آگاه
کد خبر: ۲۹۱۱۵

راه‌های اجتناب از انقلاب مخملی


اين روزها واژه «انقلاب مخملي» را از زبان مقامات قضايي، انتظامي و امنيتي كشورمان زياد مي‌شنويم. در همين دادگاه اخير جمعي از نخبگان سياسي كشورمان متهم به راه‌اندازي «انقلاب مخملي» شدند اما من به عنوان كسي كه در مورد «انقلاب‌هاي مخملي» كارهاي تحقيقاتي زياد‌ي انجام داده‌ام، چند نكته را خطاب به مقامات محترم قضايي،‌انتظامي و امنيتي معتقد به تز همانند انگاري وقايع اخير با «انقلاب مخملي» قابل يادآوري است:

1- «انقلاب مخملي» يا «نافرماني مدني» مجموعه‌اي از روش‌هاي مسالمت‌آميز براي به زير كشيدن نظام‌هاي استبدادي است. انقلاب اسلامي مردم ايران در سال 1357، انقلابي بود كه در مجموع بدون توسل به مبارزات مسلحانه و خشونت‌آميز و با استفاده از روش‌هاي مدني مثل تظاهرات مسالمت‌آميز و اعتصابات گسترده به پيروزي رسيد.

2- در محاكمات اخير اين جملات را زياد شنيديم كه كشورهاي خارجي در راستاي پروژه «انقلاب مخملي» سرنخ حوادث اخير را در دست دارند اما جين شارپ، «واضع تئوري انقلاب مخملي»، كه اسم او را كيفر خواست دادستان در دادگاه اخير نيز زياد شنيديم، در كتاب «از ديكتاتوري به دموكراسي» خود مي‌گويد: «اتكاي جنبش‌هاي داخلي به دخالت نيروهاي بيگانه كار عبث و مضري است زيرا اولا حكومت‌هاي بيگانه غالبا نظام‌هاي ديكتاتوري را تحمل مي‌كنند يا حتي در مواردي به اين نظام‌ها ياري هم مي‌رسانند چرا كه از اين طريق منافع اقتصادي و سياسي كشورهاي مذكور به نحو احسن تامين مي‌شود.

ثانيا حكومت‌هاي بيگانه معمولا به جاي عمل كردن به وعده‌هاي قبلي خود در مورد ياري رساني به روند آزادسازي مردمان ستمديده، حاضرند در ازاي دريافت، يك يا چند امتياز از نظام ديكتاتوري، عملا به مردم اين كشورها خيانت كنند، بنابراين نبايد وعده‌هاي اين حكومت‌ها را چندان جدي گرفت و به آنها دل سپرد.

ثالثا حكومت‌هاي بيگانه معمولا با هدف اعمال كنترل اقتصادي، سياسي يا نظامي روي يك كشور به جنگ نظام ديكتاتوري حاكم بر آن كشور مي‌روند و به اين ترتيب «آزادسازي مردم» تنها بهانه‌اي براي نيل به هدف‌هاي مذكور است.»

3- «انقلاب مخملي» در كشورهايي محل بروز پيدا مي‌كند كه فضاي سياسي و اجتماعي بسته و محدود باشد. بنابراين بهترين راه براي اجتناب از «انقلاب مخملي» باز كردن فضاي سياسي و اجتماعي و فرهنگي جامعه است.

4- انقلاب اسلامي و جمهوري اسلامي كه در ذات خويش عليه استبداد و ديكتاتوري بوده، قاعدتا بايد طرفدار «انقلاب» عليه مستبدان و ديكتاتورهاي عالم باشد؛ حالا مي‌خواهد اين انقلاب مخملي (مسالمت‌آميز) باشد يا غيرمخملي. آزاد شدن مردم اوكراين و گرجستان و صربستان از شر ديكتاتورهاي كمونيست بايد مايه خوشحالي جمهوري اسلامي باشد چرا كه خود اين نظام اصالتا برآمده از يك حركت عظيم آزاديخواهانه عليه ديكتاتوري و استبداد بوده است. به اين ترتيب پرسش اينجاست كه چرا برخي مقامات اينچنين آشكار به نفع نظام‌هاي ديكتاتوري پيشين و عليه مردمي كه اين نظام‌ها را به زير كشيدند موضع‌گيري مي‌كنند؟ آيا اهداف جهاني انقلاب اسلامي، از ياد اين بزرگواران رفته است؟

5- مقامات انتظامي و قضايي كشور ظاهرا اين روزها همه تلاش خود را مي‌كنند كه «انقلاب مخملي» احتمالي در ايران را خنثي كنند، غافل از اينكه قلب تپنده هر «انقلاب مخملي»‌اي، شكاف بين نخبگان نظام است. من توجه همه مقامات قضايي و امنيتي كشور را به نوشته‌هاي ساموئل‌هانتينگتون، ماريون ونير، جين شارپ، رابرت هلوي و... جلب مي‌كنم. بنا به نوشته اين نويسندگان و پژوهشگران، شكاف بين نخبگان نظام مهم‌ترين اصل در فروپاشي هر نظام است. مي‌خواهم اين نكته را بگويم كه اگر مقامات قضايي و امنيتي واقعا قصد مقابله با «انقلاب مخملي» را دارند بايد جلوي عميق‌تر شدن شكاف بين نخبگان را بگيرند. پادزهر «انقلاب مخملي»، باز كردن فضاي سياسي و فرهنگي و اجتماعي كشور و سپس برقراري آشتي و مصالحه بين نخبگان نظام است. هر كسي كه خلاف اين عمل كند، خواسته و ناخواسته به همان «انقلاب مخملي»‌اي دامن مي‌زند كه از آن بدش مي‌آيد. آيا برگزاري دادگاه اخير و حوادثي كه اين روزها در كشورمان شاهدش هستم عميق‌تر كردن شكاف ميان نخبگان نظام و در نتيجه حركت در جهت «انقلاب مخملي» و دامن زدن به اين «انقلاب» نيست؟!

ارسال نظرات
خط داغ