آن که تيغ در دست دارد الزاماً جراح نيست!
وقتي ميرحسين موسوي براي شرکت در انتخابات دهم رياست جمهوري از غار سياست بيرون آمد کمتر کسي به مخيله اش خطور مي کرد حضور کمرنگ و ديرهنگام او موجب اين همه تنش و تلاطم سياسي شود. توفان اين درياي مواج از سوم تيرماه 84 وزيدن گرفته بود؛ درست از همان روز پيروزي احمدي نژاد در دوره دوم و شکست مهدي کروبي در دوره اول که هرگز آن را نپذيرفت و نيش و کنايه هايش چون بيت هايي از شعر حافظ و سعدي زبانزد مردم کوچه و بازار شد. در همان ايام اين تفکر به درست يا غلط فهميده شد که اراده يي وجود دارد تا در نظام سياسي ايران جراحي هاي عميقي صورت گيرد و نشانه هاي اين جراحي در گفتار و کردار احمدي نژاد و ياران او به وضوح ديده و شنيده مي شد.
حرف از انقلاب دوم زدن يا بازگشت به آموزه هاي امام خميني صريح ترين اين نشانه ها بود و سرتيم اين جراحان دکتر محمود احمدي نژاد بود. نسل اول و دوم انقلاب که دچار رخوت سياسي شده بودند و سال ها کارهاي اجرايي و آسودگي خيال آنان را بي انگيزه و راحت طلب کرده بود با دهان باز و حيرت زده و منفعل به حرف و عملکرد احمدي نژاد چشم دوخته بودند. اتاق عملي با دستگاه هاي مجهز بيهوشي و جراحي تدارک ديده شده بود و معلوم نبود چه کساني در اتاق ريکاوري به سر مي برند تا از بدنه نظام جراحي و جدا شوند. تا اينکه احمدي نژاد با سخنان صريح خود پرده از ابهامات برداشت و بي ملاحظه به تمام سرمايه هاي سياسي نظام هشدار داد، آماده است تا دگرگوني جدي در همه زمينه ها به وجود آورد و به گونه يي برخورد کرد که گويا چپش پرتر از آني است که ديگران فکر مي کنند و به همين دليل با بزرگ ترين جراحي اش آغاز به کار کرد تا ديگران حساب دست شان بيايد. او سراغ يکي از بزرگ ترين سياستمداران نظام اسلامي هاشمي رفسنجاني رفت. مي دانست او پل پيروزي تحولاتي است که در سر مي پروراند. زمينه هاي عبور از اين پل را مخالفان احمدي نژاد در دوره اصلاحات برايش فراهم کرده بودند.
اصلاح طلبان آنقدر اکبر هاشمي رفسنجاني را در روزهاي آغازين اصلاحات تخريب کرده بودند که آقاي رئيس جمهور مي پنداشت با تکيه بر شعارهاي مردم پسندانه چون کوتاه کردن دست ثروت اندوزان و رانت خواران از بيت المال مي تواند دست به تحولاتي اساسي در نظام بزند و آناني را که کوچک ترين مانعي بر سر راه او هستند، خانه نشين و بازنشسته کند. اما خيلي طول نکشيد که احمدي نژاد و هم پيمانانش بفهمند آن رويايي که در سر مي پرورانند طرفداران زيادي ندارد.
آنان در مناصبي که دست گرفته بودند به مشکلات جدي برخوردند.
تا آنجا که دکتر احمدي نژاد قبل از آنکه دست به جراحي بزرگ بزند ناچار شد ابتدا براي اينکه کارآزموده شود اين جراحي را از اطرافيان خود آغاز کند. عزل و نصب مسوولان ريز و درشت و وزيران مهم آغاز شد. در فواصل اين جراحي ها خوي و رفتار و عملکرد احمدي نژاد براي مخالفانش عيان شد و آنان از آن حالت خلسه و رخوت و بي خوابي بيرون آمدند. ديگر نسل اول و دوم انقلاب هاشمي رفسنجاني، محمد خاتمي و مهدي کروبي مي دانستند احمدي نژاد چون سيلي است که بي سر و صدا تا نزديکي خانه آنها آمده و اگر به مقابله اش نروند هر آنچه از نگاه آنها ارزش و از نگاه او ضدارزش است خواهد برد و احمدي نژاد کسي نيست که پاي ميز گفت وگو، مذاکره و نصيحت بنشيند.
با اين پيش زمينه انتخابات دهم شکل گرفت و حوادث آن رقم خورد. بحث درباره سير انتخابات دهم دشوار است اما روند و اتفاقاتي که در مسير انتخابات دهم رخ داد با همه تلخي هايش مي تواند سرآغاز فصل نويني در نظام سياسي ايران باشد. در اين روزهاي گذشته تندروهايي که همواره مي پنداشتند مي شود با اسب قدرت همه را در يک مدار چرخاند و هيچ چيز جز قدرت اصالت ندارد شايد اينک به اشتباه خود پي برده باشند. اگر هم پي نبرده باشند، اهميت ندارد، چون تندروها براي تبيين نظرات و تئوري هاي خود راه دشواري در پيش دارند.
قطعاً آنان براي اينکه روحانيون آرام و مصلحت انديش را که همواره رضايت مردم برايشان اصل بوده،ديگر به دشواري بتوانند مجاب کنند که دل به خواسته هاي آنان بدهند. انتخابات دهم و حوادث آن نظريات و تئوري هاي تندروهاي نظام را با چالش جدي روبه رو کرده و آموزه هايي را که آنان ارائه مي دادند مورد ترديد و شک جدي قرار داده و مهم تر از همه اينکه ديگر تندروها نمي توانند با مستمسک قرار دادن ارزش هايي چون دفاع مقدس، شهيدان و عدالت که ادعا مي کردند در دولت هاي قبل مورد بي اعتنايي قرار گرفته، اهداف خود را پيش ببرند زيرا اين نگراني جدي براي روحانيون موثر نظام وجود دارد که هزينه کردن از اين ارزش ها نه تنها کارآمدي ندارد بلکه نظام را نيز دچار مخاطره مي کند. شايد تندروها با آزموني که خود برگزار کردند و خود در آن امتحان دادند قبول نشدند.
آنان نيازي جدي به بازنگري در افکار و عملکرد خود دارند و چون استفاده از قدرت را آزمودند و ديدند راه صعب تر از آن است که مي پنداشتند بايد در تئوري ها و عملکرد خود تجديدنظر جدي کنند. سيل بودن براي خود سيل نيز ارزش نيست.
اکبر هاشمي رفسنجاني سياستمداري است که خودش، خودش را بازسازي مي کند. او خودش جراح خودش است و نادر سياستمداراني چون او توانسته اند در اوج و سقوط بر خود مسلط باشند. او مي داند، آن که تيغ در دست دارد الزاماً جراح نيست.