کیهان> ترور همان جنگ نرم است، بدون بزک!
در سرمقاله امروز روزنامه کیهان می خوانیم:
امتداد ترورهاي وحشيانه به فاصله يك ماه، از كردستان تا سيستان و بلوچستان، آن روي ديگر جنگ نرم را به دور از رنگ و بزك نشان داد.
يعني اينكه جنگ نرم خيلي هم نرم و مسالمت جويانه و مدني نيست و اگر فرصت فراهم شود، چهره خشن خود را به ويژه در مقابل آنها كه به ماهيت خزنده و تازنده و كشنده اين جنگ پي برده و درصدد كنار زدن نقاب از سيماي آن برآمده اند، نشان مي دهد.
فاصله مكاني كردستان تا سيستان بسيار است، شايد بيش از 2هزار كيلومتر اما فاصله زماني ترور ماموستا ملامحمد شيخ الاسلام نماينده مردم كردستان در مجلس خبرگان (26شهريور) تا عمليات تروريستي اخير در منطقه «پيشين» سرباز سيستان و بلوچستان كه 80 شهيد و مجروح برجاي گذاشت، بيش از يك ماه نمي شود. البته افتخاري نيست براي سرويس هاي جاسوسي موساد و سيا و اينتليجنس سرويس كه به واسطه مهره هاي جنايتكار خود، پيرمردي 75 ساله را پس از اقامه نماز مغرب و عشا در شب 27ماه مبارك رمضان و در مقابل مسجد سيدقطب سنندج ترور كنند يا 80نفر خدمتگزار مردم يا سني و شيعه بومي منطقه سيستان و بلوچستان را در كنار چادري بي حفاظ كه نمايشگاهي از صنايع دستي مردم در آن برپا شده و قرار است زينت همايش وحدت و همدلي باشد، به خاك و خون بكشند. جرم شيخ الاسلام سني مذهب همان بود كه جرم نورعلي شوشتري شيعه مذهب و همه آن برادران سني و شيعه كه در همايش همدلي شركت جسته بودند. دست دشمن را خوانده بودند و اسرار هويدا مي كردند.
جرم بزرگي است نترسيدن و به رويارويي جنگ نرم دشمن رفتن و فاش گفتن اينكه خصم، همدلي و همراهي را نشانه رفته است. جرم بزرگي است غمخواري مردم و غصه داري اخوت و وحدت آنها. خون دل خوردني اين چنين و چاره جويي براي چنين غمي، سرانجامش لاجرم، از كوره در رفتن و دستپاچه شدن دشمني است كه نقشه چيده و دام گسترده بود تا به آواي ملايم و فريبا، ملتي را صيد كند. جرم سردار شوشتري و ماموستا شيخ الاسلام اين بود كه به آهنگ خواب آور دشمن گوش نسپردند و با او «هم آهنگي» نكردند. به تعبير اميرمومنان(ع) «به خدا سوگند چون كفتار نباشم كه شكارچي ها با آهنگ خوابش كنند و فريب دهند و غافلگير سازند تا شكارش كنند» (خطبه 6 نهج البلاغه).
خيلي از ماها بزرگمردي به نام نورعلي شوشتري را نمي شناختيم. روستازاده اي كه اگرچه سردار اما گمنام ماند و عمر به خدمتگزاري محرومان گذراند تا پس از سال ها حيات ميثم وار و به دوش كشيدن چوبه سربه داري خويش، نام آور شود و بشود همين سردار نورعلي شوشتري كه امروز در دل انبو ه نگاه كنجكاو و مشتاق، شوق پيروي از مرامش را زنده كرده است. و خيلي از ماها- جز مردم كردستان- ماموستا شيخ الاسلام را نمي شناختيم تا همين ارديبهشت ماه گذشته كه در جريان سفر مقتداي انقلاب به كردستان، گل كرد و 4ماه بعد عطر دلاويز شهادتش، بسياري را در ميان روحانيت شيعه و سني شيفته مرام خود كرد.
به تدبير او و استقبال مقتداي انقلاب بود كه اذان اهل تسنن در شبكه استاني كردستان پخش شد و همو بود كه با شمردگي و شيوايي كلام و شيدايي تمام به رهبري خيرمقدم گفت و افزود: «ما در عرض رهبر هيچ قدرتي را نپذيرفته و نخواهيم پذيرفت». او باور داشت «نافع ترين عطيه اي كه مقام معظم رهبري حفظه الله) به دنياي اسلام هديه نمودند، همين فتواي وحدت ملي و انسجام اسلامي است... هر انقلاب دو دوره است. يك دوره استقرار. دوم، دوره استمرار. شما اگر براي استمرار و بقاي وجودي اين نظام جهاد كنيد و نفس نفيس را نثار كنيد يقينا اجرتان كمتر از آنها كه در فرج حضرت امام براي استقرار نظام جمهوري اسلامي نفس نفيس خودشان را نثار كردند، نيست... در كردستان و در زمان حيات حضرت امام، مردم فرامين ايشان را لبيك مي گفتند و در زمان ولايت مقام معظم رهبري همه ما تحت اشاره معظم له هستيم. بارها من به نام مفتي كردستان اعلام كرده ام ما علماي كردستان در عرض رهبري هيچ قدرتي را نپذيرفته و نخواهيم پذيرفت.»
