رسایی: چرا لاریجانی سکوت کرده است
حميد رسايي در يادداشتي در سايت خود خطاب به لاريجاني، عملكرد رييس مجلس در زمان انتخابات و پس از آن را مورد انتقاد قرار داد.
متن اين يادداشت به شرح ذيل است:
همه به ياد داريم که آقاي لاريجاني رياست مجلس هشتم و رييس فراکسيون اصولگرايان در ايام قبل و بعد از انتخابات رياست جمهوري مشي خاصي را در برخورد با موضوع انتخابات برگزيد. قبل از انتخابات، سياست سکوت فعال را در پيش گرفت و با توجيه لزوم استقلال قوا و امکان تاثيرگذاري جايگاه رياست مجلس - که تا حدودي قابل قبول بود - از اظهارنظر در خصوص کانديداي اصولگرايان خودداري کرد. از اين جهت اشکالي بر ايشان وارد نبود، اما ايشان به همين اکتفا نکرد بلکه همچون سدي بزرگ در برابر فراکسيون اصولگرايان ايستاد - که به هچ وجه قابل قبول نبود - کوشيد تا ميدان بازي اين فراکسيون در انتخابات دهم را هم بهم بزند که در نهايت هم عملا آن را تبديل به يک فراکسيون بيخاصيت کرد!
انتخابات با همه افت و خيزهايش به پايان رسيد و دروغگوياني که خود را هوادار مردم، نمانه اکثريت و قانونگرا جا زده بودند، با حضور هشتاد و پنج درصدي مردم پاي صندوقها و راي بيست و پنج ميليوني به فرد منتخب، پرده نفاق را کنار زدند و با بيانيهها و تحرکات سازماني خود سعي کردند با قشونکشي خياباني آخرين راه را که مخالفت مدني ميناميدند و در حقيقت انقلاب مخملي بود، تجربه کنند. کوشيدند مردم را در برابر هم قرار دهند و در نهايت هم آنها را به جان هم بيندازند. اين حيله عمرو عاصي چند روزي گرفت اما اطلاعرساني رسانههاي ارزشي و خطبههاي تاريخي رهبر معظم انقلاب در تبيين مسائل و حمايت علني ضد انقلاب از اين تحرکات، خيلي زود مسجد ضرار دوم را پس از هزار و چهارصد سال در تاريخ ثبت کرد.
منافقين جديد که ديگر راه بازگشتي براي خود نميديدند، به شيوه منافقين قديم روي آوردند و کار به آتش بازيهاي خياباني رسيد تا بلکه از مرگ اقليت حزبي جلوگيري شود. تهران در آتش بود و وعده قبل از انتخابات برخي در نامه به رهبري مبني بر پيدا شدن دود آتش احزاب ناراضي، تحقق يافت. چند روز که گذشت اما کار از دست همانها هم در رفت و فرمان از اينجا به بعد در اختيار شبکه اصلي انقلاب مخملي قرار گرفت. در همين گرد و غبار بود که ناگهان با عجله رياست مجلس در اتخاذ موضع، از تريبون مجلس شوراي اسلامي مساله کوي دانشگاه و مجتمع سبحان و انتقاد از نيروهاي نظامي و انتظامي مطرح شد و ذهنها را از آتش تهران منحرف کرد! خيلي زود سخنان رييس مجلس و مصاحبههاي برخي از اعضاي فعال و رسانهاي هياتي که رييس مجلس تعيين کرده بود، به تيتر يک جريان نفاق جديد و موضوع تحليگران خارجي تبديل شد!
از آن روز به بعد هر روز صبح قبل از آغاز جلسه علني، آقاي لاريجاني در جلسهاي غيرعلني و غيررسمي به بيان گزارشي از پيگيري موضوع کوي دانشگاه و مجتمع سبحان ميپرداخت. با اين روند مخالفت شد تا آنجا که برخي از نمايندگان به قرائت گزارش نيمه کاره و شفاهي يکي از اعضاي هيات اعتراض کردند!
همه ما در تعجب از اين مواضع آقاي لاريجاني بوديم که پس از خطبههاي نمازجمعه رهبري که صراحتا به دفاع از شوراي نگهبان و انتقاد از قانون شکنان و تجمعات خياباني پرداخت، اين بار ايشان در گفتوگوي ويژه خبري شبکه دو در کمال ناباوري بسياري از آنها که حوادث تهران را رصد ميکردند، به انتقاد از شوراي نگهبان، نيروهاي انتظامي، صدا و سيما روي آورد و مجددا به تيتر يک نشريات احزاب و شخصيتهايي تبديل شد که روزگاري شعار «سيماي لاريجاني تعطيل بايد گردد» سر ميدادند!
