آگاه
کد خبر: ۳۴۶۳۰

دسته گل کامران جان!

دسته گل کامران جان!

«طنز» در مطبوعات


مروری بر ستون طنز روزنامه های یکشنبه 17/8/88:

مردمسالاری> کارتون
علی کاشی



خبر> دسته گل کامران جان!
شهرام شکیبا
هر جایی آدم دسته گل به آب می‌دهد، بدهد. یک جوری می‌شود. جمع و جورش کرد، فقط نور چشم و پاره جیگر و امید دل آدم دسته گل به آب ندهد. که متأسفانه اخیراً مال صدا و سیما داده. از قرار معلوم «کامران نجف‌زاده» بزرگ‌ترین خبرنگار خاورمیانه و حومه چند وقت پیش گزارشی ارسال فرموده‌اند از پاریس و در آن در باب بازی جوانمردانه دو تیم فوتبال تصاویری پخش کرده و شرح ماجرا را به سمع و نظر بینندگان محترم خبر 30/20 و 22 رسانده است که کسی خبر داغ گزارشگر ویژه را ندیده سر بر بالین نگذارد.

فقط یک مشکل کوچک وجود داشته که موضوع گزارش 4 سال پیش رخ داده است و کامران جان تصاویر را از سایت‌های دانلود ویدئوی‌ گرفته و خبر نوشته رویش و فرستاده.

1- به این می‌گویند استفاده بهینه، خبرنگاری می‌فرستیم پاریس تا از لیگ هلند برایمان تصویر دانلود کند از اینترنت. خب با این سرعتی که اینترنت در کشور ما دارد که عمراً نمی‌شد تصاویر را دانلود کرد. اگر هم می‌شد، هزینه تلفنمان بالا می‌رفت که خدا را شکر، بالا نرفت.

2- تصاویر قدیمی است، باشد، از قدیم گفته‌اند «الدرس حرف و التکرار الف». چه درسی بهتر از جوانمردی و پاک زیستن که همه‌اش از کسب حلال پدید می‌آید. نمونه‌اش همین خبرنگاران ارجمند خاورمیانه و حومه که همین صداقت‌شان ما را کشته!

3- اشتباه باشد هم عیبی ندارد. از صبح تا شب مردم هندی‌کم بر کف دنبال سر بچه‌های شیرخوار و نوپایشان می‌گردند تا بلکه بچه‌شان یک گاف با نمک بدهد که تصویرش را ضبط کنند و خودشان هزار بار ببینند و قربان قد و بالای بچه با نمک‌شان بروند. بعد هم بفرستند تلویزیون صد دفعه در برنامه‌های گوناگون پخش کند. حالا تلویزیون نباید پخش کند تصاویر شیرین‌کاری‌های کامران جان را؟

زمان مناسب بارداری به روایت وزیر
دیروز روزنامه‌ای تیتر زده بود: «هشدار خانم وزیر به زنان ایرانی»

ماجرا از این قرار است که سرکار خانم مرضیه وحید‌دستجردی پنج‌شنبه هفته گذشته در حاشیه کنگره زنان و مامایی گفته است: «زنان در صورت تصمیم به بارداری سعی کنند در دوران اپیدمی و ناندومی آنفلوآنزای نوع A اقدام به بارداری نکنند».

فقط یک نکته کوچک هم به عرض برسانم که پیش‌بینی می‌شود این دوران حدود دو تا سه سال باشد، که البته خانم وزیر به این نکته اشاره‌ای نکرده‌اند. طبیعتاً این سفارش موقعیت‌های گوناگونی پدید می‌آورد.

موقعیت اول: دادگاه خانواده
زن: آقای قاضی من خواهش می‌کنم من رو از دست این دیو پلید نجات بدین.

قاضی: چرا؟ مگه چی شده خانوم؟ چرا این‌قدر از شوهرتون ناراحتین؟

زن: هیچی، دیشب داشت یواشکی می‌اومد توی اتاق خوابمون.

