آگاه
کد خبر: ۲۸۸۶۷

بحران اقتصادی در راه است؟

طاعون ورشکستگی

طاعون ورشکستگی


فرارو - مرتضی اصلاحچی : دولتمردان و رسانه های رسمی خبر از اوضاع عادی و بعضا خوب اقتصادی می دهند اما خبرگزاری های غیر دولتی با استناد به اوضاع مراکز صنعتی و تولیدی کشور وضعیت را نا مساعد قلمداد می کنند و مردم نیز با نظاره به اوضاع معیشتی خود چیزی به جز ادعاهای مسئولین را درک می کنند. همه چیز بر وفق مراد است یا کشور دچار یک ورشکستگی اقتصادی است؟

معمولا دو برهه تعطیلات نوروزی و فصل تابستان زمان خوب اقتصاد در کشور ما است. از آنجا که با توجه به شرایط آب وهوا قسمت عمده فعالیت های ساختمانی در تابستان انجام می شود، اقتصاد کشور در این فصل شاهد رشد است و از طرف دیگر به علت سفرهای تابستانی مردم، نشاط اقتصادی به خصوص در شهرهای توریستی مشاهده می شود.

اما تابستان امسال شاهد چنین وضعیتی نیستیم و اقتصاد کاملا در رکود به سر می برد. هرچند برخی رسانه ها تلاش کردند تا رکود اقتصادی کنونی را با اعتراضات پس از انتخابات پیوند بزنند و عنوان کنند که در شهری همچون تهران آَشوب گری معترضین منجر به رکود اقتصادی شد اما با فروکش کردن آتش اعتراضات نیز اقتصاد هیچ رشدی به خود ندید.

کارشناسان اقتصادی بر این عقیده اند که ریشه های وضعیت نا مساعد اقتصاد کنونی و آنچه که ورشکستگی کارخانه های صنعتی نامیده می شود را باید در عملکرد دولت نهم مشاهده کرد.

نظر تحلیل گر اقتصادی ای همچون سعید لیلاز همواره بر این بوده است که بی برنامگی اقتصادی و سوء مدیریت در امور اقتصادی و سیاسی شدن اقتصاد یکی از عمده ترین چالش ها در عرصه اقتصاد ایران است. گذشته از این مسئله اما مسئله دیگری که به عنوان یکی از دلایل وضعیت کنونی اقتصاد مطرح می شود استفاده نادرست دولت نهم از پول های باد آورده نفتی است.

دولت محمود احمدی نژاد به یمن افزایش بی سابقه قیمت نفت و رسیدن آن به مرز 140 دلار توانست پول هنگفتی به دست آورد که استفاده صحیح از آن می توانست نوید بخش آینده ای روشن برای اقتصاد باشد.

دولت نهم اما به جای استفاده از این پول برای سرمایه گذاری در پروژه های عمرانی و ایجاد بنگاه های اقتصادی و کارخانجات صنعتی، این پول ها را در راستای واردات کالاهای مصرفی برای امورات روزمره مردم صرف کرد تا مردم کم و کسری کالا را احساس نکنند. از دیگر سو پول هایی که بهانه های مختلف به مردم اعطا می شد نیز یکی از محل های خرج این سرمایه عظیم بود.

هزینه اینگونه ی پول نفت از یکسو واردات بی سابقه ای را پدید آورد و از طرف دیگر منجر به افزایش تورم شدید در کشور شد.

نظر کارشناسان اقتصادی بر این است که به ازای ورود هر یک میلیارد دلار کالای مصرفی چیزی در حدود یک صد هزار موقعیت شغلی از میان می رود و به همین دلیل است که اکنون بسیاری از کارخانجات یا ورشکست شده اند و یا آنهایی که هنوز فعالیت می کنند از حداقل توان تولیدی خود بهره می برند و کارخانجات دولتی نیز به یمن پول های تزریق شده از سوی دولت سرپا هستند.