از اينجا به بعد ديگر آقاي لاريجاني سکوت پيشه کرد، اين که علت چه بود شايد تذکر برخي شخصيتهاي صاحب تاثير براي همه ما سبب شد تا ايشان به موضعگيري صريح خود که در اکثر موارد مورد سوءاستفاده يک جريان قانونشکن قرار ميگرفت، پايان دهد.
واقعيت اين است که سخنان و مواضع آقاي لاريجاني که در صحن علني و از جايگاه رييس مجلس ابراز ميشود ، در بسياري از موارد و بويژه در خصوص مسائل خارجي، به حق بازتاب نظرات کليت نمايندگان مجلس است و بنده همواره به آن ميبالم اما در خصوص موضوع انتخابات و حوادث پس از آن، به يقين نظرات ايشان بازتاب نقطه نظرات اکثريت نمايندگان نيست کما اين که در جريان حمايت از احمدينژاد نيز بيش از دويست نماينده مجلس بر خلاف نظريه سکوت ايشان، بيانيه حمايتآميز از دکتر احمدينژاد را امضا کردند و حتي در ايام پس از انتخابات نيز عليرغم مواضع دو پهلوي ايشان در خصوص برخورد با عوامل اغتشاش، بسياري از نمايندگان خواستار محاکمه عاملان اصلي اغتشاشات شدند.
اما اکنون پس از برگزاري دومين جلسه دادگاه عوامل دست دوم اغتشاشات اخير، سئوالي که ذهن بسياري از نمايندگان و تحليلگران سياسي را ميآزارد، سکوت آقاي لاريجاني در خصوص اعترافاتي است که از زبان ژنرالهاي درجه يک احزاب و بويژه عناصر وابسته به سفارتخانه استعمار پير انگليس ابراز ميشود! واقعا مشخص نيست که چرا آقاي لاريجاني در قامت نماينده ملت، رييس مجلس، رييس فراکسيون اصولگرايان نسبت به دخالت قدرتهاي بيگانه در اغتشاشات اخير که اسنادش حتي زبان رسانهها و شخصيتهاي کشورهاي منطقه را هم باز کرده، هيچ موضعي از تريبون مجلس نميگيرد؟ آيا مسائلي که در دو جلسه دادگاه متهمان اغتشاشات اخير طرح شد به اندازه شکستن شيشه چند ماشين در مجتمع سبحان اهميت نداشت تا رييس مجلس را به موضعگيري وادارد و اطلاع رساني روزانه درباره آن را به صحن علني مجلس بکشاند؟! پس از جلسه اول دادگاه اين انتظار بود اما احتمال داده شد که ايشان نيز در حال بررسي موضوع است، اما اکنون چه؟ با توجه به اسناد دخالت بيگانگان آيا نبايد آقاي لاريجاني با نطقي پرصلابت به دهان آنها ميکوبيد؟
شايد گفته شود که ايشان منتظر است فضا کمي شفافتر شود، پاسخ اين است که چرا ايشان در آن مواقع به انتظار شفافيت فضا ننشست؟ آيا همانطور که آن روز هم بسياري از دلسوزان تذکر دادند، نبايد احتمال ميداديم که حرکتهايي مانند کوي دانشگاه و مجتمع سبحان که با شعار حمايت از رهبري ولي در حقيقت براي لطمه زدن به جايگاه رهبري و انحراف از آتش در تهران بود نيز با هدايت همين مديران پشت صحنه رقم خورده است؟
آيا رييس مجلس نبايد در خصوص افتضاحات رسانههاي نفاق جديد در داخل و حاميان خارجيشان در خصوص مسائل مختلف و از جمله مورد اخير يعني کشته شدن نوجوان 12 ساله با ضربه باتوم در بهشت زهرا که در حقيقت چهل روز قبل در تصادف کشته شده، موضعي اتخاذ ميکرد، بويژه که برخي از ياران نزديک آقاي لاريجاني مانند آقاي کاتوزيان - که ايده طرح عدم کفايت رييس جمهور را براي اولين بار به عنوان يک اصولگرا نيز مطرح کرد - در خصوص اين مسائل به شکل فعالي در عرصه رسانهاي حاضرند؟!
اين يادداشت هرگز به معناي طرح اتهام به سوي جناب آقاي لاريجاني نيست اما قطعا طرح انتقادي صريح و توصيه به اتقوا من مواضع التهم آشيخ توهم نسبت به ايشان است. به اميد اتخاذ مواضعي صريح و قاطعانه از تريبون مجلس در محکوميت عوامل ظاهري و باطني اغتشاشات اخير.