تذکره شبابنا مهرداد بذرپاش!
اعتماد ملی نوشت:
آن طفل عالم سياست، آن خوابيده بر تخت رياست، آن مهندس صنايع ز مکتبخانه شريف، آن فارغشده با سياههاي ضعيف، آن پير مشاوران جوان، آن صاحب ماشينهاي زمان، آن مقرب بارگاه محمودي، آن مديرعامل ماشينهاي دودي، آن غورهنشده گشته مويز، اعاظم به چشمش همه خُرد و ريز، آن صاحب ذکرِ «يا بختُ مددي»، شاخ شمشاد شاهداماد علياحمدي، آن بزرگ فرهنگسراي خاوران، آن فروغ ديده خوش باوران، آن سراپا شده پاشنه آشيل، آن آمده از سالهاي پر قال و قيل، آن يگانه جوانان جوياي نام، شده چرخ گردون هماره به کام، درو کننده بذرهاي ايکاش و کاش، شبابنا مهرداد بذرپاش(حفظالله سرعت ترقيه)
روايت کنند که چون به هستي قدم نهاد رايحهاي خوش از خويش ساطع مينمود که حاضران را چنان مست عطر خويش و مبهوت از اين اتفاق کرد که کس بر پاي خويش نبود، فضولي از آن ميان پرسيد که اين رايحه از چيست؟ ظريفي گفت: رايحه خوش خدمت است! پس حاضران چون اينگونه شنيدند يکان يکان دامن از دست رفته، گريبانها چاک کرده، نعرهها بزدند، موي خويش پريشان کرده از براي ادامه حرکات خويش، ترک مجلس کردند.
آوردهاند که پاشنده بذر بود و ورز دهنده مهر، ليک اين بيت هرگز از زبانش نيفتاد که:
«ديگران کاشتند و بد خوردند
ما نکاريم تا کسان نخورند»
به وقت جواني چون دگر همسالان خويش پي تحصيل دانش شد، ليک تنها به علم اکتفا ننمود و کوشيد تا اگر جامعالاطراف نميگردد جامعالعلوم گردد و از همين رو با اهل درس و بحث به مناظره و مباحثه و مراوده نشست و هرجا که هتاکي بود در صحنه حاضر گشت و گرچه درس چهار ساله را به شش ساله طي نمود، ليک به مدد حضور هميشگي در صحنه و وارد نمودن مشتهاي پي در پي بر دهان استکبار و تهيه فشار لازم در پايين از براي چانهزني در بالا، به وقت فراغت از تحصيل چون همدرسان خويش، از بهر لقمهاي نان، کاسه چهکنم چهکنم، در دست مگرفت و لحظهاي بيکار نماند.
به وقت مهيا شدن اسباب آخرين معجزه هزاره سوم از براي مشورتي جوانانه برگزيده شد و اين آغازي بود بر طريق ترقي، که پس از آن به رياست سراي فرهنگ خاوران رسيد و به وقت رقابت از براي پوشيدن رداي خدمت، چنان شر و شوري از خود نشان داد که پس از پايان نبرد براي خدمت، به مشاورت امور جوانان رسيد!
حکايت کنند که روزي پيرمغان، صاحب هسته شکافنده، محمود (ظهرالله عيونه و سترالله عيوبه) مغبچگان و جوان مشاوران خويش را خواست تا هريک نامي از بزرگان خرابات بهر تکيهزدن بر صدر خرابهاي، گرد آورند اما چون سياهه ايشان خواند سخت روي ترش کرد و برنجيد که نامها به تمامي از حلقه جوانانه خويش نبشته بودند و چنان وزارت و صدارت بين خويش تقسيم کرده بودند که هم سيخ سوخته بود و هم سنگ...
و از اين ميان تنها شبابنا مهرداد بود که توانست سياهي اين واقعه از دل محمود بزدايد تا در سير و سلوکش در طبقات ترقي خللي نيفتد و چنان شود که شيخنا رامين(ظهرالله حق هولوكاسته) وي را اسامه بنزيد لقب دهد.