شما حق بدهيد به موساد و سازمان سيا و ام آي6 كه با وجود طراحي جنگ نرم، سازمانشان به هم بريزد و مجبور شوند كساني چنين بينا و عازم و مهيا را كه شجاعانه و سخاوتمندانه، آبرو براي ملت و كشور و امنيت و استواري و انسجام آن هزينه مي كنند، سوژه ترور قرار دهند و الا فلان سياست باز هم آهنگ كه حتي طعمه براي دام گستري آنها مي شود، مي تواند پرآوازه و مشهور هم بشود و برايش مرحبا و آفرين هم بگويند. به قول شاعر:
در مسلخ عشق جز نكو را نكشند- رو به صفتان زشت خو را نكشند
گر عاشق صادقي زمردن نهراس- مردار شود هر آن كه او را نكشند
شوشتري ها و شيخ الاسلام ها كه به آرزوي ديرپاي خود رسيدند؛ مانند تشنه اي كه در ظلمات بيابان ناگهان به آب رسد و جوينده اي كه ناگهان در تيرگي شب، مراد گمشده خويش را بيابد. جاي تهنيت است براي آنها. «هنيئاً لكم». گوارا باد برشما! ولي ما چه مي كنيم؟ با كدام آواز، هم آوا و هم آهنگ مي شويم؟ آهنگي كه خواب كند يا آوايي كه بيدارمان سازد؟ نغمه شومي كه وحدت ما را از هم بگسلد و جمعيت مان را پريشان سازد يا دعوت حقي كه ما را يكدل كند در برابر دشمن به كمين نشسته؟ اگر خفتيم و دشمني آمريكا و انگليس و رژيم صهيونيستي را انكار كرديم، آيا عداوت آنها و دندان تيز كردن و پنجه كشيدنشان تمام مي شود؟ اين فديه هاي بزرگ كافي نيست تا از خماري و خواب زدگي بيدارمان كند و ديگر دوست و دشمن را اشتباه نگيريم؟
دشمن از همه سو هجوم آورده است. در مرز همان گونه شبيخون مي زند كه ممكن است در عمق كشور بزند. به شيوه هاي مختلف ترور مي كند، از ترور شخصيت و باور و آرمان تا ترور فيزيكي. ماموران و مزدوران وهابي و منافق و انجمن پادشاهي او همان قدر در ترور جدي هستند كه ماموران سكولار و مدني و دموكرات مآب وي. هرجا ضرورت داشته باشد سراغ سربريدن ارزش ها و باورها مي روند و هر جاي ديگر كه جنايت اقتضاي كار باشد- خيابان هاي تهران يا مرز كردستان و بلوچستان- كوتاهي نمي كنند كه اين دو، دو لبه قيچي «صهيونيسم مسيحي» هستند براي بريدن ريشه هاي استواري امت اسلام و ام القراي آن ايران. لازم باشد جنگ مذهب عليه مذهب، مردم عليه مردم، روحاني عليه روحاني و نهاد عليه نهاد راه مي اندازند. اقتضا كند، نقاب همراهي با ارزشها و باورها مي زنند يا تابلوي حقوق مدني و مذهبي و قومي مردم را به دست مي گيرند و در هر صورت آنچه آماج شبيخون است، وحدت كلمه و كلمه وحدت است كه امروز با استقرار جمهوري اسلامي، در قانون اساسي و قلب آن- ولايت و رهبري- نهفته است.
بله، در جنگ نرم هم مي شود سر بريد اما با پنبه. روزگاري اسب تروا بود، بعدها از آسمان و در تاريكي شب چترباز و كماندو در عمق جبهه حريف مي ريختند تا شبيخون بزنند و امروز، تنها تاكتيك موثر و مصلحت آميز را در «يارگيري از عمق جبهه مقابل» مي دانند. قلابي كه دشمن در اين عرصه مي اندازد، آنها را صيد مي كند و به خدمت درمي آورد كه بدشان نيايد قلاب بازي كنند! آنهايي به اين قلاب گير مي كنند كه بشود هوس هايشان را قلقلك داد و روي هيجان ها و عواطف و عقده هاشان سرمايه گذاري كرد. آنهايي در جنگ نرم به استقبال خودكشي مي روند كه درست عرصه را نبينند، قطب نماي باورشان از كارافتاده باشد، نفسانيات و گروكشي ها و خودخواهي ها در كام خويش كشيده باشدشان. بدانند اين مار خوش خط و خال كه همرنگ متن ولي در جهت خلاف آن مي خزد، دشمن است اما چون مفتون او شده اند، نيش و دندان وي از خاطر برده باشند.