ایران خودردو نمونه خوبی برای بررسی این مسئله است. این کارخانه یکی از غول های اقتصادی ایران است که به خاطر حجم تولید خود و میزان بالای کارگرانش سهم به سزایی در چرخه تولید کشور دارد.

اما طی چند وقت گذشته دائما اخبار بدی از این کارخانه به گوش می رسید، اخباری که حکایت از بدهی سنگین این کارخانه می کرد و نظرها بر این بود که در صورت ادامه این روند این غول اقتصادی ورشکسته خواهد شد و اگر این امر رخ دهد یک فاجعه اقتصادی در کشور به وقوع خواهد پیوست.

به همین علت ایران خودرو طی درخواستی از شورای پول و اعتبار خواستار افزایش اعتبار و تسهیلات اعطایی به این شرکت شد و شورای پول اعتبار نیز با این درخواست موافقت کرده و رقم هنگفت 10 هزار میلیار ریال به اعتبار این شرکت افزود تا از بحران خارج شود.

شرکت های دولتی می توانند به لطف کمک های این چنینی دولت تاحدودی خود را سرپا نگه دارند اما سرنوشت کارخانجات خصوصی در این وضعیت اقتصادی چیست. شواهد دال بر ورشکستگی است.

هر روزه رسانه ها اخبار بسیاری از بدهی کارخانجات، تعدیل نیرو، عدم پرداخت حقوق کارگران و... منتشر می کنند که حاکی از اوضاع نامساعد تولید در کشور است.

علت این امر چیست؟ بسیاری از کارخانه داران و اتحادیه های تولیدی ورود کالاهای مشابه و ارزان قیمت خارجی مخصوصا چینی را علت این امر می دانند. از نظر آنها هنگامی که کالای ارزان قیمت خارجی وارد کشور می شود طبیعی است که بازار داخلی با رکود مواجه شود. این حجم واردات طی چند سال گذشته به حدی بالا بوده است که کالاهایی همچون برنج، چای و حتی میوه جات را نیز در بر گرفته است.

در زمانی که بحران اقتصادی دنیا را فرا گرفته بود مسئولین امر با خوشحالی خبر از مصون ماندن ایران از این بحران می دانند و زمانی که نشانه های بحران در ایران دیده شد برخی برای کنار زدن انگشت اتهام از سوی خود پای بحران اقتصادی را به میان کشیدند.

گفته می شود در حال حاضر به جای کاسته شدن از تعداد بیکاران، به خاطر ورشکستگی بنگاه های تولیدی دائما به این میزان افزدوه می شود و در شرایطی که کارخانه هایی همچون ایران خودرو، صدرا، ايرالکو، آذرآب، لاستيک دنا، پيام و... در سراشیبی سقوط قرار دارند سرنوشت کارخانه های خرد با سرمایه اندک مشخص است.

فقط کافی است یک روز به یکی از شهرهای صنعتی اطراف تهران(به عنوان مثال پاکدشت) برویم و پای درد دل کارخانه داران، کارگران و رانندگان بنشینیم تا اوضاع اقتصادی را به خوبی درک کنیم.

کارخانه داران از عدم وجود مشتری برای فروش کالاها و اجبار به تعدیل نیرو و بدهکاری می گویند. کارگران از اخراج و بیکاری و عدم دریافت حقوق های معوقه سخن می رانند و رانندگان نیز گلایه دارند ار اینکه سه بار "بارگیری" در روز به حداکثر یکبار تقلیل پیدا کرده است.

اگر اهل تحقیق میدانی هم نباشیم می توانیم به تالار بورس برویم تا آنگاه نگاهی کلی به وضعیت اقتصادی در کل کشور پیدا کنیم.

چه بحران اقتصادی جهانی این وضع را پدید آورده باشد و چه عملکرد نادرست دولت نهم و چه هر دو، واقعیت تلخ این است که سال 88 می تواند به کابوسی اقتصادی برای مردم و مسئولین امر تبدیل شود مگر اینکه چاره ای اندیشیده شود. راه حل چیست؟

ارسال نظرات
خط داغ