سیاست در هنر؛ استعفا از سینما حقیقت
تحریم سومین دوره جشنواره سینما حقیقت از سوی 136 مستندساز حواشی بسیاری به همراه داشته که تازهترین آن استعفای محمد آفریده دبیر این دوره جشنواره است.
اواخر مردادماه امسال، در حالی که تب و تاب حوادث ناشی از برگزاری هفتمین دوره انتخابات ریاست جمهوری زبانههای آخرین خود را میکشید، نامهای به امضای 136مستندساز ایرانی بار دیگر این انتخابات و بازخوردهای ناشی از اعلام نتایج آن را در کانون توجه افکار عمومی قرار داد. در این نامه که امضای مستندسازان جوان و پیشکسوت ایرانی را توأمان با خود داشت، کلید تحریم سومین جشنواره سینمای مستند ایران «سینما حقیقت» زده شد.
مستندسازان امضاکننده با اشاره به محدودیتهای ایجاد شده در راه تولید آثار سینمایی مستند در خصوص شرایط فعلی جامعه، از تحریم سومین دوره جشنواره «سینما حقیقت» خبر دادند
تا اینکه روز پنج شنبه 23 مهر ماه 88 فرارسید. روز افتتاحیه سومین جشنواره بینالمللی فیلم مستند ایران، «سینما حقیقت». کسانی که روز افتتاحیه جشنواره در سالن شماره یک سینما فلسطین حضور داشتند، مردی را دیدند که سمت چپ سالن، روی یکی از صندلیهای ردیف 13 تک و تنها به صحبتهای محمدرضا اصلانی، تنها سخنران مراسم افتتاحیه را گوش میداد. آن لحظه هیچ کس نمیدانست در سر محمد آفریده مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و مدیر جشنواره بینالمللی «سینما حقیقت» چه میگذرد.
محمد آفریده دو روز بعد عدم تمایل خود به حضور در رأس تنها مرکز حمایت و پشتیبانی از سینمای مستند ایران را به اطلاع همه رساند و جواد شمقدری بلافاصله در گفت و گو با یکی از خبرگزاریها از این تصمیم استقبال کرد.
محمد رسولاف یکی از 136 مستندسازی است که نامه تحریم جشنواره سینما حقیقت را امضا کرده است. رسولاف بحث تحریم را کاملاً از جشنواره جدا خواند وبه خبر گفت: «همه مستندسازها متفقالقول بر این باورند که جشنواره سینما حقیقت یک اتفاق بود و دیدیم که فعالان عرصه فیلم مستند در دو دوره گذشته به شکلی شایسته و بایسته از این جشنواره استقبال کردند. از طرف دیگر شک نداشته باشید که محمد آفریده به عنوان مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند و بانی برگزاری جشنواره سینما حقیقت برای همه مستندسازها شخصی قابل احترام و شایسته قدردانی است.
اما ما نباید این میان وظایف خود را فراموش کنیم. وظیفه آقای آفریده برگزاری جشنواره فیلم مستند است و ما نیز به عنوان یک صنف وظیفهمان این است که از هر فرصتی برای بیان خواستههایمان استفاده کنیم. این موضوع نباید باعث قهر و دلخوری کسی شود.»