خون خدمتگزاران بينا و شكيبا و دانا- اهل البصر و الصبر و العلم بموضع الحق- در كمتر از يك ماه و در دو منطقه با 2هزار كيلومتر فاصله به دست تروريست هاي استخدام شده دشمن بر زمين ريخت تا شهادت دهد آن مردان بي ادعا، دشمن را درست شناخته و هدف را به دقت انتخاب كرده بودند. تلاش براي وحدت، با گروكشي و «فشار از پايين، چانه زني در بالا» نمي خواند. آنها كه در اين شعار خالصند، اول وحدت و همدلي و اميد و پويايي ملت را نشانه نمي روند- محورهايي كه دقيقا در جنگ نرم دشمن هدف است- تا بعدا بنا به ادعا، بنيان خود ويران كرده را بازسازي كنند! دروغ مي گويند آنها كه در پروژه دشمن براي از هم گسيختن انسجام ملت و قطبي و دسته دسته كردن و روبه روي هم قرار دادن آنها نقش آفريني كردند، تن به قانون ندادند و از مرز نصيحت ها و هشدارهاي رهبري عبور كردند و حالا دعوت به حكميت و آشتي مي كنند.
آنها خيز برداشتند تا وحدت و انسجام يك ملت را در برابر دشمن مهاجم از هم بپاشند و امت را از مدار و محور قوام بخش امامت و رهبري پراكنده سازند. هدف فاز اول پروژه اي كه شكست خورد، انسجام بخشيدن به اردوگاهي تازه در برابر قانون اساسي، نظام و رهبري- به اصطلاح طراحان اصلي پروژه، انقلاب مخملي- بود و فاز دوم، چانه زني براي مهره هاي ناكام است تا شايد ضمن رسميت بخشيدن به خيانت بزرگ و جعل عنوان «اپوزيسيون قانوني» براي ضدانقلابيگري كه در هيچ كجاي دنيا سابقه ندارد، فرصتي بگيرند و دوباره با محوريت مقرّ دشمن، جبهه از هم پاشيده را بازسازي كنند.
مروري بر محورهاي تبليغاتي شبكه عنكبوت (شبكه رسانه اي زنجيره اي دشمن در داخل و خارج) نشان مي دهد كه اتفاقا دشمنان هراسان از وحدت واقعي ملت ايران، چه قدر از اين دعوت به حكميت و آشتي- وحدت به معناي فراموش كردن خيانت ها و جنايت هاي بي سابقه اي كه در اين 6، 5 ماه اخير رخ داد- استقبال مي كنند. آيا حق نداريم بپرسيم شبكه چند سر وابسته به «صهيونيسم مسيحي» كه خون مناديان راستين وحدت را بر زمين مي ريزد و مدار و عمود اصلي آن - رهبري- را كانون بمباران تبليغاتي خود براي ترور شخصيت قرار مي دهد و حتي به ترور شخصيت شهداي وحدت مي پردازد، چرا به رويكرد اين حضرات كه مي رسد، آغوش برايشان مي گشايد؟ چگونه است كه هر كس به نظام منتخب ملت ايران منسوب است، خون يا اعتبار و آبرويش را بايد ريخت و به هر نحو ترورش كرد و آن كه با اين نظام سرجنگ دارد يا از سر حماقت به سوي جبهه خودي شليك مي كند، تبديل مي شود به آزاديخواه و دموكرات و مبارز مدني و «مرد الهام بخش». اوباما و كلينتون و ساركوزي و براون و پرز و نظاير آنها در فلان يا بهمان رجل سياسي ما چه ديده بودند كه با صداي بلند گفتند حركات و مواضع آنها براي ما الهام بخش است؟
جنگ نرم است، جنگ نامردي، جنگ تحريف واژه ها و نسبت هاي ناروا. جنگ زدني است در كسوت مدني. آواز در مي افكنند و خواب مي كنند و بي صدا سر مي برند. اما آن كه در اين هجوم خواب و ارعاب، ديد و نترسيد و سر برآورد و خروشيد كه خلايق به هوش باشيد و موضع دشمن و دوست را اشتباه نگيريد، آن روي جنگ نرم را مي بيند به جرم اينكه مهاجمان را بي نقاب ديده است. شهيدان اين هفته هاي بلوچستان و كردستان ما، ديدباناني بودند كه دشمن را ديده و براي دفاع جنبيده بودند. و مگر معناي شهيد جز اين است؟ مراقبان بينا و بصير اين دنيا و گواهان و حجت هاي جهان باقي.
اگر امانتداري و رهروي بايد، منطق حق همان است كه امير مومنان فرمود آنجا كه از او خواستند جنايتكاران شورشي را تعقيب نكند: «به خدا سوگند چون كفتار نباشم كه با آهنگ خوابش كنند و فريبش دهند و شكارش كنند».