۲۳ میلیون را باور کنیم یا ۴ درصد را؟
نتایج انتخابات اما داستان دیگری بود. مردم به حسن روحانی رای دادند. ۲۳ میلیون و ۵۴۹ هزار و ۶۱۶ رای از ۴۱ میلیون و ۲۲۰ هزار و ۱۳۱رای به حسن روحانی دادند. ۵۷ درصد مردم تصمیم گرفتند باز هم به حسن روحانی اعتماد و حضور او را در پاستور تمدید کنند. حالا سوالی که در این میان مطرح میشود این است که قالیباف و دوستان اصولگرایش این ۴ درصد را از کجا آورده بودند؟
آیا ۴ درصد همان ۵۷ درصدی هستند که به روحانی رای دادند؟ یعنی ۴ درصدی که به روحانی رای دادند ۲۳ میلیون نفر هستند؟
نتایج انتخابات مانند دادگاهی است که قالیباف باید در آن پاسخگو باشد که این دوگانه ۴ درصد و ۹۶ درصد را از کجا آورده است؟ بر اساس کدام آمار خود را نماینده ۹۶ درصد و روحانی را نماینده ۴ درصد معرفی کرده است.
قطعا شهردار تهران که روزهای پایانی خود را در این پست میگذراند، پاسخی برای این سوالها ندارد. همان گونه که حسن روحانی در جریان مناظرهها گفت چون انتخابات در سال ۹۶ بود او از ۹۶ درصد استفاده کرده است. شاید اگر او در انتخابات سال ۱۴۰۰ برای چهارمین بار نامزد شوند از اصطلاح ۱۰۰درصدی در برابر صفر درصدیها استفاده کند. چون ۱۴۰۰ به دو صفر ختم میشود!
اصولگرایان آمده بودند از هر روشی برای شکست روحانی استفاده کنند. حتی اگر این روشها کپیبرداری از روشهای انتخاباتی در آمریکا و احمدینژاد باشد.
این انتخابات نشان داد اصولگرایان برای اداره کشور برنامهای ندارند. آنها میتوانستند در ۴ سال برنامههای خود را برای اداره قوه مجریه آماده و در روزهای انتخاب به مردم ارائه کنند. آنها این کار را نکردند و در روزهایی که باید برنامه به مردم ارائه میکردند، روی به تخریب آوردند و بدون هیچ آمار و سندی اعلام کردند که نماینده ۹۶ درصد مردم هستند.
بعد از انتخابات سال ۹۲ اصولگرایان فقط طعم شکست را چشیدهاند. میتوان گفت آنها به فصل شکست رسیدهاند. شکست در برابر جریانی که بسیاری از نیروهای موثر آن اجازه حضور در صحنه اصلی رقابت را ندارند.