بازخوانی یک انتصاب
فرارو- شاید باید خدا را سپاس گفت که برخی داستان ها تنها برای کتاب هاست و در دنیای واقعی نمود نمی یابد و حتی اگر شمّه ای از آن برگرفته از واقعیات باشد مربوط به همان زمان های دور بوده و امروزه هیچ صدراعظمی، امثال حاجی بابا را با سابقه ای چنان مجهول و موهوم، منشی اول خود نمی سازد و مورد اعتماد قرار نمی دهد.
داستان حاجی بابا در مورد دلاک زاده ای اصفهانی است که بنابر استعدادهای ذاتی در سن شانزده سالگی به آن پایه رسید که به دشواری تشخیص می توانستند داد در تیغرانی چیره تر است یا سخندانی.
نفوذ حاجی بابا اصفهانی تا حد نزدیکی به سفرای فرنگ و مناصب سیاسی و معاونت صدراعظم ایران پیش رفت. تا آنجا که می گوید: «صدراعظم مرا به حجره خود خواسته، گفت: حاجی بیا! حرف های عمده با تو دارم. من تو را از آن خود می دانم. درست ملتفت شو چه می گویم!»
صدراعظم مقام منشی اولی را برای حاجی در نظر گرفته و تصمیم داشت او را به انگلیس بفرستد: «تو باید به نام منشی اولی، با او بروی! دوست و معتمد منی، غرض های مرا می دانی، از ورود این پدرسوختگان تا امروز از وقایع باخبری. بنابراین این کار خلعتی است به بالای تو دوخته. اگر آن چه می گویم به جای آوری، خدمت بزرگی به من کرده ای.»
این مطلب را در نگاه ویژه بخوانید: (اینجا)