جناح بي رقيب در سه سوي يک بحران
اعتماد نوشت: چه زمان داشتن اتاقي در دانشگاه علم و صنعت ايران، چه در ساختمان بهشت و چه حتي چهار سال پيش هنگام نشستن بر کرسي رياست جمهوري ايران شايد هيچ گاه محمود احمدي نژاد نمي دانست روزي فرا مي رسد که او بتواند برجسته ترين محافظه کاران را وادار کند اختلاف و گسست اصولگرايان را به چشم ببينند و حتي در تريبون هاي رسمي فرصت توصيه و ابراز دل نگراني از سرنوشت اصولگرايي را از دست ندهند؛ اصولگراياني که هيچ گاه مسيري غير از اصولگرايي را ختم به سرمنزل توفيق ندانسته اند.
اما شايد بيراه نباشد اگر بگوييم آنها ناخواسته به خطي رفته اند که رئيس جوان دولت نهم برايشان ترسيم کرد و اين همان خطي بود که هيچ وقت بنا نداشت کاستي ها را ببيند و جمله آنها را القائات رسانه ها مي خواند؛ رسانه هايي که البته يک به يک تيغ توقيف را بر شاهرگ خود ديدند.
احمدي نژاد اما با محافظه کاران چنين کرد و کسي چون احمد جنتي دبير شوراي نگهبان امام جمعه موقت تهران و حامي سرسخت خود را برآن داشت در تريبون نماز جمعه، نمايندگان مجلس را درباره موضوع راي اعتماد مورد اشاره و توصيه مشفقانه قرار دهد که مبادا در دادن راي به کابينه پيشنهادي دهم، سويه هاي سياسي و تصفيه حساب هاي شخصي را در نظر آورند و اکنون که اصولگرايي از خوان انتخابات پرماجراي دهم گذشته است با تکرار ماجراي راي اعتماد به کابينه نهم، در اين مقطع حساس ضربه يي از درون به جبهه يکه تاز عرصه سياست ايران وارد نکنند.
جنتي حتي براي اتمام حجت با نمايندگان مجلس غرض ورزي سياسي را گناه کبيره نيز خواند. البته پيش از اين نيز اصولگرايان ديگري از گوشه و کنار رسم توصيه را به کار بسته بودند اما نه توصيه يي اين گونه به مجلس بلکه خطابه يي به رئيس دولت مبني بر اينکه خود را با سياست هاي اصولگرايان وفق دهد.
خطابه ها اما گويي راه به جايي نبرده است که اکنون بزرگان جناح بي رقيب، ساير نهادهاي تحت لواي خويش را به توصيه محتاج يافته اند که خود را با احمدي نژاد و دولتش سازگار کنند، گويا اين دولت برخلاف تمام آنچه مردانش مي گويند سر سازگاري با هيچ جناحي ندارد و ظاهراً به نظر مي رسد مردان دولت کاملاً به اين باور رسيده اند که کانديداي راه يافته به دور دوم در تيرماه 84 تنها راهي وزارت کشور و ثبت نام براي رياست جمهوري شده بود و بي هيچ کمکي از جانب اصولگرايان بر کرسي بلندمرتبه نشست آنچنان که احمدي نژاد بارها و بارها خود را غيرحزبي و کاملاً مستقل خواند، بر احزاب شوريد، کار حزبي را نکوهش کرد و در زمان رياست او بر دولت نهم بود که وزارت کشور بيشترين محدوديت ها را براي احزاب سياسي به وجود آورد.
اکنون البته آرام آرام رسمي اين گونه در حال شکل گيري است که سياست گران جناح راست تمام مشکلات و کاستي ها را القاي رسانه ها و تلاش عده يي مغرض بخوانند. اگرچه آن گونه که حافظه ياري مي کند رسم مورد اشاره از دروازه هاي پاستور به ميان اصولگرايان نفوذ کرده است هرچند هيچ گاه ديري نمي پاييد که همه فرافکنان روزي ناچار مي شدند آنچه را که پيشتر انکار کرده بودند، بپذيرند و بر زبانش آورند.
به هر حال به نظر مي رسد اين روزها و در آستانه راي اعتماد مجلس به وزراي پيشنهادي دولت جناح اصولگرا به رغم دلمشغولي هايش در پس انتخابات 22 خرداد از چند سو تحت فشار است؛نخست رئيس دولت که مشورت ها را مي شنود و به راه خود مي رود تا آنجا که ستايشگرترين افراد وي همچون فاطمه رجبي نيز بر او خرده مي گيرند، دوم مجلس اصولگرا که به رياست علي لاريجاني منتقد احمدي نژاد اخبار ضد و نقيضي از وضعيت راي اعتماد به کابينه را در خود مي پروراند و سوم محافظه کاران کهنه کار که در شرايط نابساماني جبهه اصولگرا، در دوراهي مانده اند که چه تصميمي بگيرند، پس توصيه هاي مشفقانه را در تريبون ها رسمي و خطابه هاي منتقدانه را در پس پرده پيشه کرده اند و ساکنان اردوگاه خود را از اختلاف بر حذر مي دارند فارغ از اينکه گذر از بحران اقناع مي طلبد نه توصيه به مصلحت انديشي.