قاضی: خب عیبش چیه؟ توی اتاق خواب همسایه که نمی‌رفته.

زن: این می‌خواد منو بکشه!

قاضی: آخه چرا؟ همسرتونه.

زن: مرتیکه از من بچه می‌خواد! می‌خواد من آنفلوآنزای خوکی بگیرم.

قاضی: غلط کرده. اگه نظر «بد» داره و مطمئن هستین، بگم سه سال بندانزش هلفدونی.

موقعیت دوم: آرایشگاه زنانه
زری خانوم: والا خدا شانس بده. واقعاً ثریا شوهر کرد؟ اونم توی این موقعیت بحرانی که شوهر گیر فلک نمی‌یاد؟

پری خانوم: آره پس چی، یه جوون باکلاس و برازنده و پولدار و خوش‌تیپ.

زری خانوم: اوه! اوه! این جوری که تو می‌گی با اخلاقی که من از اون ثریای جیگر در اومده می‌شناسم، آنفلوآنزای خوکی روی شاخشه!

پری خانوم: نه خواهر. دو قبضه شانس آورده. شوهره اجاقش کوره!

زری خانوم: والا اون شوهر رو باید بذاره روز سرش قیمه قورمه کنه.

پری خانوم: قیمه قورمه نه! حلوا حلوا!

زری خانوم: چه می‌دونم. اونقده حرصم گرفته که نمی‌دونم چی می‌گم.

تهران امروز> نامه به معاون مطبوعاتی
محمود فرجامی
معاون محترم وزارت ارشاد؛ جناب آقاي رامين
سلام عليكم
از اينكه بر سر جامعه خبري ايران منت گذاشتيد و به طور سرزده به دفتر چند روزنامه سركشي فرموديد بسيار سپاسگزارم. خوشبختانه اين هماي سعادت بر شانه تهران‌امروز هم نشست و به روزنامه ما هم آمديد. باز هم بسيار سپاسگزارم و البته گلايه‌مند از اينكه چرا خبر نداديد كه شخصا شما را زيارت كنم. ديدار با شما براي هم طنزپرداز افتخار و فرصا بزرگي‌ست كه به سادگي از كفم رفت.

دوستان بي‌مرام تهران امروز هم نه در هنگام بازديد سرزده شما خبر دادند كه بيايم و نه الان خبر مي‌دهند كه چه گذشت. معلوم مي‌شود ديدار پرملاطي بوده است كه تا از آنچه در اين ديدار گذشته از آنها مي‌پرسم يا لقوه مي‌گيرند يا لرز مي‌كنند يا كف بالا مي‌آورند يا نعره‌زنان به بيرون مي‌دوند. در چنين شرايطي آدم ناچار مي‌شود به رسانه‌ها بيگانه رو بياورد. روزنامه اعتماد كه افتخار مشابهي نصيبش شده گزارشي از ديدار سرزده شما چاپ كرده است.

در آنجا حرف‌هايي زده بوديد كه با خواندن آنها احساس كردم همچون پرنده‌اي دلم مي‌خواهد از پنجره به بيرون بپرم. از جمله آنكه گفته بوديد: «آمده‌ام اينجا تا بگويم با شما رفيق هستيم، ما با هم رقابتي نداريم، اگر هم رقابتي هست، در جهت نظارت بر كار روزنامه‌هاست... شما كه در مورد امنيت شغلي خود نگران هستيد، بايد امنيت سياسي حاكميت را تامين كنيد... بعضي وقت‌ها شما چيزهاي بيخودي مي‌نويسيد كه من به عنوان شخصيت حقيقي خودم از آنها چشم‌پوشي مي‌كنم اما در مقام حقوقي نمي‌توانم آنها را ناديده بگيريم... قبل از اينكه يك شخص حقوقي باشم خودم را شخص مطبوعاتي تلقي مي‌كنم و مهم‌تر اينكه كار سخت مطبوعات و مطبوعاتي‌ها را مي‌شناسم.