به وقت انتخاب شوراها که گمانه شهردار گشتنش بر سر زبانها افتاده بود، لباس مشاورت از تن به درآورد و رايحه خوش خدمت از خويش ساطع نمود و گفت: «آمدهام تا پيچ اصولگرايي تنظيم کنم» و چنان حلقه تنگي گرد خويش به جمع آورد که شيخ خوشاصولي چون چمران(نحن بفداي لحن کلامه) نيز به داخل آن راه نبود. اما پيچ اصولگرايي سخت پيچدرپيچ بود و ضخيم و تا کمر فرو رفته در دل مهرههاي خويش که انگشتان دستهاي بذرپاشنده مهرداد، در برابرش سخت بيقوت و ناآشنا به اصول تنظيم پيچ مينمودند، پس به وقت اعلان نتايج، بذرپاش بدانست راه ترقي را در دمي گم کرده و شکستخورده و ناتوان از تنظيم پيچ به سر خانه اول بازگشت و ورز مهر از سر گرفت که ناگهان محمود وارد آمد و حال اينچنين ديد، پس بر وي عتاب کرد که چرا نام و آبروي ما چنين حاتموار از براي رايحهات حراج کردي؟
ليک مهرداد هيچ نگفت و سر از ورز برنداشت که دانسته بود:
در کارگرجنوبي گر به شوق پاستور خواهي زد قدم
سرزنشها گر کند معجزه هزاره سوم غم مخور
و اينگونه بود که مهرداد سلسله جبال ترقي را چند قله يکي فتح کرد و به پيش رفت، چنان که در اول قدم در پارسخودرو به رياست رسيد و در دوم قدم مديرعامل سايپا گشت و اينها همه از شايستگي و پشتکار خويش به کف آورد و هنوز نيک جاگير نگشته، خودروهاي جهان تکهتکه کرد و از هر يک تکهاي برگرفت و از طريقي نو بر هم سوار کرد تا خودرويي شهره شده به خودروي وطني ساخته آيد که پازلي بود چفت شده از قطعاتي و هر قطعه از جايي، يکي از بلاد موسوليني و ديگري از موطن جرمنها و آن يکي از سرزمين جومونگ و آن دگران نيز بر همين قسم...
و مريدان به رسم عادت تنها دل به نامي ايراني خوش کرده بودند که آن هم آخرالامر مينياتور نهادند که ندانسته بودند، ناميست از سرزمين ناپلئون و شايسته مرکب بناپارت!
و مهرداد چون از چفت و بست و سرهم کردن مينياتور فارغ آمد براي تغيير ذائقه به سراغ کاري نو رفت و چون اراده کرد در چشم بر هم زدني صاحب جريدهاي گشت به اسمي خوش مسما، که توپخانهاي بود تازه نفس و خوشالحان معطر به همان رايحه آشنا...
و اينچنين شد که دگر آفتاب از مشرق وطن امروزمان طلوع نکرد مگر آنکه پيش از غروب در مغرب آن سخني نو از مهرداد اين بزرگ پاشنده بذر مهر نباشد، که روزي گويند: به دست وي دايي به اوج رفت و روز دگر گويند: چون سر دايي ز کثرت اوج به طاق کوبيده شد وي مايلي را به صحنه آورد و دگر روز گويند: او جانشين عليآباد گردد و دگر روز گويند: او به وزارت کشور رود و دگر روز صدارت صنايع به نامش زنند و آخر روز شصت بار تا نيمه بر روي صندلي شستا نشانندش و باز بلندش کنند و اينها همه هست که مثلث کردان و مشايي را ضلع سومي بايد و چه ضلعي بهتر از مهرداد؟
... و جماعتي منتظر که آن روز کي رسد که محمود مارادوناهاي جهان به حال خود گذارد و غضنفرهاي خودي را دريابد!