باهنر: موسوی دچار توهم شده است
محمدرضا باهنر طی مصاحبه ای با روزنامه اعتماد ملی گفت:
همين آقايان قبول كردند در استانهايي كه مدعي هستند تعداد بازشماري آرا رندومي 20درصد افزايش داده شود و مشخصات آنها با سازمان ثبت احوال تطبيق داده شود اگر رسيديم به يك تفاوت فاحش قبول ميكنيم كه تقلب شده است. يك موقع هست كه 100 ته برگ را ميشمرند، ميبينند يك اسم در آن واقعي نيست كه اين جاي بحث ندارد اما يك موقع هست كه از 100 ته برگ 25 تاي آن اسمها و اطلاعات حقيقي نيستند. ما گفتيم كه اگر تفاوت فاحش بود، بازشماري آراي ديگر را نيز ادامه ميدهيم.
خوب پاسخ آقاي موسوي در اين باره چه بود؟
وقتي ما اين سيستم را پيشنهاد كرديم، دوستان گفتند نه ما اصلا اين سيستم را قبول نداريم. ما در مورد قبل از انتخابات حرف داريم، گفتيم اگر شما قبل از انتخابات حرف داريد پس چرا ظهر جمعه گفتيد ما بردهايم؟ بازهم من عرض ميكنم يك وقت است يكي ميآيد ميگويد آقا يك راي هم پايين، بالا نشده است. نه من اين حرف را اصلا نميزنم. اما در انتخابات تقلب سيستماتيك و سازمان يافته كه به دور از چشم 400هزار آدم معتمد محلي صورت بگيرد، نداريم. اصلا ما در كشورمان 400هزار نفر آدم تند سياسي داريم؟ چگونه كسي فكر ميكند كه ميتوان 400هزار نفر را در انتخابات براي انتخابات هماهنگ كرد؟ اين ادعاي عظيم و سنگيني است كه در تاريخ بي سابقه است.
پس چرا آقاي ميرحسين موسوي يا آقاي كروبي همچنان اعتراض ميكنند؟
ما سوالمان دقيقا همين جاست، در انتخابات قبل از رايگيري، ميآيند به بنده آنقدر تزريق ميكنند كه فكر ميكنم رئيسجمهور من هستم. اما يك وقت ميبينم كه اين اتفاق نيفتاده است. از خودم مثال ميزنم. بنده 6 دوره در انتخابات مجلس از حوزه تهران شركت كردهام. هميشه بين نفر اول تا پنجم بودم. حالا حقم بوده يانه بحث ديگري است اما در دوره ششم انتخابات مجلس نفر سي و هفتم شدم. اين نبايد به من بربخورد، يك زماني هست كه ممكن است رويكرد يا فضاي جامعه به سمت من نباشد. مهم اين است كه در عالم سياست در هر رقابت، رقبا هم ظرفيت برد را داشته باشند هم ظرفيت باخت را.
اگر كسي بيايد و فكر كند بايد ببرد ما خواهش ميكنيم، تمنا ميكنيم دستش را هم ميبوسيم كه اصلا نيايد، چون اولين كسي كه ضربه ميخورد، خود فرد است. چون طرف ميآيد و فكر ميكند، برنده است. اين امر در انتخابات رياست جمهوري محدود است، در انتخابات مجلس قطعي ميگوييم كه هميشه و هر دوره حدود پنج هزار نفر كانديدا ميشوند. از بين پنجهزار نفر 290 نفر بايد انتخاب شوند، حدود 5 تا 10درصد اينها ميدانند كه انتخاب نميشوند اما ميآيند كه آمدنشان دلايل خاص خودشان را دارد يا ميخواهند تمرين كنند براي دور آينده يا ميخواهند بين قوم و خويشانشان مطرح شوند.
به هر روي اين 10 درصد ميدانند برنده نميشود و ميآيند اما 90درصد ديگر مطمئن هستند كه انتخاب ميشوند و ميآيند اما از 4500 نفر فقط 290 نفرشان انتخاب ميشوند، اين اطمينان هم دلايل خاص خودش را دارد كه عرض ميكنم، بنده كه كانديدا ميشوم اولا در فرودگاه كرمان 20 تا 30 نفر استقبال بنده ميآيند و صلوات هم ميگويند و حتي ممكن است در يك مسيري بنده را روي دوششان بگذارند. بعد در مدتي كه در كرمان هستم فقط طرفداران من ميآيند و اعلام ميكنند كه راي تو قطعي است و از اين حرفها.
يعني دل مرا گرم ميكنند؛ اما روز آخر انتخابات وقتي آرا را شمارش ميكنند ميبينيم به اندازه آدمهايي كه در سخنرانيهايم حضور داشتند، راي ندارم. چون بعضي مردم در همه سخنرانيها شركت ميكنند. اين اتفاق هر روز و هر سال ميافتد اگر يك كسي اين ظرفيت را نداشته باشد كه عدم موفقيت را بپذيرد، مشكل است. اينكه آقاي مهندس موسوي چرا باور كرده بود راي ميآورد به همان دليلي است كه هزار و پانصد نفر كانديداي مجلس باور ميكنند كه راي ميآورند.
يعني آقاي موسوي دچار توهم شده بود؟
بله، اين توهم است و بايد با اينها منطقي و استدلالي برخورد كرد و پله پله رفت بالا.