در سوگ امير المومنين علی(ع)
عبدالجبار كاكايی:
«يا علي(ع)»
از پدرم اسمش و ياد گرفتم
وقتي چشام به روي دنيا وا شد
هنوز تو قنداقه بودم ياعلي
گفت و من و بغل گرفت و پاشد
تو عالم بچگي و سادگي
وقتي غمي دنيام و تاريك ميكرد
پدر ميگفت يا علي و پا ميشد
من و به آسمونا نزديك ميكرد
زمزمه ياعلي و ياعلي
از رگ مادرم تو خونم ميريخت
شباي تشنه وقتي شيرم ميداد
طعم علي روي زبونم ميريخت
علي كليد خانه خدا بود
قفل دل شكسته رو وا ميكرد
علي مثِ فرشتههاي معصوم
با گريه دنيا رو تماشا ميكرد
ماه شباي مشق بچگيهام
عكس علي بود كه تو چشمه ميريخت
وقتي علي رو مينوشتم رو خط
نام علي برام كرشمه ميريخت
بچگيام عمريه رفته از ياد
با اونكه از غصه دارم تا ميشم
دخترم و وقتي بغل ميكنم
بازم ميگم يا علي و پا ميشم
عليرضا قزوه:
علي هم ميتوانست اما...
خليفه نيستي سلطان هم
فقط امام اول مظلوماني
و جاي پنج سال
ميشد كه پنجاه سال حاكم باشي
ميشد كه شامات را
چون دنداني كند و پراكندكه سهم بچههاي ابوسفيان باشد
و در امارت كوفه
كاري هم به «ابنملجم» و «قطام» داد.
ميشد هر سال به هند و پارس
به چين و ماچين دعوت شد
سلطان روم به افتخار حضورت برپا كند
چيزي شبيه همين ضيافتهاي شام
در تالارهاي آينه و مرمر
و پشت درهاي بسته
ميشد حسين و حسن را با خود همراه كرد
يكي مشاور اعظم يكي وزير خزانهداري كل
ميشد كاري كرد
كه جعده هم مشاورت امور بانوان را عهدهدار باشد
يا كارهاي كه زهر نريزد
يا نه
حكومت ايران هم ميشد كه سهم حسن باشد
حكومت عراق، سهم حسين
حتي عقيل را ميشد سه چهار سالي
با حقوق ارزي آن روز به اندلس فرستاد
ميشد محمد حنفيه سفير سازمان ملل باشد
مانند اين پسرخالهها كه تا هنوز و تا هميشه سفيرند!
ميشد كنار رود فرات كاخي سبز ساخت
براي تابستانها سري به بغداد زد
بر بالاي كوه ابوقبيس كاخي سپيد داشت
چيزي شبيه كاخ سعدآباد
شبيه كاخ ملك فهد
كاخي بلندتر از خانه خدا
ميشد كه بعد خود
به فكر پادشاهي فرزندان بود
مثل همين ملك حسين و ملك حسن
مثل همين حيدر علياف
و اف بر اين دنيا...
ميشد كه امام علي بود و با تمام جهان ارتباط داشت
مثل همين امام علي رحمانف
ميشد با خانم رايس دست داد
ميشد انبان خويش را پر كرد از شير مرغ و جان آدميزاد
از وعده و وعيد و افطاري داد از بيتالمال
و جامههاي اطلس و ابريشم پوشيد
با ميمون و سگ بازي كرد
رقاصههاي روم را دعوت كرد
با چشمبندي و آتشبازيشب را به صبح رساند
در برجهاي دوبي سهمي داشت
در بازار بورس دستي...
نشست بالاي تختي و
كلاهي از مرواريد و زر بر سر گذاشت
يا دست كم
هر روز يك اسب پيشكش قبول كرد
يك شمشير مرصع كه نام تو بر آن حك شده باشد
اين تحفهها از هند است
آن جامهها از روم
اين فرشهاي ابريشمين از ايران...
جشني بگير
بگو كه شاعران قصيده بخوانند
شب را زود بخواب
كه كاترينا و سونامي در راه است
براي كندن چاه
به بردگان سياه فرمان بده
به شركتهاي چند مليتي
براي بردن نان فرصت نيست
اين را به سازمان غله و نان بسپار!
اين وقت شب
نشستهاي و به من لبخند ميزني
ميدانم
اينگونه شعرها خوب نيستند
اما مولاي من!
آن كفشهاي وصلهدار هم
مناسب پاي حضرت حاكم نيست!