد که اگر مجلس این لایحه را دقیقا مطابق خواست دولت تصویب نکند دولت آن را پس خواهد گرفت.
البته در مجموع که انتخاب روز چندان مهم نیست. مهم این است که این واقعه تاریخی از سوی این مجلس تاریخی در جهت کسب منافع این دولت تاریخی در تاریخ بماند که حتما خواهد ماند؛ حالا چه این روز چه آن روز. اصلا چرا یک روز؟ با این اوضاع اصلا هر روز «روز پیوند مجلس و دولت» است و جا دارد که هر روز این نمایندگان غیور تاریخساز حلوا-حلوا شوند. تخت روان لطفا!
کیهان> گفت و شنود
گفت: يك مقام آمريكايي، شكست فتنه اخير را «شكست مضاعف» ناميده است.
گفتم: شكست مفتضحانه اي بود ولي چرا مي گويد شكست مضاعف؟!
گفت: اين مقام آمريكايي معتقد است آمريكا در اين ماجرا همه مخالفان جمهوري اسلامي را به ميدان آورد بنابراين، در اين شكست علاوه بر آن كه سران فتنه به مهره هاي سوخته تبديل شده اند، هويت تمام جريانات مخالف جمهوري اسلامي هم لو رفته است.
گفتم: چي فكر مي كردند چي شد؟!
گفت: آمريكايي ها مي گويند ارزيابي ما از مردم ايران اشتباه بود و نبايد اجازه مي داديم موسوي و كروبي و خاتمي عليه باورهاي ديني و انقلابي مردم موضع بگيرند كه كار به اينجا بكشد.
گفتم: حالا كه ديگر مفتضح شده اند و كار از كار گذشته!! بايد از اول به ماموران خود اين سفارش را مي كردند... مي گويند؛ استادي از دانشجوي پزشكي پرسيد؛ براي بيهوش كردن مريض چه مي كنيد؟ و دانشجو جواب داد 20 تا قاشق كلروفرم- داروي بيهوشي- به او مي دهيم و هنگامي كه تعجب استاد را ديد و فهميد بدجوري گاف داده، گفت؛ ببخشيد، استاد! اجازه بدهيد الان ميگم! و استاد گفت؛ پسر جان، بيمار شما با همان تجويز اوليه از دنيا رفت!!