از 40 سال پيش و كمي بيشتر كار مي‌كنم. من خودم مشغول نوشتنم؛ به زبان‌هاي مختلف و در موضوعات مختلف، قبل از انقلاب و بعد از انقلاب... اگر ما دشمن شناس نبوديم، مي‌دانيد چه اتفاقي مي‌افتاد؟ ما گرفتار دشمن انگاري مي‌شديم. يعني دوستاني را دشمن مي‌انگاشتيم...»

اما خبرنگاران اين روزنامه اصلاح‌طلب به جاي اينكه روي سخنان شما و به خصوص عباراتي مثل «رقابت در جهت نظارت بر كار روزنامه‌ها»، «تامين امنيت سياسي حاكميت»، «مقام حقوقي»، «40 سال كار مطبوعاتي به زبان‌هاي مختلف» و «دشمن‌شناسي و دشمن‌انگاري» تامل و تعمق و تفكر و چيزهاي ديگري از باب تفعل كنند برداشته‌اند سوالات كم‌اهميتي درباره مطرح شدن طرح هدفمند كردن يارانه‌ها در مجلس و لغو امتياز روزنامه سرمايه و شرايط روزنامه‌نگاران و وضعيت نابسامان خبرنگاران و نبود امنيت شغلي براي آنها سوال كرده‌اند و كام آن مقام محترم در معاونت مطبوعاتي وزارت ارشاد را تلخ كرده‌اند. شما هم گفته‌ايد «سوالات شما خيلي نازل و سطحي است، بحث من خيلي كلان‌تر از اين حرف هاست» و با عصبانيت جلسه را ترك كرده‌ايد.

واقعا باعث شرمساري است. يكي نيست از اين همكاران بپرسد آدم برمي‌دارد با ميهمان دشمن‌شناسش كه 40 سال است دارد در گمنامي مي‌نويسد و بعد از ظهر جمعه سرزده آمده شما را نصيحت كند كه «چيزهاي بيخود» ننويسيد اين‌طوري رفتار مي‌كند؟ سوال مي‌پرسد؟ اين خبرنگار‌ها ذات‌شان همين‌طوري است. همه‌اش مي‌خواهند يك چيزي بپرسند و ايرادي بگيرند. البته چوبش را هم مي‌خورند. اما زود ناله‌شان بلند مي‌شود.

ولي شما زياد ناراحت نشويد و ميدان را خالي نكنيد. همين‌طور هرجمعه به چند روزنامه سربزنيد. خيلي خوب است؛ هم در راستاي تقويت دشمن‌شناسي شما خوب است و هم در جهت كيسه كردن ماست‌هاي خبرنگارها. در اين ميان به طنزنويس‌ها هم ناني مي‌رسد.

يك طنزنويس علاقه‌مند به تامين امنيت سياسي حاكميت

کیهان> گفت وشنود
گفت: تازه چه خبر؟!

گفتم: سخنگوي سازمان مجاهدين گفته است جنبش سبز مديريت ندارد كه عده اي در آن به نفع اسرائيل و آمريكا شعار مي دهند!

گفت: شعار هواداران به نفع آمريكا و اسرائيل برگرفته از تحليل هاي سران فتنه است و آنچه سران فتنه در لفافه مي گويند، هواداران بي پرده مطرح مي كنند.

گفتم: خب! معلوم مي شود غائله سبز اموي سركرده درست و حسابي هم ندارد.

گفت: تظاهرات روز قدس و 13 آبان نشان داد كه آنها در ميان توده هاي مؤمن و انقلابي هم جايگاهي ندارند.

گفتم: يارو مي گفت؛ اگر گوشت داشتيم، نخود لوبيا داشتيم، نون داشتيم، پياز هم داشتيم، ديگ همسايه رو قرض مي گرفتيم، يك آبگوشت بار ميذاشتيم... ولي بعد از چند دقيقه با حسرت گفت؛ اما حيف كه گوشت كوب نداشتيم!!

ارسال نظرات
خط داغ